Song Kraang is een waterfestival dat gehouden wordt op 13 april. Het is heel leuk. Als je door de stad heen loopt en je komt terug dan heb je kans dat je helemaal nat bent.
Op deze dag is het eigenlijk de bedoeling dat je je ouders vereerd. Iedereen gaat naar het huis, waar zijn ouders wonen. Ze zijn dan op hun mooist gekleed en besprenkelen de handen van hun ouders met een beetje rozenwater. In dat water zit parfum en er drijven ook rozenblaadjes op. Het zit in een metalen bakje.
Ze knielen neer voor hun ouders en dan maken de ouders een kommetje van hun handen en dan sprenkelen de kinderen daar wat rozenwater op. Daarna zegenen ze hun ouders. Ze doen dan hun handen bij elkaar en houden die voor hun gezicht en buigen voor hun ouders. Zo betonen ze respect voor hun ouders.
Maar dit feest begint eigenlijk al veel eerder. In Noord Thailand beginnen ze al een week van te voren met water gooien. In Bangkok bijvoorbeeld begint het pas drie dagen van te voren. In Chiang Mai daar vieren ze het vaak bij de ‘moot’. De moot is een gracht om de oude stad heen. Je hebt daar dus veel water. De laatste keer waren wij er ook. Toen hebben we de achterkap van onze auto er afgehaald. Daarna hebben we tonnen in de achterbak gezet en die gevuld met water. Wij hadden allemaal een waterspuit, behalve m’n vader want die moest autorijden. We spoten andere mensen nat. De mensen spoten ons natuurlijk ook nat. Mijn broertje had zich verstopt in een ton met water. Hij paste daar precies in. Er lag een deksel op dus de mensen zagen hem niet. Alleen als hij ging spuiten kwam zijn hoofd er onder uit. De mensen goten soms ook ijswater over ons heen. Dat vond ik zo verschrikkelijk koud dat ik me verstopte achter de tonnen. Het was zo druk dat m’n vader op sommige plekken wel een kwartier lang stil stond.
Er stonden ook mensen langs de weg en die met emmers water gooiden. Dat water haalden ze uit de moot. Er stonden ook kraampjes met drinken. Maar kraampjes met eten waren er niet want die zouden helemaal nat worden.
Toen de auto weer eens een keertje lang stil stond zijn wij gaan zwemmen in de moot. Daar hoefden we niet onze kleren voor uit te doen, want die waren toch al helemaal nat. We hebben toen meteen de tonnen weer met water gevuld want die waren zo goed als leeg. We zijn de hele stad doorgereden en hebben veel plezier gehad. We vonden het eigenlijk niet eerlijk dat m’n vader niet nat was geworden. Daarom hebben we hem aan het einde van de rit, toen we al weer thuis waren, helemaal nat gemaakt.
Mijn broer en ik zaten op het dak van de auto en gooiden zo een emmer water over hem heen toen hij uit de auto kwam. Toen moest hij best lachen en zei: “Ik dacht al dat dit zou gebeuren en daarom heb ik mijn horloge af gedaan.”
Toen gingen we allemaal alsnog in bad en waren we zo moe dat we naar bed zijn gegaan.
In ons dorp vieren de Karen mensen ook Song Kraang. Maar niet helemaal hetzelfde als de Thaise mensen.
De Karenmensen gaan vaak naar de grote rivier en gaan daar met elkaar in de rivier spelen.
De rivier is ondiep en heel breed. Langs de rivier hebben de Thaise mensen allemaal huisjes gebouwd. Die huisjes staan daar alleen als het Song Kraang is. De huisjes zijn gebouwd van bamboe. Het dak is van gras. De huisjes zijn gebouwd door verkopers of verhuurders van banden. Grote binnenbanden van tractors en die hebben ze opgeblazen. Met deze banden drijven de mensen de rivier af.
Sommige van die huisjes staan op het zand langs de rivier en andere huisjes zweven half boven het water. Die zijn aan de achterkant vastgemaakt op de oever. De voorste palen staan in de rivier. Hier kun je meestal de banden huren. De huisjes op de oever zijn van de verkopers. Zij verkopen eten. Het zijn eigenlijk restaurantjes. Maar het eten wat je in die restaurantjes koopt kun je ook meenemen naar de andere kant van de rivier en daar opeten.
Het eten in de restaurantjes is vaak kleefrijst met kip en somtam. Somtam is rauwe papaja en tamarinde sap, krap of garnalen en pepers. Je kunt er ook pasta kopen. Er wordt ook veel alcohol gedronken.
De mensen die daar gaan spelen in het water dragen geen zwempak, maar gewoon hun kleren. Als ze teruggaan stappen ze zo nat als ze zijn zo in de auto. Ze komen soms ook wel op de brommer. Maar vaak komen ze met de auto. Dan zitten er wel 20-30 mensen in de achterbak. Die auto brengt de mensen dan terug naar hun dorp. Vaak komen er 1 of 2 auto’s per dorp tegelijk.
Als de Karen-mensen dan thuis komen gaan ze vaak niet meer in bad. Dan gaan ze zich verkleden en daarna gaan ze eten en naar bed. Bij de wat rijkere mensen is dat in een apart kamertje. Bij de wat armere mensen is dat gewoon rond de vuurplaats. Dit was het verhaal over Song Kraang in het dorp.
Gepost door Josje vanuit Mie Lee Kie, Thailand
