Nederlandse kinderen in Chili schrijven en tekenen over de aardbeving

Santiago, Chili, dinsdagochtend 2 maart 2010, een uurtje of half elf ’s ochtends bij iemand thuis: opgewonden (Nederlandse) stemmen kwetteren door elkaar “Ik hoorde glas rinkelen’, “Mijn moeder gilde dat we naar buiten moesten”, “Oh, ik moest onder de tafel gaan zitten”.

De Nederlandse School de Andes groep 5/6 heeft vandaag Nederlandse les. Maar anders dan anders. Allereerst het tijdstip: gewoon overdag en nu niet een lange middag (na de dagschool),  zoals normaal op maandag het geval is, maar ook de locatie: bij een van de ouders thuis en niet op school.

De reden? De gewone scholen zijn in Santiago allemaal gesloten vanwege de schade door de aardbeving van afgelopen vrijdagnacht, 26 februari 2010.

De kinderen wilden graag met elkaar praten over wat ze hadden meegemaakt…

Hieronder kun je de reakties lezen van Berend (8 jr, groep 5) Dona (9 jr, groep 5), Anais ( 9 jaar, groep 6), Chris (idem), Tijn (10 jaar groep 6, Maxine ( 11 jr, groep 6) Elisa (11 jr groep 6) van de Nederlandse School De Andes. Allemaal zitten ze in de klas van juf Wendeline de Beer:

“Ik lag te slapen en alles begon te trillen, toen was ik heel bang want ik wist niet wat dit was, mijn moeder rende mijn kamer in en zei dat ik mee moest komen. De aardbeving was zo erg dat het net leek alsof ik in de lucht vloog! Toen we buiten zaten onder dekentjes, beefde ik nog heel lang, zo bang was ik.” ( Berend)

Tekening: Berend

“Mijn oma heeft in haar huis veel scheuren in haar muren en vloeren. Mijn hond Tommie was verdwenen maar we vonden hem onder de tafel.” (Chris)

Tekening: Chris

” Toen ik in bed lag, begon het te trillen. Eerst dacht ik dat het een droom was, maar toen wist ik dat het een aardbeving was. Ik moest met grote sprongen van de trap afspringen, omdat die zo hard bewoog. Toen we beneden waren, moesten we naar buiten. En mochten we nog wat cola drinken bij de buurvrouw.” (Tijn)

Tekening: Tijn

“Het was heel erg aan de kusten van Chili. Iedereen ziet nou zijn huizen of stukken ervan in het water. En niemand heeft iets te eten en te drinken. Ze moeten dus nou op de bergen leven. Heel veel mensen zijn gestorven of hebben geen familie meer.” (Maxine)

“De aardbeving was zo erg dat er huizen zijn omgevallen. De mensen die geen huizen meer hebben slapen nu op straat. De brandweer helpt de mensen met het pakken van spullen uit hun kapotte appartementen.” ( Elisa)

Tekening: Elisa

Anais schrijft: “In het zuiden was het het ergste want daar was ook een tsunami, daar moesten de mensen rennen voor de golven. Mensen kwamen met pistolen en wilden spullen, eten en water pakken en hebben ook een supermarkt in brand gestoken. Dit was de aardbeving en tsunami van 2010.”

Tekening: Anais

Dona schrijft tot slot: “De aardbeving was heel hard. En daarna gingen we weer in bed liggen en ik zat de hele tijd te denken aan alle dingen die zijn gebeurd in Santiago en in Chili en aan alle arme mensen die hun huizen waren ingestort en aan de baby van de buurvrouw die net geboren was.”

Tekening: Dona

Geschreven door de leerlingen van de NTC school de Andes vanuit Santiago, Chili