Jonathan woont in Denemarken

Ik heet Jonathan en ik ben 11 jaar. Ik ben geboren in Kerkwijk in Nederland. Ik heb twee zusjes. Ik woon nu in Denemarken in een klein dorpje vlakbij Ebeltoft in de provincie Oost-Jutland.

Ik woon hier al een jaar omdat mijn vader hier werk heeft, hoe lang we hier blijven weet ik nog niet. Ik heb in Nederland gewoond tot ik negen was. Ik heb drie maanden door Canada gereisd omdat we daar wilden gaan wonen, maar daar kwam niets van terecht. Toen heb ik nog vier maanden in Amerika gewoond en toen zijn we naar Denemarken gegaan. Ik vind het hier heel leuk want ik ga hier naar de zee-scouts (daar ga je zeilen), en ik ga hier naar voetbal.

Ik heb hier al drie vriendjes. Ik krijg hier thuis les en dat is heel leuk want dan mag je vaak zelf kiezen wat je leuk vindt om te leren, en ik ga samen met mijn vader en moeder een aardoven bouwen in de tuin waar je brood en pizza’s in kan bakken. Ik ga hier ook iedere zaterdag naar een Nederlandstalige school, we hoeven op die school alleen maar taal en spelling te doen, we hoeven daar dus niet te rekenen. Ik spreek al een aardig mondje Deens. Het is een best moeilijke taal.

Als ik in Nederland was gebleven was ik nooit gaan zeilen maar nu doe ik het wel iedere week. Wat ik hier ook doe, is Rollespil. Daar verkleedt iedereen zich als in een fantasiewereld. Een dag in de maand ga ik naar een gebied in de Mols Bjerge (natuurgebied hier), waar dan een hele wereld gemaakt is, en waar je dan iemand anders kan zijn.

Ik ben altijd een avonturier met een cape en een zwaard. Je hebt een eigen zwaard, er zijn Orcs, je bent mens of elf of dwerg. Je vecht echt tegen elkaar, of je helpt elkaar. Je hebt fantasiegeld waarmee je kunt betalen, je kunt bijvoorbeeld koekjes en eten kopen, maar ook nepbier!

Als ik weer naar Nederland zou gaan zou ik of eerst naar mijn opa en oma gaan of eerst naar mijn beste vriend. Ik mis eigenlijk niets van Nederland behalve dan dat je overal op de fiets heen kan. Als ik hier weer zou weggaan zou ik mijn vriendjes missen en het zeilen en misschien ook onze tuin, want daar hebben we nu een trampoline en een kleine kabelbaan.

Als je naar een ander land gaat is het vervelendste dat je afscheid moet nemen en dat je daar dan de taal niet spreekt. En als je denkt dat je je vriendjes of vriendinnetjes gaat missen dan neem je gewoon een paar foto’s van ze mee, en je kunt altijd met ze skypen natuurlijk!

Gepost door Jonathan vanuit Ebeltoft, Denemarken