Tropische cycloon in Oman (1)

Hoi iedereen,

zoals jullie misschien weten was er op woensdag 6 juni in Oman een storm, een tropische cycloon. Daar heb ik in gezeten.

De storm was ongeveer op 24 kilometer afstand van waar ik was. Op dinsdag 5 juni kregen we het op school te horen. De hele klas zat te zeggen dat ze dood gingen enzovoort. De hele klas en ik vonden het of spannend of zelfs eng. De broer van een vriendin beweerde zelfs dat het een cycloon zou worden.

Die avond moesten we evacueren. PDO (de Petroleum Development Oman, het bedrijf waar mijn vader werkt)verwachtte dat de golven de straat waar ik woon zouden bereiken.

De volgende anderhalf uur waren we bezig met alles dat wat op de begane grond was naar boven te brengen zodat de spullen niet nat zouden worden voor het geval er water zou binnenkomen.
Pas na de storm bleek het verspilde moeite te zijn.

We waren geëvacueerd naar kennissen. We hadden onze hond Cannie meegenomen en Boefie, een klein poesje waar wij tijdelijk voor zorgen. Onze andere 2 poezen en onze schildpad moesten we thuis laten.

Om ongeveer 4 uur ’s nachts begon het te regenen en te waaien. Deze keer was het geen ‘buiten in de regen dansen’ zoals we normaal doen. Je werd zo omver geblazen door de wind!

Die dag verveelde ik me te pletter. Ik heb me ook over onze poezen zorgen gemaakt. Ik vroeg me af of het het goed met ze ging of niet.

Na een tijdje mochten we niet meer in onze pyama rondlopen. We moesten onze kleren en schoenen aan voor het geval we opeens weg moesten of als de ruiten zouden inwaaien.

Ik stond bijna de hele tijd bij het raam, om te kijken wat er gebeurde. Wat ik toen zag, was de wind die overal rondwaaide. Die maakte dat de golven ongeveer 8 meter hoog kwamen, dat palmbomen begonnen rond te te tollen en dat de weg versperd werd door omgevallen bomen.

Op dat moment vond ik de storm nog niet zo erg, van wat ik toen zag.

Om ongeveer 4 uur was de storm iets minder hard geworden en gingen mijn vader en mijn broer Coen op onderzoek uit naar ons huis.

Na een half uur waren ze weer terug en zeiden dat we best terug konden gaan. Toen we weer thuis waren, ben ik meteen naar boven gestormd en onze poezen Puk en Mini een enorme knuffel gegeven!

Op donderdag gingen we rondkijken in de stad hoe het eruit zag. Onze supermarkt ‘CCC’ (Capital Commercial Centre) stond onder water en Qurum Park ook. Bij Shati waren er zelfs 2 stukken van 30-40 meter weggeslagen.

Maar het ergste nieuws, vind ik, was dat op de manege waar ik paardrijd, twee hele schattige shetlanders, die ik altijd een wortel gaf, waren verdronken.

Ik moest heel erg huilen toen ik dat hoorde. Toen pas realiseerde ik mij eigenlijk dat een cycloon niet iets leuks of geinigs was.

Ze hebben nu ongeveer 50 doden gevonden maar er zijn er nog een heleboel mensen verdwenen.
Een paar dagen was er geen water en doordat de supermarkt overstroomd was ook geen eten. Er was gelukkig wel electriciteit.

Nu hebben we weer water en eten. Maar er is overal een flinke laag modder en nog steeds overal puin en schade.

Het is weer stikheet en jammer genoeg begint morgen de school weer, snik snik. Deze storm is iets wat Oman waarschijnlijk niet zo gauw meer zou vergeten.

Gepost door Ingeborg vanuit Muscat, Oman