Heleen woont in Californië

Ik ben Heleen maar hier in Amerika heet ik Helena. Ik heb twee namen omdat ik niet wil dat de mensen me hier ‘Hellieeen’ noemen. Heleen kunnen ze niet uitspreken.

Mijn broertjes hebben hun namen ook aangepast. Jelle zou hier uitgesproken worden als ‘Jelly’, wat pudding betekent. Logisch dat hij dat niet wou. Dus werd hij Jay. Zo spreek je de letter J uit, en het is ook een gewone jongensnaam. Daan werd hier alleen maar een letter korter, nu heet hij Dan. Die ‘aa’ kennen ze hier ook niet.

Ik ben 11 jaar en ik ben jarig op 26 januari. Ik ben gewoon geboren in Nederland, in Haarlem. Om precies te zijn, in de kamer waar ik in sliep voordat we hierheen verhuisden. Nu woon ik in Amerika, in de staat Californië, net onder Los Angeles.
We zijn vlak voor Oud & Nieuw verhuisd. Met Kerst waren we nog gewoon in ons oude huis. Dus we wonen hier nu al bijna 5 maanden. We zijn hierheen gegaan voor mijn vaders werk en we blijven hier zeker anderhalf jaar, misschien nog een jaartje langer.

Toen ik twee was, hebben we hier ook twee jaar gewoond. Maar toen ging ik nog niet naar school. Verder heb ik alleen in Nederland gewoond.

Ik weet eigenlijk niet waar ik liever woon, in Nederland of hier. Ik vind het stom als mensen me die vraag stellen, ik kan niet kiezen! De zon is wel fijn hier, als ik opsta is er meestal blauwe lucht. De scholen zijn groter en er zijn prachtige bergen. En overal staan palmbomen! Maar ik mis m’n vrienden en familie in Nederland wel.

Ik zit hier op een grote school met 600 kinderen. Ongeveer de halve school is van een ander land. De meeste kinderen komen uit Azië, vooral uit Korea, Japan en China.

We lunchen altijd buiten, en er is ook een kantine. Ik mag een keer in de week op school eten. We krijgen van tevoren een rooster met wat er die week te eten is. Dan kies ik welke dag ik geen brood mee hoef. Bijna niemand anders neemt brood mee. Wel vaak rijst, burrito’s, crackers en dat soort dingen.

Soms doen we oefeningen voor als er een aardbeving komt (moet je onder de tafel zitten met je handen om je hoofd) of als er iemand de school zou aanvallen (dan moeten we gauw naar binnen en doet juf de deur op sloten het licht uit. We zitten dan allemaal in een hoekje op de grond en moeten heel stil zijn).

Ik ben heel goed in Engels, de taal die ze hier spreken. Het is heel handig als je Engels kan, want Engels wordt gesproken in veel andere landen. Engels is een heel makkelijke taal om te leren, Nederlands niet. Ik probeer mijn vrienden en vriendinnen hier vaak Nederlands te leren, maar het is om te lachen hoe ze onze ‘g’ bijvoorbeeld uitspreken. Hun ‘g’ spreken ze namelijk uit als ‘dj’.

Een van mijn hobby’s is handballen, dat had ik nooit gedaan als ik in Nederland had gewoond. Dit soort handballen bestaat in Nederland niet eens. Het gaat als volgt: je hebt een bal en een muur nodig. Je doet je handen in elkaar en slaat de bal dan zo, dat hij eerst op de grond komt, en dan de muur raakt. Hierna moet je tegenstander de bal slaan. Een soort squash dus, maar dan met een grote bal. Je speelt het meestal op het schoolplein.

Ik zit hier ook op golf. Nog zoiets dat ik in Nederland niet snel gedaan zou hebben. Maar ik was te laat om me in te schrijven voor een teamsport, en golf leek wel op hockey, wat ik in Nederland deed. Hier is het geen kaksport, of alleen voor oude mensen, wat je in Nederland vaak hoort. Iedereen golft hier. De regels zijn ook lang niet zo streng.

In juni kom ik naar Nederland. Natuurlijk zie ik daar mijn familie, maar ik heb ook heel veel zin om mijn vriendinnen eindelijk weer eens te zien. Ik mag ook mee op schoolkamp!! En ik ga een dagje naar school. Ook om de cito-toets te doen, anders kom ik straks moeilijk op een middelbare school als we weer teruggaan.

Ik heb van 0-2 en van 4-10 jaar in Nederland gewoond. Het meeste mis ik mijn vriendinnen uit Haarlem. Die kende ik al sinds de kleutergroep of daarvoor. Hier moest ik helemaal opnieuw beginnen. En ze gaan anders met elkaar om. De ene dag ben je geweldig, de andere dag zien ze je niet staan. Wat moet je daar nou mee?

Hierna gaan we waarschijnlijk gewoon weer naar Nederland. Ik zal dan vooral het heerlijke weer missen, en alle leuke dingen die we hier doen. Mijn moeder werkt hier niet en heeft dus veel meer tijd voor ons. In de weekenden doen we allerlei leuke dingen, in Nederland is er altijd wel wat. Voor je het weet is het daar weer maandag en heb je eigenlijk niks gedaan.

Mijn tip voor andere kinderen die naar Amerika gaan is: probeer niet alleen met de ‘populaire’ kids mee te doen, vaak zijn die niet het leukst. Zorg dat je de taal snel leert, dan weet je in ieder geval wat er gezegd wordt. Maar het belangrijkste is: blijf vooral jezelf! Ook al doe je dingen anders dan zij, dat vinden ze alleen maar leuk, ‘typical Dutch!’ Nog een tip is dat je niet verrast moet zijn als je heel veel dikke mensen tegen komt. Komt allemaal door frieten en vette hamburgers. (Pas op dat je er zelf niet aan begint!)

Gepost door Heleen vanuit Irvine, Californië, Verenigde Staten van Amerika