De zussen Marlies (13) en Saskia (10) zijn Amerikaans en Nederlands tegelijk. Best bijzonder, zou je denken. Maar op hun school in New York is dat normaal. Bijna niemand is alleen maar Amerikaans.
“Mijn moeder is Nederlands”, vertelt Marlies. “Maar mijn vader is Amerikaans. Daarom wonen wij in Queens, een wijk in New York. Ik leer Nederlands door te praten met mijn moeder. Ik oefen ook als ik in Nederland ben.” Het voordeel van Nederlands is dat haar vader het niet begrijpt, vindt Saskia. “Gisteren had hij een hele lelijke broek aan. Ik zei dat tegen mijn moeder in het Nederlands en hij verstond het niet. Dat vond hij niet leuk.”
Ook al zijn Marlies en Saskia in Amerika geboren en hebben ze een Amerikaans paspoort, ze voelen zich wel anders dan Amerikaanse kinderen. Saskia: “Ik schep er altijd over op dat ik Nederlands ben. En ik eet hagelslag en poffertjes.” “Ja, die zijn lekker”, roept Marlies enthousiast. “Poffertjes en pannenkoeken. De Nederlandse pannenkoeken zijn veel groter dan de Amerikaanse! Gelukkig maakt mijn moeder die weleens.” Saskia weet nog een ander verschil: “Wij drinken thee bij het ontbijt, de lunch en ’s middags. Amerikanen drinken veel minder thee.”
Veel buitenlandse kinderen in New York gaan naar een internationale school. Marlies en Saskia niet. Zij zitten op een gewone Amerikaanse school in de buurt. Toch zitten er weinig ‘echte’ Amerikaanse kinderen bij hen de klas. Eigenlijk is iedereen net zoals zij. “Er zijn 30 kinderen in mijn klas. Ze komen bijna allemaal uit India en Ierland”, legt Saskia uit. “Mijn klasgenoten komen uit Puerto Rico, Brazilië, China en India”, voegt Marlies toe. “Iedereen komt overal vandaan én is ook Amerikaan.”
Na schooltijd zijn Marlies en Saskia ook druk. Saskia: “Ik doe aan karate en ik speel klarinet. Volgend jaar speel ik in het schoolorkest.” Marlies zit al in het orkest. “Ik speel dwarsfluit. In het orkest zitten wel 100 kinderen. Een van de leraren is dirigent. We geven concerten, zoals een kerstconcert en een lenteconcert. Binnenkort gaan we spelen in Carnegie Hall. Dat is de mooiste en beroemdste concertzaal van New York. En ik zit ook op karate.”
“We hebben allebei de blauwe band”, legt Saskia uit. “Dat is goed. Je begint met wit, dan geel, oranje, groen, blauw, paars, bruin en zwart. Onze leraar heet Sensei. Tijdens de les moeten we ‘kicks’ en ‘punches’ doen. Dat zijn trappen en stoten. En we doen ‘kata’s’.” “Dat is een serie karatebewegingen achter elkaar”, legt Marlies uit. “Er is een serie voor elke band.” Zo goed als de hoofdrolspeelster in de film ‘Crouching tiger, hidden dragon’ zijn ze niet, “maar”, zegt ze, “we gaan er wel heel hard voor oefenen.”
Gepost door Lies Rubingh (redactie)
op 05-08-2008 om 1:51 pm
hebben jullie veel gemerkt van de aanslagen op 11 september 2001??