Toen ik ging verhuizen was ik 7. Eerst zouden we maar 3 jaar blijven, maar inmiddels wonen we al 7 ½ jaar in Duitsland.
Omdat we dachten niet zo lang te blijven, was het afscheid nemen niet zo moeilijk. Misschien besefte ik toen nog niet goed hoelang 3 jaar was…
Ik heb wel een tijd gehad dat ik Nederland miste, maar je went eraan. En telefoon brieven en e-mail helpen natuurlijk een hoop!!
Toen ik hier kwam ging ik eerst naar een Nederlandse school en hoefde dus eigenlijk nog geen Duits te leren. Maar ik heb het wel geleerd en ook op bijvoorbeeld de hockeyclub sprak ik gewoon Duits.
Vanaf de 3de klas van de middelbare school ging ik naar een Duits Gymnasium en heb de taal goed geleerd.
Nu ga ik sinds de kerstvakantie naar de Europese School in Karlsruhe. Ik vind het daar heel leuk, omdat je verschillende talen gewoon door de omgang met anderen en de confrontatie met de leraar leert. Ik krijg bijvoorbeeld Engels van een Engelse leraar die tijdens de les alleen Engels spreekt en niet erg goed Duits kan, wat nog altijd de voertaal is.
Ik had eigenlijk altijd andere Nederlanders om me heen en heb me niet vaak anders gevoeld, behalve op de Duitse school.
Tip: Blijf gewoon jezelf en vertel anderen over het land waar je vandaan komt; of dat nu Nederland is of Australië, dat maakt niet uit! Zolang de anderen maar weten in wat voor omgeving je hebt geleefd, is het goed. Je begint je pas echt thuis te voelen in het nieuwe land, als je wat van hun gewoontes overneemt en gewoon met hun omgaat!
Gepost door Michelle vanuit Neustadt an der Weinstrasse, Duitsland
