Dieuwke woont in Zwitserland

Ik heet Dieuwke en ik ben 9 jaar. Ik woon sinds augustus 2003 in Zwitserland. Het stadje waar ik woon heet Wetzikon. Ik heb al eerder in Zwitserland gewoond. Op 1 oktober 1995 ben ik in Uster geboren. Dat ligt ongeveer 7 kilometer van Wetzikon.

Mijn ouders werkten hier toen allebei. Toen ik bijna drie jaar werd, en mijn broertje Tjerk zeven maanden was, wilden mijn ouders een grote fietsreis maken en zijn we weggegaan uit Zwitserland. Ze zijn toen met ons naar Spanje gefietst. We waren vier maanden onderweg en sliepen in een tent. Eind 1998 zijn we weer in Nederland gaan wonen. Mijn vader kreeg later weer werk in Zwitserland, dus gingen we daar weer wonen.

We wonen in een heel oud huis, het is meer dan 200 jaar oud. Het was vroeger een weverij en spinnerij. We hebben alleen in de huiskamer een houtkachel, maar omdat de muren heel dik zijn, is het toch niet steenkoud in de winter. We hebben ook geen echte badkamer. De douche en wastafel is gewoon op de overloop gemaakt. Dat is niet in alle Zwitserse huizen zo hoor.

We wonen vlakbij een meertje en een natuurgebied. Daar gaan we wel eens kanoën. En voor ons huis loopt een beek.

Wetzikon ligt in het kanton Zürich. Een kanton is net zoiets als een provincie. Het ligt in het noord-oosten van Zwitserland. Daar spreken ze Duits. Maar in het westen spreken ze Frans en in het zuiden spreken ze Italiaans. En dan wordt er ook nog Reto-Romaans gesproken, ongeveer in het midden van het land. Dat is een hele oude taal.
Waar ik woon wordt dus Duits gesproken. Maar geen gewoon Duits, maar Zwitsers-Duits. Dat is een soort dialect. Op school moeten we wel gewoon Hoog-Duits (Duits-Duits) praten. Dat kan ik al best goed, beter dan “Schwiitzertüütsch” (Zwitsers-Duits). Mijn broertje kan dat wel goed omdat ze dat op de kleuterschool nog wel praten. Nu zit hij in de eerste klas en kan nu ook goed Duits.

Het eerste jaar zat ik in een zogenaamde integratieklas. In mijn klas zaten kinderen van over de hele wereld en van verschillende leeftijden (van 6 tot 14 jaar). Ze kwamen uit India, Turkije, Indonesië, Peru, Albanië, Tsjetsjenië, Portugal en Finland. Daar komt mijn hartsvriendin vandaan. Ze heet Veera en zit nu nog steeds bij mij in de klas.

Ik zit nu op “Schulhaus Robenhausen” in de derde klas (in Nederland is dat groep 5). Ik ben een jaar terug gegaan omdat ze in Zwitserland pas vanaf hun vijfde naar school gaan.

Omdat er in Zwitserland heel veel buitenlanders wonen, zitten er ook heel veel buitenlandse kinderen in mijn klas. De klassen zijn meestal maar klein. Wij hebben zestien kinderen in de klas en daarvan zijn er misschien maar vijf echte Zwitserse kinderen. De klas is ook nog opgedeeld in een vroege en een late groep. De vroege groep begint ’s ochtends om tien over acht en de late begint om negen uur. Ik zit in de late groep, maar een dag per week moet ik ook vroeg beginnen. Dan heeft de juf meer tijd voor de kinderen.

Je moet elke dag als je op school komt de juf een hand geven en “Grüzi Frau Schürch” (kruutsie vrouw sjuurg) zeggen. Dat betekent: “Goedemorgen juffrouw …. ” en dan de naam van de juf dus. En als je weggaat moet je “Auf wiedersehen” zeggen. Dat betekent: “Tot ziens.” En in de klas moeten we sloffen aan.

We doen heel veel aan handarbeid en muziek. Ik vind mijn juf niet zo aardig omdat ze de hele tijd zit te zeuren over hoe ik moet schrijven. Kinderen in Zwitserland beginnen pas in de tweede klas met aan elkaar schrijven, maar ik schrijf natuurlijk al veel langer aan elkaar, namelijk al bijna vier jaar en zij nog maar twee jaar.
We hebben ook een langere middagpauze dan in Nederland omdat ze hier altijd warm eten tussen de middag. De pauze is van twintig voor twaalf tot half twee en op maandag begin ik zelfs pas weer om vijf voor half drie.

In Zwitserland zijn veel bergen. Daar kun je in de zomer mooi wandelen en in de winter skiën. Dat vind ik heel erg leuk om te doen. Er valt hier ook veel meer sneeuw dan in Nederland. Ook zijn er veel meertjes waar je in kunt zwemmen. De meertjes in de bergen zijn wel erg koud!
Niet zo ver bij ons vandaan is ook een rodelbaan. Dat is een baan waar je met een soort slee af kunt als er geen sneeuw ligt. Dan moet je eerst met de kabelbaan of stoeltjeslift omhoog.

De Zwitsers zijn wel een beetje stug en ze zijn niet altijd even aardig. Ze kijken vaak een beetje streng. En je mag ook niet zomaar overal spelen. Vaak hoort een speeltuintje bij een flat en is alleen voor de kinderen die daar wonen. Ik vind dat de mensen in Nederland veel vriendelijker zijn dan de Zwitsers.

Ik speel heel veel met mijn vriendin Veera. Gelukkig woont ze niet zo ver weg. Ik skeeler ook graag. Dat gaat hier heel goed omdat bijna alle stoepen geasfalteerd zijn. Verder zit ik nu nog op buikdansen tot aan de zomervakantie. En sinds kort ga ik naar jazzdans. In Nederland zat ik op stijldansen.

Ik mis mijn vriendinnen uit Nederland. Ik heb daar ook nog steeds een hartsvriendin, maar die is ook verhuisd, dus die zie ik niet meer zo vaak. We chatten nog wel soms.
Mijn andere vriendinnen kan ik wel steeds opzoeken als ik in Nederland ben, en daar schrijf ik ook nog steeds mee. Ook mijn familie mis ik wel erg, maar ik ga vaak in de schoolvakanties naar Nederland met de nachttrein, dus dan zie ik iedereen wel weer.

Er wordt in Zwitserland veel Italiaans gegeten. Maar er zijn ook Zwitserse specialiteiten zoals stinkkaas. Die vind ik niet zo lekker! En “Wähe” (dat spreek je uit als “weëe”). Dat is een soort taart van bladerdeeg gevuld met met kaas of groente. Of met appels of pruimen of ander fruit. Wähe vind ik wel erg lekker! En ze doen ook rare dingen zoals macaroni en aardappelen in één pan met uien, kaas en room. En ze eten ook pens, dat is de maag van een koe, getsie! Ik eet trouwens helemaal geen vlees. Gelukkig zijn er ook heel veel vegetarische dingen te krijgen.

Ik mis ook de Nederlandse kaas, want die vind ik veel lekkerder. We nemen altijd hagelslag en stroop mee, want dat kennen ze hier niet. Ze verkopen wel een soort hagelslag in kleine zakjes om taarten mee te versieren.

In Nederland woonde ik in Appelscha. Daar kun je makkelijk fietsen. Hier wordt ook wel gefietst, maar ze zijn er toch niet zo aan gewend en het is hier ook wel veel drukker. Ik ga daarom niet zo vaak alleen op de fiets en ik moet altijd een helm op. Dat doen de meeste kinderen hier en ook veel grote mensen dragen een fietshelm.

Als ik weer naar Nederland terug zou gaan, zou ik mijn vriendin Veera het meest missen. We zijn heel vaak samen en logeren ook veel bij elkaar. In april mocht ik vier dagen met haar mee naar Finland voor de verjaardag van haar opa. En in de herfstvakantie gaat ze misschien met ons mee naar Nederland. Het eten zou ik ook wel missen. Het smaakt toch niet hetzelfde als in Nederland. En de honden van kennissen van ons. Een vriend van ons is schaapsherder en hij heeft wel zes honden en die zijn erg lief.

Gepost door Dieuwke vanuit Wetzikon, Zwitserland