Gevlucht naar de ambassade

Op maandag 26 juni kwamen er ineens twee kinderen de Nederlandse ambassade in Damascus binnen lopen. Het waren Ammar en Sara, die bijna 2 jaar geleden door hun Syrische vader meegenomen waren voor een reisje naar Euro Disney in Parijs.

Normaal woonden ze bij hun moeder in Oude Pekela in Nederland. Hun ouders zijn gescheiden. Ze gingen i.p.v. naar Euro Disney naar Syrie naar Damascus waar de familie van hun vader woont.

Bijna 2 jaar hebben ze bij de familie van hun vader gewoond, ze gingen naar een Syrische school en moesten natuurlijk Arabisch leren. Ze vonden het niet leuk bij hun vader en wilden graag terug naar hun moeder in Nederland.

Vorige maand was hun moeder hier nog in Syrie en heeft de kinderen nog gesproken, toen beseften ze steeds meer hoe ze hun moeder misten.

Op 26 juni hebben ze het aangedurfd om zo maar in een taxi te stappen en de taxichauffeur gevraagd ze naar de Nederlandse ambassade te brengen. Ik vind het erg dapper dat ze dat durfden.
Aangezien mijn vader op de ambassade werkt wisten wij dezelfde avond nog dat de kinderen daar zaten. We hebben gelijk wat spelletjes en knutselspulletjes en kleren gebracht want ze hadden natuurlijk niets bij hun.

De volgende ochtend ben ik naar de ambassade gegaan om met Ammar te spelen maar hij sliep nog, ze waren heel laat gaan slapen die eerste nacht dat kwam natuurlijk omdat ze heel wat hadden meegemaakt die dag. Op de ambassade waren ze die nacht niet alleen hoor, er waren een hele lieve meneer en mevrouw bij ze die ze goed hebben opgevangen.
Sara was de eerste nacht ook een beetje ziek geworen, de dokter is geweest en heeft haar Antibiotica gegeven, ze had een keel ontsteking.

Ik heb die eerste dag voor Ammar wat computerspelletjes achtergelaten. Ook een spelletje dat je via internet speelt en toen kon ik ‘savonds thuis zien hoe ver hij was met dat spel…………..
Een paar dagen later gingen mijn zusje spelen op de ambassade. Mijn zusje Anne-Wil ging met Sara kaarten maken en andere knutselwerkjes maken. Ik ging met Ammar computeren.

Mijn vader en moeder waren er ook, en we hebben het heel gezellig gehad. 24 uur per dag hebben er mensen dienst op de ambassade zodat de kinderen nooit alleen zijn, wij hebben dan de hele dag dienst in het weekend.
Afgelopen zaterdag hadden we weer dienst, we hebben gecomputerd, de meiden sieraden gemaakt en later met z’n allen geriskt, we hadden zo’n, lol. Ammar en Sara lagen te gieren van het lachen, dat was voor het eerst dat we Ammar zo hebben zien lachen. Hij liep zelfs te zingen, dat is toch wel een teken dat hij het naar zijn zin had.

’s middags heeft mijn moeder hutspot gekookt met ballen gehakt, ze wisten niet meeer wat hutspot was, maar toen ze het zagen wisten ze het weer, ze hebben twee keer opgeschept en heel veel ballen gehakt gegeten. Heerlijk die hollandse pot. Het toetje kregen we er niet meer in, zoveel hebben we gegeten.

Iedere dag komt er een Nederlandse lerares, die in Damascus woont, en lesmateriaal heeft van onze Nederlandse school, schoolles geven. Van 10.00 tot 13.00 hebben ze les. Hun nederlands is natuurlijk een beetje vergeten als je 2 jaar niet op een nederlandse school hebt gezeten…

Afgelopen donderdag is pas bekend gemaakt dat de kinderen in de ambassade wonen.
Tot die tijd hebben we er niet veel over gesproken. Nu zijn ze steeds in het nieuws.

Wat alle hoge heren zeggen begrijp ik niet zo goed. Hun vader heeft de Nederlandse nationaliteit, is getrouwd in nederland volgens de nederlandse wet, na de echtscheiding zijn de kinderen aan de moeder toegewezen. Kinderen willen toch bij hun moeder zijn en ze zijn toch aan haar toegewezen, hij moet dat gewoon als Nederlander accepteren. Maar nu opeens wil hij weer Syrier zijn en dan opeens WEL de kinderen hebben, want de Syrische wet geeft de kinderen aan hun vader. Dat is van twee walletjes eten, NIET eerlijk dus.

Ik heb begrepen dat het dus allemaal niet zo makkelijk is om Ammar en Sara hier het land uit te krijgen.
Vavavond vertrek ik zelf voor vakantie naar Nederland, ik vond het wel moeilijk om dat tegen Ammar te zeggen, ik GA gewoon naar NL. Hij zal me missen en Sara mijn zusje ook. Ik hoop voor hun dat ze ook snel naa NL mogen en we ze over 4 weken als we hier weer terug komen NIET nog op de ambassade aantreffen.
Ik wens ze veel geluk.

Gepost door Christiaan vanuit Damascus, Syrië