Madelief gaat naar een Amerikaanse school in Turkije

Ik heet Madelief, ik woon in Turkije en ik ben acht. Ik zit op een Amerikaanse school. Vroeger mochten alleen de   Amerikaanse kinderen waarvan een van hun ouders soldaat was naar die school. Nu mogen ook andere  kinderen erheen en ik dus ook.

Er is nog een ander Nederlands jongetje op mijn school, maar die zit in mijn broers klas en hij is jammer genoeg twee jaar ouder dan ik.

Ik heb ongeveer zestien kinderen in mij klas.  De Meesten zijn nog steeds Amerikaans. Maar sommige kinderen komen van Kuweit of Rusland en zulke plekken.

Op mij school dragen wij geen uniformen, maar we mogen geen jurken met  spaghettibandjes dragen, en we mogen ook geen hele korte broekjes dragen.

Op mij school leert iedereen Engels spreken. Ik heb Engels leren spreken op een internationale school in China. Toen was ik nog drie.

Op Engelse of Amerikaanse scholen noemen ze de klas waar je in zit ‘grade’. Dus groep drie betekent bijvoorbeeld in het Engels ‘grade 1′ en zo verder.

Als wij op school komen moeten we altijd eerst naar een grote zaal waar we ook lunch eten en naar toneelstukken of shows kijken. Dan gaan we naar de klas en beginnen we hard te werken. Na twee uurtjes of zo gaan we een snackje eten. Dan gaan we voor tien minuutjes buiten spelen. Dan komen we terug en gaan we weer verder werken.

Soms hebben we dan muziek of art dat is tekenen en handenarbeid. Of soms hebben we gym. Dan hebben we lunch dan eten we altijd warm op school. Dan hebben we weer tien minuten pauze en dan werken we weer voor een tijdje. Het werk dat we doen is bijvoorbeeld rekenen.

Het allerstomste vak op school vind ik ‘host nation’ (= gastland, het land waar je woont). Dat is waar je moet kleuren en twee keer de Turkse woordjes naschrijven die er staan en dat vind ik maar saai.

Als ik naar school ga, word ik met de schoolbus gebracht.

Mijn meester heet mr. Grado. Mr. betekent in het Nederlands ‘meester’. Hij zegt dat er een schaduw in de kast zit die je in stukjes scheurt! Ik ging een keer kijken of het waar was, maar het was het radiootje die altijd riep: “Help! Laat me eruit!”

Vorig jaar had ik een heel ander soort juf. Zij heette Miss Idzerda. Zij maakte nou juist helemaal geen grapjes.  Zij gaf je straf als je iets fout deed. Dan gaf ze je een ’stomp’.  In het engels heet dat ‘punch’ want dan had je een papiertje en dan had ze een schaartje en dan knipte ze er een gaatje in! Ik schrok me een hoedje toen ze zei ’stomp’ maar ze bedoelde een gaatje in een stuk papier knippen!

Mijn ‘principal’ (in het Nederlands is dat directeur) is een beetje streng. Ze is soms bang dat je misschien wordt overreden door een auto. Dus voordat je naar buiten gaat, zegt ze altijd met een gek stemmetje (waar je voorzichtig om moet lachen) “KIJK UIT VOORDAT JE  OVERSTEEKT!”

Ik vind mijn school best leuk maar soms ook niet.

Gepost door Madelief vanuit Ankara, Turkije