In Nederland fietst bijna iedereen, maar hier in Thailand niet. Heel veel mensen hier in Thailand hebben niet genoeg geld om een fiets te kopen voor hun kinderen.
Mijn broertje Alexander en ik hebben allebei een mountainbike. Alexander gaat in het dorp altijd racen met zijn vriendjes. Hij heeft ook nog zijn kleine oude fiets waar een van zijn vriendjes op rijdt. Ik heb ook nog een oude fiets, maar die laat ik in de stad Chiang Mai staan. We gebruiken hem daar vaak om vlug even naar de markt te gaan om een boodschap te doen.
Voordat Alexander met zijn vriendjes gaat fietsen, maakt hij vaak eerst een hindernisbaan. Hij heeft zelfs een zelfgemaakte ‘jump’. Verder maken we dan smalle bruggetjes over gaten die we zelf graven, kiezen we zigzagweggetjes of doen we een slalom met paaltjes.
In Chiang Mai hebben we zelf ook een baan hier in de buurt. Het is eigenlijk gewoon een paadje langs het rijstveld. Toch is het heel leuk en er zijn ook vaak modder plassen. Sommigen zijn diep genoeg dat je band er in kan wegzakken. Toen we voor het eerst het pad bereden en een terugweg probeerden te vinden zijn we bijna verdwaald. Uiteindelijk hebben we de weg weer terug gevonden. Dat was best spannend!
Buiten de stad is een baan van vijf km. Je kunt er een fiets huren maar je kunt ook je eigen fiets meenemen. Thaise mensen gaan hier vaak rennen of komen er trainen met hun fiets. De baan gaat heel erg op en neer en maakt ook veel bochten. Ergens halverwege is er een basketbalveld. Daar zie je niet zo vaak mensen. Ik ben er wel eens geweest en ik vond het heel erg leuk. Vooral als je de laatste twee en een halve kilometer gaat rijden, want dan kun je heel hard rijden de berg af!
Gepost door Josje vanuit Mie Lee Kie, Thailand
