“In ons dorp zijn veel dieren. Elke familie heeft wel een paar koeien en varkens. Er zijn ook veel kippen en hanen.” vertelt Josje.
Josje (9) woont met haar broertje en ouders in een Karendorp in het noorden van Thailand. De Karen zijn een bergvolk die wonen in het grensgebied van Thailand en Birma.
Hier zie je Josje met een Karen vrouw. “Zij is de wol aan het trekken. ”
“De Karen werken de hele dag. Als ze niets te doen hebben, verzinnen ze wel iets. Ze houden niet van thuiszitten,” weet Josje.
“De Karen weven hun eigen stoffen. Ze gebruiken alle kleuren wol die ze kunnen vinden.”
“De mensen hier planten hun eigen rijst. De rijst doen ze in de rijstmolen. Dan laten ze de korrels drogen. Met een stamper stampen ze later de schilfertjes eraf. Dan kun je het gaan koken.”
Josje vertelt dat er allelei verschillende soorten huizen zijn in het dorp. Sommigen zijn van bamboe, anderen van hout of steen. Sommigen staan op palen en anderen staan gewoon op de grond. “Ons huis staat op palen.”
Tijdens het regenseizoen is het best handig om in een huis te wonen op palen. “Vorige keer stond het water op de weg zo hoog,” vertelt Alexander. Hij houdt zijn hand tot boven zijn middel.
Tijdens het regenseizoen regent het de hele tijd. Alexander vind de regen maar niks. Josje vindt het wel leuk. Ze blijven dan wel meer binnen want de wegen veranderen in een grote modderpoel.
“Daar houden de varkens wel van!” lacht Alexander.
Josje en haar familie zijn de enige buitenlanders in het hele gebied. Haar ouders werken voor een zendingsorganisatie. Ze verspreiden het christelijk geloof. Josje is net als haar broertje geboren in Thailand. Toch spreekt ze vloeiend Nederlands. Josje vertelt hoe dat komt.
Josje: “Mijn moeder geeft ons thuis les in het Nederlands. We krijgen de schoolspullen van de Wereldschool.
Ik vind lezen leuk en rekenen. Aardrijkskunde daar hou ik niet zo van. Soms lopen we een beetje achter maar dat halen we dan op een andere dag wel weer in.” De school, achter het huis, is zo groot als een kamer. Josje en Alexander hebben allebei hun eigen bureau.
Na schooltijd of in het weekend speelt Josje met haar Karen vriendinnetjes. Maar vertelt Josje: “Soms als je bij ze langs gaat zijn ze er niet. Dan zijn ze aan het werken.”
speelgoedauto “Deze speelgoed auto is gemaakt door Karen kinderen. Wij mochten hem even lenen om mee te spelen. Je moet wel een goede helling hebben anders rijdt ie niet. Dan moet iemand anders je de hele tijd duwen.”
Josje spreekt behalve Nederlands ook vloeiend de taal van de Karen. Ze kan het veel beter dan haar ouders. Die vinden van zichzelf dat ze met een Nederlands accent praten als ze Karen spreken.
Na een lange schooldag krijg je honger! Josje en Alexander hebben een heel bijzondere eetkamer. Josje: “We eten net als de Karen in een vuurkamer. Dat is een soort eetkamer, alleen staat er geen tafel en zijn er geen stoelen. Eten doe je zittend op de grond rond een open vuur. Je moet je eigen eten koken. Het is een beetje zoals barbecueën”, vertelt Josje.
Hiernaast zie je Josje en Alexander eten van een echt Karen bord, gemaakt van gevlochten riet.
De meeste huizen in het dorp hebben geen wc. De mensen doen hun behoefte buiten in het veld. Het huis waar Josje woont heeft wel een badkamer achter het huis. Maar naar de wc gaan is toch anders dan in Nederland. De wc heeft bijvoorbeeld geen spoelbak. Naast de pot staat een grote ton gevuld met water. Met een schepemmer spoel je door.
Er is ook geen warm water. Josje: “Als je wilt douchen of jezelf wassen moet ik aan mijn moeder vragen of ze wat water wil koken en dan meng je het met koud water tot de juiste temperatuur.”
Gepost door de redactie
