Thaise spookverhalen

Hallo allemaal. Bij ons in het dorp maken de mensen je bang met verschillende dingen. Ik begin maar met de:

Piedongkea:
De mensen maken de kinderen er bang mee. Dan zeggen ze als het kind niet luistert of heel hard huilt: “Pas maar op, zo straks komt de Piedongkea je nog opeten”.
Een Piedongkea is een spinachtige. Het is maar een heel klein diertje. Het diertje is nog geen vijf centimeter groot (met zijn poten erbij). Zijn lichaam is maar een halve centimeter. Maar als er heel veel Piedogkea’s bij elkaar zitten is het ook best wel eng omdat ze allemaal bewegen en over en onder elkaar doorlopen. Soms hangen er wel een hele hoop van Piedongkea’s van bijna een meter doorsnede.

Mijn moeder heeft ze vroeger, als ze de badkamer schoon ging maken, wel eens verbrand. Dan nam ze een fakkel en hield die dan onder zo’n hoop Piedongkea’s. Ze branden heel goed en knetteren er op los. Dat komt omdat er een soort van aceton in hun lichaam zit.
Ik snap zelf niet waarom de Karen mensen hun kinderen bang maken met Piedongkea”s, terwijl er veel engere spinnen zijn bij ons in het dorp.

Pie Loh:
Pie Loh betekent eigenlijk ‘Oma Loh’. Volgens de Karen is deze oude vrouw soms in een groene jurk en dan weer in een witte jurk gezien. Als het volle maan is loopt Pie Loh vaak rond.

Mijn vriendinnetje Wiepa vertelde het volgende verhaal.
De vader van een vriendinnetje was een keer ziek. Het was al nacht toen hij ineens buikpuin kreeg en naar het toilet moest. Hij strompelde de trap af en liep naar de struiken achter zijn huis. Hij had nog geen wc. gebouwd, dus moest hij het in de bosjes doen. Terwijl hij daar zat met zijn broek naar beneden zag hij ineens een gevaarte in het wit voorbij schuifelen. Hij sprong op en rende naar huis. Het gevaarte in het wit kwam achter hem aan. Hij rende naar binnen en toen wist hij ineens dat het Pie Loh was die hij gezien had.

Pie Loh is een soort van geest waarin de Karen geloven. Het is een oude vrouw die geen huis heeft en de mensen alleen maar laat schrikken. Je kan haar niet pakken. Ze wordt ook niet zo vaak gezien. En als ze gezien wordt is het altijd nacht.

Pie Poh:
Pie Poh betekent eigenlijk ‘Oma Poh’. Toch kan het ook een mansfiguur zijn. Maar op de Thaise t.v. wordt deze figuur dikwijls uitgebeeld als een vrouw. Het is een vrouw die gestorven is en dan weer tot leven komt en in het bos woont.
Er gaan heel veel verhalen de ronde, maar 1 ervan is het volgende.
Heel lang geleden was er ooit eens een man die op jacht ging. Hij was helemaal alleen het bos ingegaan. De mensen hebben weken gewacht, maar hij kwam maar niet terug. Toen zijn ze maar gaan zoeken. Ze hebben alles uitgekamd maar er werd niets gevonden. Het lichaam hebben ze nooit gevonden, dus de ceremonie om zijn geesten naar het hiernamaals te leiden hebben ze niet gehouden. Nu geloven ze dat zijn geesten “s nachts kippen en rauw vlees komen eten. Het rauwe vlees moet wel bloederig zijn, anders hoeven ze het niet.
Daarom bewaren Karenmensen nooit rauw vlees in hun huis. Want ze zijn bang voor Pie Poh dat hij hun huis binnenkomt. Hun kippen hebben ze in mandjes en vaak ook nog onder een doek. Daar kan Pie Poh dus niet bij komen.

Poe Pa:
Poe Pa betekent eigenlijk ‘Opa Pa’:
Poe Pa is een man die overdag rond loopt. Waar hij zich schuil houdt weet niemand. Maar hij verschijnt alleen maar in het droge seizoen. Hij staat er bekend om dat hij kinderen vangt.
Op een keer was ik aan het spelen bij mijn vriendinnen Wie Pa en Nang Kaang. We klommen in bomen en zochten allerlei blaadjes en bloemetjes waar we mee speelden. Toen na een tijdje wilde ik alleen naar huis gaan. Toen zei Wie Pa haar moeder tegen mij: “Dat moet je niet doen. Laat Wie Pa je maar naar huis brengen. En ga maar via de grote weg in plaats van tussen de velden door.”
Ik wist natuurlijk niet waarom ze dat zei. Maar tegen mij zei ze: “Als je alleen gaat word je misschien wel gepakt door een man”. Ik wist toen niet dat ze bang was dat Poe Pa me zou pakken. Niet lang daarna zag ik eens een keer een groepje van vier kinderen. Ik dacht toen dat die vier kinderen bij Poe Pa hoorden. Dat omdat ik die kinderen nog nooit eerder had gezien. Nu weet ik wel dat die kinderen uit een ander gedeelte van het dorp kwamen. Maar sindsdien durfde ik daar nooit meer op die plek te blijven staan. Ze hadden me goed bang gemaakt. Maar nu ben ik niet meer bang omdat ik toch wel weet dat ze Poe Pa gebruiken als schrikmiddel voor de kinderen. Ik geloof namelijk niet dat Poe Pa echt bestaat.

Ik ga nu een verhaal vertellen over mijn vader.
Vijftien jaar geleden hadden de Karenmensen nog haast geen buitenlanders of grote auto”s gezien in de dorpjes ver van de grote weg.
Op een dag ging mijn vader met zijn landrover wat spullen wegbrengen naar een dorpje ver weg. In dat dorpje woonde een man die hij kende. Zijn kinderen hielpen met het uitladen van de spullen. Dus de kinderen gingen de auto in en de auto uit. Het was al bijna donker. Iemand had staan kijken op een afstandje.
De volgende dag hoorde mijn vader in zijn eigen dorp een verhaal dat er een grote buitenlander die met een auto kinderen had ontvoerd. Dit verhaal was al overal bekend. De grote buitenlander was mijn vader. Later heeft mijn vader overal zelf moeten vertellen dat hij geen kinderen kwam stelen.

Gepost door Josje vanuit Mie Lee Kie, Thailand