De zomervakantie van Nienke uit Tadzjikistan

Ik vond het heel jammer om in de winter te horen te krijgen dat mijn beste vriendinnen weer naar hun vaderland zouden teruggaan. Ik werd getroost door te horen te krijgen dat we in hetzelfde vliegtuig zouden zijn. Die nacht praatten we, op het vliegveld, de hele tijd samen. Dat was gezellig, vooral toen ze de cadeautjes gingen open maken die ik voor ze had gemaakt, maar je zult nooit raden wat ze in het vliegtuig deden: ze sliepen de hele tijd terwijl we elkaar misschien nooit meer zouden zien. Raar, hé?!

Ook al vond ik het vervelend dat mijn vriendinnen sliepen, trok toch wat anders  mijn aandacht. Er zat een meisje achter mij die ongeveer net zo oud als ik is. Ze keek steeds even naar mij en ik kon ik me ook niet inhouden, dus besloot ik om het zelfde te doen.

Uiteindelijk kreeg ik moed om een briefje naar haar te schrijven met wat vragen. Ik kreeg antwoorden en nog wat vragen terug. Zo gebruikte ik mijn tijd in het vliegtuig toch op een fijne manier!

Als we normaal uit het vliegtuig komen, wachten opa en oma op ons. Deze keer waren zij met vakantie, dus kwamen ze ons niet van het vliegveld halen. We waren benieuwd of er iemand zou zijn om ons van het vliegveld te halen. Als er niemand zou zijn zou het ons wel een beetje tegenvallen, want hoe zouden we anders bij ons vakantiehuisje komen? Hoe dichter we bij de uitgang van het vliegveld kwamen, hoe meer wolkjes van spanning er boven onze hoofden zweefden.

Nog één hoek om… Na deze hoek zou het bekend worden dat de ’spanningwolkjes’ weg zouden zweven of dat ze juist als zware zakken op onze schouders zouden vallen. De hoek was achter ons. Ik durfde mijn ogen bijna niet open te doen.

Opeens hoorden ik de worden ‘Hoi Nienke’. Mijn hart begon te kloppen. Langzaam opende ik mijn ogen. Ik hield mijn adem in. Toen blies ik hem weer uit met een glimlach. Ze waren er. Fijn!

We gingen natuurlijk vieren dat we aan waren gekomen. Pannenkoeken en frietjes zijn beste manier om zoiets te vieren. Dus op naar een snackbar met heerlijk eten. Ik en mijn broertje Jop hebben een glutenvrij dieet. Gluten zit in tarwe, dus daarom mogen we geen normale pannenkoeken of mayonaise. Dus deze keer een over verrukkelijk ‘portie frietjes zonder’, zoals echte Hollanders het noemen.

Ons vakantiehuisje is in Oldebroek en in Oldebroek zijn veel dieren. Vooral veel paarden. Bruine, zwarte, witte. En ook allemaal soorten. We gingen vaak 1 keer per dag naar de paarden in onze straat. Dan trokken we gras uit de grond en hielden het over het hek dicht bij de paarden. De paarden rukten het uit onze handen en smakten het onbeleefd op. We hadden heel veel lol.

Ester en Jop (mijn zusje en broertje) vonden het nog wel een beetje eng, maar dat gaf niet. Hoewel we daar al veel lol gehad hadden, waren het nog niet de leukste dieren.

Nee, het leukste waren de geiten. Voor hen bewaarden we altijd schillen en zo. Nou, we werden ervoor beloond. Als we er aan kwamen gingen ze tegen het gaas springen, want ze wisten dat hun toetje er aan kwam. En als we een stukje door het gaas staken vochten ze erom. Dus we hebben ook nieuwe vriendjes gemaakt.

Ik ben ook voor het eerst alleen naar kamp gegaan: Oase Kampen. Het was daar leuk. Onze tent heette ‘De Beestenboel’. We kregen allemaal een knuffeldier. We hebben ‘levend stratego’ gedaan. Dat vonden bijna alle kinderen het leukst. We wilden zwemmen en een kampvuur maken, maar onze plannen werden verpest door de regen. Ook als we aan het sporten waren
ging het mis.

Maar er waren ook grappige dingen. Iedereen vroeg mij natuurlijk vragen over Tadzjikistan. Sommige waren zelfs geïnteresseerd in de taal leren.

De kabelbaan was ook leuk. Zeker om met een ijsje uit het winkeltje, van de kabelbaan te gaan. Dit waren mijn avonturen over het kamp.

Omdat je in Tadzjikistan niet kunt fietsen, hebben we natuurlijk veel gefietst. We fietsten dan meestal naar de bibliotheek. Jop kon het soms heel goed vol houden. Ik vond het niet zo leuk om de ‘bobbel’ op te fietsen. De ‘bobbel’ is een steile, hoge heuvel. Dus fietsen was een leuke hobby.

Dat is zo’n beetje wat we hebben gedaan in onze vakantie.

Gepost door Nienke vanuit Doesbanje, Tadzjikistan