De meeste kinderen gaan met hun ouders in het buitenland wonen. Maar Charlotte (13) is zonder pa en ma in het Zwitserse bergdorp Davos. Daar verblijft ze in een Nederlands ziekenhuis voor astmapatiënten.
Charlotte heeft al vanaf haar geboorte astma. Dat is een chronische ziekte aan de luchtwegen. Astmapatiënten raken sneller buiten adem en hebben moeite met ademhalen. Charlotte heeft een ernstige vorm van astma. “Het voelt alsof je door een rietje ademt, zo moeilijk kan ik soms ademhalen. In Nederland kwam het regelmatig voor dat ik bijna stikte. Dan moest ik naar het ziekenhuis en daar kreeg ik extra zuurstof.”
De medicijnen die Charlotte tegen de benauwdheid kreeg, hielpen goed. Maar ze veroorzaakten vervelende bijwerkingen. Charlotte: “Ik kreeg honger als een paard en ik ging opzwellen. Daardoor werd ik heel dik.” Maar bewegen om gezond te blijven, kon Charlotte niet. “Ik krijg het dan heel snel benauwd.”
Samen met haar ouders en de dokters overlegden ze wat ze tegen haar astma kon doen. De dokter raadde haar aan naar Davos te gaan. Vergeleken met de lucht Nederland is de berglucht in Davos veel schoner en droger. De gevoelige longen van astmapatiënten worden daardoor minder snel geprikkeld en komen er weer tot rust. Charlotte: “Ik zag in het begin heel erg tegenop in mijn eentje naar Zwitserland te gaan, maar uiteindelijk besloten we dat het toch het beste was voor mij. Sinds ik in Davos ben, val ik weer erg af. Ik gebruik veel minder medicijnen en ik sport hier regelmatig onder toezicht van bewegingstherapeuten.”
Dat is nu bijna twee jaar geleden. In februari 2003 werd Charlotte voor de eerste keer in het Nederlands Astmacentrum in Davos opgenomen. “Mijn ouders brachten me en bleven en tijdje. Toen ze weggingen, vond ik dat heel erg, maar na een paar weken raakte ik gewend. Ik sloot vriendschap met andere kinderen die hier verbleven voor hun astma. Ook moest ik iedere dag gewoon naar school.”
Na een half jaar mocht Charlotte terug naar Nederland. Maar na vier weken ging het mis. “lk kreeg weer last van astma en belandde op de Intensive Care van het ziekenhuis. Dat was voor iedereen een grote tegenvaller. Niemand had verwacht dat mijn gezondheid zo snel weer achteruit zou gaan.” Daarna kwam Charlotte in het astmacentrum in Hilversum terecht en in januari 2004 was er weer plaats in Davos.
Het was een rare periode, weet Charlotte: “Uiteindelijk ben ik maar anderhalve week terug geweest op school. Ik heb in dat halve jaar in Nederland nauwelijks een normaal leven gehad.”
Sinds januari 2004 zit Charlotte weer in Davos. Ze is tijdens de zomermaanden wel even thuis geweest. Zoals het er nu naar uit ziet, mag ze in december 2004 weer naar huis. “Hopelijk gaat het dit keer beter bij terugkomst in Nederland en hoef ik voorlopig niet meer terug naar Davos.”
Meestal is het gezellig in het kinderhuis, vindt Charlotte. Er zijn twee groep: een voor de kleintjes en een voor oudere kinderen vanaf 12 jaar, de Ducan-groep. “We zijn nu met z”n zessen, vijf meisjes en een jongen. Ieder heeft zijn eigen kamer en we hebben een gemeenschappelijke woonkamer met computers. Daar zit ik vaak achter: msn”en met mijn vriendinnen of e-mails sturen naar mijn ouders. Ook kijken we daar televisie en eten we met zijn allen. Hoe gezelliger de groep, hoe sneller de tijd gaat.”
De laatste jaren heeft Charlotte veel afscheid moeten nemen: van school, van haar vriendinnen en van haar ouders. Charlotte: “Gelukkig komen mijn ouders af en toe langs. Daar kijk ik altijd erg naar uit. Maar als ze dan weer terug naar Nederland gaan, moet ik opnieuw afscheid nemen. Een paar dagen mis ik ze dan nog heel erg.” Bovendien vertrekken de meeste kinderen in het Nederlands Astmacentrum in Davos eerder dan Charlotte. “Ik heb al heel wat vriendinnen die ik hier heb leren kennen, uitgezwaaid. Maar ik voel me in ieder geval veel beter dan in Nederland. Ik weet waarvoor ik hier ben.”
Gepost door Sigrid Deters (redactie)
