Macamba’s

Wat de blanken in de slaventijd op Curaçao hebben gedaan is natuurlijk verschrikkelijk”, zegt Emily. “Maar het is niet leuk om daar nu als blanke nog voor te worden uitgescholden.” Emily, Philipine en Jordi wonen op de voormalig Nederlandse kolonie en merken dat de relatie tussen Nederland en de Nederlandse Antillen niet altijd soepel loopt. Toch is Curaçao volgens hen zeer de moeite waard om te leren kennen.

In 1634 vestigden de Nederlanders zich op het Caribische eiland Curaçao. Ze gebruikten het eiland vooral als doorvoerhaven voor de slavenhandel. Anno 2004 is de slavenhandel afgeschaft, heeft Curaçao het als onderdeel van de Nederlandse Antillen zelf voor het zeggen, maar zijn er nog steeds veel Nederlanders. “Sommige bruine mensen maken blanke mensen uit voor ‘macamba’”, vertelt Emily. “Dat is een scheldwoord voor de Nederlander. Dat is niet altijd leuk. Ik moest daar wel aan wennen.”

“Macamba is niet echt discriminerend, maar ze zeggen het als je iets typisch Nederlands doet”, legt Philipine uit. Arrogant zijn, iets bots zeggen of iets anders wat Antillianen zelf niet zo snel doen. “Of soms als je aan het zwemmen bent aan het strand. We zijn natuurlijk een stuk minder bruin dan de Curaçaoënaren. Ze trekken de conclusie dat alle witte mensen rijk zijn en alle donkere mensen arm. Dat vind ik raar. Ze zijn bang dat de blanken van het land willen profiteren. Dat ze de banen inpikken en al het geld verdienen waardoor er voor de Antillianen niet genoeg over is. Volgens mij is dat niet zo.”

Curaçao is een van de vijf eilanden van de Nederlandse Antillen. De Nederlandse Antillen behoren tot het Koninkrijk der Nederlanden, net als Aruba en Nederland. De Nederlandse Antillen zijn helemaal zelfstandig behalve op het gebied van Defensie en Buitenlandse Zaken. Ze zijn niet onafhankelijk, want de eilanden krijgen wel geld van Nederland. Sommige mensen vinden echter dat de Antillen wél onafhankelijk moeten worden.

“De mensen klagen dat de Nederlandse regering zich te veel met hen bemoeit”, legt Philipine uit. “Volgens mij valt dat wel mee. De laatste tijd mengt Nederland zich juist heel weinig in de Antilliaanse politiek. De regering hier denkt dat ze het allemaal zelf wel kan, maar de laatste maanden onder Mirna Godett is het tegendeel gebleken. Die regering is uiteindelijk ook gevallen.”
Emily: “Als Nederland zich helemaal terugtrekt, dan is er bijvoorbeeld geen marine meer om het eiland te beschermen. Dus Curaçao heeft Nederland nodig. Nederlanders zijn hier niet alleen om banen in te pikken, maar ook om te helpen.”

“Het is niet verstandig om op je nieuwe fiets met een gloednieuw mobieltje in je hand door de armste wijk van de stad te rijden.”

De Antillen komen in Nederland vaak in het nieuws in verband met criminele praktijken. “Sommige mensen willen graag snel geld verdienen”, legt Philipine uit. “Als je wordt aangevallen, moet je gewoon zo snel mogelijk al je spullen afgeven en niet moeilijk doen.”

Emily: “Als je geen domme dingen doet, loop je geen gevaar. Je moet niet in de verkeerde wijken komen en opvallen. Dus niet op je nieuwe mountainbike door de armste wijk van de stad fietsen met je gloednieuwe mobieltje in je hand. Sinds de douane in Nederland strenger is en meer op drugs controleert, is de sfeer op het eiland wel veranderd. Sommige drugshandelaren kunnen geen drugs meer verhandelen en moeten op een andere manier aan geld komen. Daarom plegen ze overvallen en beroven ze mensen. Maar het gaat ze alleen om geld. Ze mishandelen of doden niet. Dit klinkt allemaal heel afschrikwekkend, maar het valt hartstikke mee. Curaçao is een heel mooi eiland, met veel leuke dingen.”

De Nederlandse kinderen vinden het alledrie belangrijk dat ze een beetje bij de Antilliaanse samenleving horen. “Ik probeer bijvoorbeeld Papiaments of Spaans te spreken, want ik vind dat je je moet aanpassen aan het land waar je woont. Zonder dat je zelf natuurlijk verandert”, zegt Philipine. “Dat verwachten Nederlanders ook van buitenlanders die in Nederland komen wonen”, voegt Emily toe. “Als je de taal een beetje spreekt, kijken ze al heel anders tegen je aan. Dan word je geaccepteerd. Wij wonen tegenover een klein supermarktje. De eerste keer keken de mensen me met grote ogen aan. Maar nu kennen ze me en ben ik gewoon het blanke meisje uit de buurt.”

Jordi: “Je moet er wat voor doen om er bij te horen. Zoals de taal praten. Wij wonen in de wijk Julianadorp. Sommigen vinden het een macambawijk, maar bij mij in de buurt wonen allemaal Antillianen. Maar wel de Antillianen die het wat beter hebben. We hebben veel contact met hen. We worden weleens uitgenodigd voor verjaardagen. Dat vieren ze heel uitgebreid met een bandje en veel mensen. Dat is heel leuk.”

“Eigenlijk komt het erop neer dat je toont dat je je best doet om hun cultuur te leren kennen”, vat Philipine samen. “De taal leren, iets te weten komen over het eiland en hun manier van leven leren kennen. Antillianen denken en leven echt op een heel andere manier dan je gewend bent. Dus in het begin moet je je gewoon wat afwachtend opstellen. En vooral niet denken dat je het als Nederlander beter weet!”

Antilliaanse mannen vinden grote borsten en dikke billen heel aantrekkelijk.
Emily staat op en paradeert met holle rug, borst vooruit en kont naar achter over het plein. “Vrouwen lopen altijd zo. Ze hebben vaak korte rokjes en blote shirtjes aan, maar de meeste vrouwen zijn ook behoorlijk dik. Ze hebben grote borsten en dikke billen en laten dat graag zien. De mannen hier vinden dat heel aantrekkelijk.”
Philipine: “Je ziet vaak vrouwen met grote krulspelden in hun haar. Zo zitten ze gewoon in de auto en gaan ze over straat. Ha, ha.”

Eten
Jordi: “Mensen eten 2 keer per dag warm. ’s Avonds eten ze vaak buiten de deur. Mijn vader heeft een collega, die nooit thuis eet maar altijd bijvoorbeeld bij McDonald’s.

Tijd
Philipine: “Ze zijn hier altijd te laat. Als je een afspraak maakt, moet je er altijd rekening meehouden dat de persoon weleens veel later kan komen opdagen. Het is wel relaxt, maar soms ook lastig.”

Emily: “Curaçao is rustiger, minder gehaast dan Nederland. Mensen hebben meer tijd voor je. Typisch Antilliaanse woorden zijn poco, poco (langzaam, langzaam) of tranquillo (rustig).”
Jordi: “Mensen zijn wel een beetje lui.”
Philipine: “Het is ook veel te heet om actief te zijn.”
Emily: “Het warme weer heeft ook invloed op ons. Als je in de pauze rond gaat rennen op het schoolplein, zweet je meteen al heel erg.”
Philipine: “Alles gaat gewoon niet zo snel. Ik ben wel geduldiger geworden sinds ik hier woon. Nu vind ik het normaal dat alles wat langer duurt.”

Cultuur
Philipine: “Je kan bijna niet spreken over dé Antilliaan, of dé Curaçaoënaar. Er zijn hier zoveel verschillende mensen met veel culturen, talen en gewoontes. Van iedereen leer je wel iets wat je leuk vindt.”

Blote voeten
Emily: “Veel mensen lopen op blote voeten. Als ze bijvoorbeeld even naar de winkel gaan, trekken ze geen schoenen aan. Ze hebben daardoor een dikke eeltlaag onder hun voeten.”
Philipine: “Die gewoonte heb ik overgenomen. Ik draag alleen slippers of niks. Dichte schoenen draag ik bijna nooit.”
Jordi: “Als ik thuis kom, doe ik meteen mijn schoenen uit. De rest van de dag loop ik op blote voeten.”

Philipine, Emily en Jordi zitten in groep 8 van de Schroederschool. Dat is met bijna 400 leerlingen de grootste Nederlandse school in het buitenland.

Gepost door Lies Rubingh (redactie)