WERELDFOTO VAN ERNST SCHADE (PORTUGAL)
Prachtig eeuwenoud park in Lissabon. De stad in Rembrandtesk licht op de achtergrond. Wereldfoto van Wereldnetter Ernst Schade. Tevens lid van de bewonersvereniging die het park op het nippertje redde uit de greep van lokale parkeergarageliefhebbers.
Ernst: ‘Eerst die parkeergarge en nu werd ineens het park gerenoveerd en sneuvelden de eerste bomen. Zonder enig overleg. Wij wisten nergens van. Aan inspraak doen ze hier niet.”
Ernst gaat nog even door….
‘Mijn wijk heet ‘Príncipe Real’, de koninklijke prins, genoemd naar Dom Pedro V, die maar een paar jaar over Portugal regeerde. Nadat de basiliek hier eind 18e eeuw afbrandde maakten de omwonende patriciërs er een tuin van die alleen voor hen toegankelijk was. Zoals je dat in het chiquere gedeelte van Londen nog steeds ziet.
Begin 1800 werd die tuin een publiek park en is het één van de mooiste van Lissabon. Met een kinderspeelplaats, een hoek met tafels waar mannen een kaartje leggen en de Lissabonners en toeristen flaneren. Er is in deze wijk een actieve bewoners associatie die een luis in de pels van de gemeente poogt te zijn.
Ik ben er -als enige buitenlander -sinds vier jaar ook lid van naar aanleiding van een onzalig plan om er een parkeergarage onder te bouwen. Dat gaf veel consternatie onder bevolking en met een petitie, veel publiciteit en vijf rechtszaken hebben we dat voornemen kunnen torpederen.
De vorige maand gekozen gemeenteraad is nu met verve begonnen om alle parken en groene zones op te knappen en ook mijn park werd vorige week omheind terwijl er binnen de hekken driftig wordt gewerkt. Maar niemand kende de details van de plannen en toen de eerste bomen omgingen, begon het volk - ‘o povo’ - weer flink te morren.
Duizenden mails naar de burgemeester. Spoedvergadering van de associatie, ontmoeting met de wethouder. Teruggefloten door de burgemeester (wij kiezen hier overigens al 30 jaar onze burgervader!) en duizend excuses voor het gebrek aan voorlichting en overleg. Het werk wordt tijdelijk stil gelegd.
Dat is allemaal wel mooi maar het geeft een aardig inkijkje in de Portugese politiek. Voortdurend wordt het publiek hier voor voldongen feiten gesteld om over een inspraakavond maar te zwijgen. Dat woord bestaat trouwens niet in het Portugees! Zo ging het ook met de oktober verkiezingen. Veel kabaal, een stevige lunch en vette toespraken, maar geen gelegenheid om een vraag te stellen. Viva a democracia! Wat dat betreft kunnen we hier van Nederland nog wel wat leren.’
