De Nederlandse school in Accra

Pieter (10 jaar) en Floor (11 jaar) wonen in Accra, de hoofdstad van Ghana. Ze zitten allebei op de Ghana International School. Eén middag per week gaan ze naar de Nederlandse school. WereldKIDS ging bij ze op bezoek.

Pieter: “Ik woon al twee jaar in Accra. Mijn moeder kreeg hier een baan en toen zijn we verhuisd. Hiervoor heb ik in Nederland en in Botswana gewoond. Als ik in Nederland op vakantie ben, vraagt iedereen: hoe is het in Ghana? Dan zeg ik altijd: “warm!”
Floor: “Wij kwamen hier vroeger vaak op vakantie, want mijn oma woont al lang in Ghana. Vier jaar geleden zijn we hier ook gaan wonen. Ik vind Accra wel leuk, maar ook een beetje saai. Er is niet zoveel te doen. Je mag ook veel minder dan in Nederland.”

Pieter: “Je mag bijvoorbeeld niet alleen naar school lopen of fietsen. Je moet altijd worden gebracht en gehaald. Dat vind ik niet leuk. En we hebben zó veel huiswerk hier. We krijgen huiswerk van de International School en ook nog eens van de Nederlandse school. Pffff, écht veel!”

WereldKIDS: “Missen jullie Nederland?”
Pieter: “Ja, vooral mijn vriendjes. En voetbal. En pannenkoeken en poffertjes.”
Floor: “Ik niet zo. Ik heb hier nieuwe vriendinnen. Maar kaas, smeerkaas en hagelslag mis ik wel. En soms de kou.”
Pieter: “Ja! Sneeuwballen gooien!”

WereldKIDS: “Wat is het grootste verschil tussen Ghana en Nederland?”
Floor: “Ghanezen zijn zwart. Als je op de markt loopt, gaan mensen aan je haren trekken en in je knijpen om te voelen hoe een witte voelt. “Obruni”, zeggen ze dan. Dat betekent witte. Ze zijn heel aardig hoor, maar soms is het wel irritant.”
Pieter: “Weet je wat trouwens leuk is? Als je vis koopt op de markt, dan verpakken ze de vis in Nederlandse kranten! Die ga ik dan thuis lezen.”

WereldKIDS: “Zijn er nog meer verschillen?”
Pieter: “Bijna iedereen heeft hier personeel. Wij ook. We hebben een kok die voor ons kookt.”
Floor: “Het is best leuk om personeel te hebben.”
Pieter: “Ja, maar soms is het ook wel leuk om even helemaal alleen thuis te zijn. Dat kan bijna nooit als je personeel hebt.”

WereldKIDS: “Welke taal spreken ze hier?”
Floor: “Je hebt heel veel verschillende talen in Ghana. In elk deel van het land spreken ze een andere taal: Twi, Ga, Ashanti of Fanti. Daarom praten ze meestal “pidgin-engels” met elkaar. Dat is een taal met af en toe een Engels woordje erin. Ze hebben ook een raar accent, maar als je goed luistert, begrijp je het wel.”

Pieter: “Op de International School praat iedereen Engels. Maar soms gebruikt de juf opeens Ghanese woorden.”
Floor: “Dan zegt ze bijvoorbeeld: “Akola boni”. Dat betekent “stout kind”.”

WereldKIDS: Heeft Ghana dezelfde mode als Nederland?
Floor: “Nee! Je kunt hier helemaal geen leuke kleren en schoenen kopen. Ik mis de Nederlandse winkels. Alle kleren die ik heb, komen uit Nederland.”
Pieter: “De mensen dragen hier lappen. Die zijn gemaakt van kente, een soort stof die ze weven. Ze maken een grote lap, en die kun je aan een naaister geven. Zij maakt er dan iets moois van. Een sjaal ofzo.”
Floor: “Ghanezen hebben ook rasta. Dat zijn allemaal kleine vlechtjes in je haar. Maar dat kan niet met ons haar, omdat we geen kroeshaar hebben.”

WereldKIDS: “Welke muziek maken ze in Ghana?”
Pieter: “Je hebt hier drummuziek.”
Floor: “Dat vind ik verschrikkelijk.”
Pieter: “Ik ook. Ze zingen heel rare teksten. Het zijn geen woorden, alleen maar geluiden. Maar ze dansen er wel heel mooi bij. Bij ons op school kun je dat leren.”
Floor: “Ik luister het meest naar popmuziek. Britney Spears en Anastacia.”
Pieter: “Ik hou van rock en roll en van Queen.”

WereldKIDS: “Heb je lekker eten hier?”
Pieter: “Ik vind het niet zo lekker. Ze eten veel yam. Dat is de aardappel van Ghana, kun je zeggen. Ze eten ook een schotel die “red red” heet. Dat maak je met bananen, saus en bonen.”
Floor: “Het heet “red red”, omdat er veel rode pepers in zitten. Ze zijn heel erg van de peper hier. Een ander gerecht is fufu, een deegbal die in een bord soep ligt. Dat eten ze heel onsmakelijk met hun handen. En als je het op hebt, zit je heel erg vol!”

Gepost door Yvette Turlings (redactie)