Naar school in Thailand

Als de kinderen naar school gaan wordt eerst de vlag gehesen. Dat is ongeveer acht uur en zingen de kinderen het volkslied. Ze staan in lange rijen achter elkaar. Dan mogen ze niet praten en niet bewegen. Als ze het toch doen krijgen ze een klap.

Daarna moeten ze Boeddhistische leefregels opzeggen. Zodra ze dat hebben gedaan houdt de bovenmeester een praatje en vertelt wat ze die dag allemaal gaan doen.
Voordat ze naar binnen lopen groeten ze het boeddhabeeld en groeten ze de juf of meester. Dan gaan ze de klas in.

’s Middags eten alle kinderen gewoon op school. De rijst die ze eten nemen ze zelf mee van thuis. Het soepje wat er bij zit wordt gekookt door mensen uit het dorp. Die worden daar ook weer voor betaald. De juffrouwen en de meesters kopen de groente en het vlees wat in het soepje zit in Hot.
Hot is een plaats die 60 kilometer van Mie Lee Kie af ligt. Het is eigenlijk een dorp van mensen die verkopen. De markt begint daar om twee uur ’s nachts en het eindigt vroeg in de ochtend.

De kinderen moeten na het eten tandenpoetsen. Dat moet van de juf. Ieder kind heeft zijn eigen tandenborstel die ze van de school krijgen. Ze krijgen er ook nog een bekertje bij. Dat hangt bij elkaar aan de muur waar hun naam staat. Heel veel kinderen poetsen thuis hun tanden niet.

De kleuters staan in twee rijen voor hun klaslokaal als de vlag wordt gehesen. Ze staan dus niet bij die andere kinderen voor de school.
’s Middags, zodra de kleuters hebben gegeten, gaan ze altijd een dutje doen. Dan liggen ze met z’n allen in een klaslokaal op matjes op de grond. De juf is er ook bij om op te passen.

Soms moeten de oudere leerlingen een schop, mest of een kapmes meebrengen. Dan moeten ze in de tuin werken.

Iedere dag dragen de kinderen een schooluniform. Alleen op vrijdag, dan mogen ze in hun Karen-kleren naar school. Voor padvinderij hebben ze ook allemaal speciale uniformen. Padvinderij is een onderdeel van de lessen voor de hogere groepen.

Iedere jaar komt de dokter langs. Hij controleert de kinderen. Soms geven ze alle kinderen een injectie voor één of andere ziekte.

Eens per jaar is er een dansfestijn op school. Dat is eigenlijk een soort wedstrijd dansen voor meisjes en jongens. Ze oefenen daar veel voor samen met de juffrouw na schooltijd.

Voordat de school begint spelen de kinderen al op het schoolplein. Dat is dus om ongeveer zeven uur. Als ze tussen de middag klaar zijn met eten spelen ze totdat ze weer naar school moeten.
Ze spelen vaak met elastiek, zelfgemaakte auto’s, of steentjes. Als ze met de steentjes spelen dan hebben ze ongeveer tien steentjes per kind. Ze gooien een steentje in de lucht en moeten dan vlug 1 van die andere steentjes pakken voordat ze de omhoog gegooide steen opvangen. Lukt dat dan mogen ze de steen die ze gepakt hebben houden. En zo verder.

Na schooltijd spelen de vaders voetbal op het schoolplein. De jongens spelen dan takro. Dat is een spel met een harde bal en een net. Dat is voet-volleybal.

Als de kinderen naar huis lopen veel kinderen terug naar hun eigen dorp. Sommige kinderen worden gebracht en gehaald met een auto. Die auto wordt gehuurd door de ouders. Dat kost ongeveer vijf eurocent per dag per kind. In Mie Lee Kie komen namelijk kinderen naar school uit vier verschillende dorpjes.

De kinderen kunnen kiezen wat ze doen. Als ze niet naar school willen gaan ze niet. Als ze hun vader of moeder moeten helpen op het rijstveld gaan ze ook niet naar school.
De juffrouws en meesters zijn er ook niet altijd. Dan hebben de kinderen vrij. Soms moeten de kinderen op zaterdag naar school. Dat besluiten de juffrouws en meesters.

De Karen-mensen hebben niet zo veel geld. Daarom komen sommige kinderen bij ons zakgeld verdienen. Dan helpen ze in huis of ze werken in de tuin. Van dat geld kunnen ze dan schoolkleren kopen. We verkopen ook schriften, pennen en potloden heel goedkoop. Zo proberen we de Karen-kinderen te helpen.

Gepost door Josje vanuit Mie Lee Kie, Thailand