De vriendelijke Taniwha

Bij ons in Nieuw-Zeeland heb je de Taniwha, een legendarisch Maori-monster. Er bestaan heel veel verhalen over de Taniwha (je zegt het zo: TA–NIE-FA). Op school moesten we een verhaal schrijven over de Taniwha. Ik ga de mijne vertalen zo dat jullie het kunnen lezen. Hier gaat hij.

Lang geleden aan de kust van een mistig meer lag een dorpje. Nooit ging er iemand zwemmen in het meer , omdat de Woeste Taniwha er woonde.
De dorpelingen dachten, dat de Taniwha gevaarlijk en woest was, maar dat was hij niet, hij verlangde juist naar een vriendje.

In zijn hol wachtte hij op iemand om mee te praten en mee te spelen. En om lol mee te maken.
Verderop in het kleine dorpje met houten huisjes woonden een paar pestkoppen, die altijd een meisje plaagden. Dat meisje heette Maddie en had geen vriendinnetjes.

Op een dag daagden de jongens haar uit om naar het meer te gaan en de Taniwha te ontmoetten. Nu was Maddie best moedig en nieuwsgierig, dus begon ze aan de weg langs de gevaarlijke, op instorten staande rotsen langs de kliffen om het meer. Maar kliffen betekenen meestal watervallen…

Ze klom over de meeste rotsen zonder een enkel probleem, maar toen ze vlak bij de grot van de Taniwha was, kwam er een donderende waterval van de rotsen af bulderen. Aan de ander kant was de grot.
Maddie dacht na over hoe ze kon oversteken. Ze piekerde en peinsde. Uiteindelijk keek ze in de rondte en zag een kano uit de bosjes steken. Ze klom er naar toe en haalde hem tevoorschijn. De kano was in goede conditie en er zat nog een peddel in ook!!!

Ze peddelde langs de waterval en in de grot keek ze rond en vond het puntje van een oranje-rode staart. Ze volgde het totdat ze bij een zeer, zeer verdrietig Taniwha gezicht kwam; zelfs zijn lange slangenlijf leek verdrietig.
Maddie knielde bij hem neer en zijn gezicht klaarde op met een voorzichtig glimlachje.

“Wil jij mijn vriend zijn?” vroeg de Taniwha.
“Natuurlijk, eh……, ik weet het niet, ik weet niet eens of je gevaarlijk bent of niet…” hijgde Maddie van de schrik.
“Ik ben alleen alleen gevaarlijk voor vissen, dat is mijn eten” vertelde hij haar.

Dagen gingen voorbij en Maddie ging steeds op visite bij de Taniwha.
De dorpsoudste merkte, dat ze de hele tijd weg ging en stuurde een spion om haar te volgen. Natuurlijk wist Maddie niet dat ze werd gevolgd, en toen ze de volgende keer weer naar de Taniwha (die ze inmiddels Buddy
noemde) werd ze gesnapt.

De spion rende terug naar het dorp en vertelde de dorpsoudste ademloos, dat Maddie vrienden was met de Taniwha.
“Roep het hele dorp bij elkaar voor een spoedvergadering!” zei de dorpsoudste. Ze vertelden iedereen, dat Maddie bevriend was met de Taniwha. “ We hebben alle jagers nodig om de Taniwha te doden, hij is een gevaar voor ons hele dorp!”

Juist toen hij dat zei, kwam Maddie terug. Ze hoorde wat er gezegd werd en ging gauw terug om de Taniwha te waarschuwen. Ze peddelde langs de waterval en in Buddy’s grot.
Ze sprak snel:” Ze gaan je doden, ik ben gekomen om je te waarschuwen. Het is dringend, pak je spullen, je moet meteen gaan!”

Buddy pakte zijn spullen snel in en zei: “ Ik ga vluchten naar de zee, kom me alsjeblieft een keer opzoeken”. Toen ging hij er snel vandoor.

“Ik kom je gauw opzoeken “ riep Maddie hem achterna, starend naar het kleine stipje in de verte.
En zelfs nu nog woont de Taniwha in de zee en is Maddie bij hem.

Gepost door Janine vanuit Tauranga, Nieuw-Zeeland