WERELDNETNIEUWS VAN CAROLIEN OMIDI (IRAN)
Journaliste Carolien Omidi woont vandaag precies tien jaar in Iran.
Wat doet dat met een Nederlandse?
Carolien: ” Precies tien jaar geleden was het dat ik met mijn gezin in Iran ging wonen. Een sprong in het diepe toch wel. En wat kan er veel gebeuren in zo’n tijd. Op persoonlijk niveau: het eerste, misschien wel moeilijkste jaar waarin ik de taal moest leren, mijn weg moest vinden en mijn vooroordelen laten varen.”
Welke vooroordelen had Carolien in het begin? Lees hier verder
Gastvrijheid
Een van de kenmerken van Iran die de meeste mensen noemen die hier zijn geweest, is de gastvrijheid van de Iraniërs. Daar raken ze niet over uitgesproken! Vaak zijn dit de mensen die korte tijd in Iran verblijven. Als je langer in Iran woont, ga je zien dat het vaak niet oprecht is. Dit gebeurde ook een Engelse medestudente uit mijn Perzische taallesklas. Ze was naar een boekwinkel gegaan waar de eigenaar bijzonder aardig tegen haar was geweest. Hij had namelijk gezegd dat ze een boek dat ze wilde kopen wel zo mocht meenemen. Wat een aardige man! kirde ze de hele dag. Wat ze niet wist, is dat Iraniërs dat misschien wel zeggen, maar dat eigenlijk niet echt menen. Het is een beleefdheid van de verkoper om dat drie keer aan te bieden.. Een boek moet uiteindelijk wel degelijk betaald worden!
Angelina Jolie
Voordat ik naar Iran vertrok wist ik al wat van het land, maar had natuurlijk ook wel gehoord van agressieve mannen, anti-Amerikanisme en streng religieuze groeperingen. Ik dacht dat religie en innerlijk een grote rol in de samenleving zou spelen. Veel Iraniërs zijn met hun uiterlijk bezig -vooral in Noord-Teheran loopt het soms de spuigaten uit - luxe kleding, plastische chirurgie- dat had ik niet verwacht. Iraniërs zijn ook dol op alles wat uit het westen en vooral Amerika komt, zolang ze maar niet over politiek gaan! Kleding en films doen het goed: Angelina Jolie is bijvoorbeeld enorm populair hier!
Hervorming
Maar niet alleen op persoonlijk vlak heb ik veel meegemaakt, ook politiek is er in Iran veel veranderd in die tien jaar. Toen we kwamen, was president Khatami aan de macht. Veel mensen, met name jongeren, koesterden hoop op hervormingen, fijne banden met het Westen en meer persoonlijke vrijheden. Zaken die op dit moment weer een stuk verder weg lijken. Toch heb ik totaal geen spijt van mijn keuze. Iran blijft gewoon een fascinerend land!”
Carolien Omidi schreef in 2003 ‘ Het vuur van Perzië‘, uitgegeven bij Bert Bakker. Vorig jaar, net voor de verkiezingen in juni, verscheen haar boek ‘Van onze correspondent. Standplaats Teheran’.
Dit boek gaat over haar persoonlijke en journalistieke ervaringen in Iran
(Kit Publishers, ISBN 978 90 6832 799 1, €17,50 ).
