Hier in Indonesië zijn twee van de bekenste vervoermiddelen de Becak en de Bajaj. De becak is een fiets met een soort bankje er aan. Daar kunnen de passagiers dan op zitten. De Bajaj is een klein, langzaam vooruitkomend karretje dat erg stinkt. Ze zijn altijd oranje. De becak wordt meestal voor wat kleinere afstanden bedoeld, omdat de bestuurder zelf moet fietsen, en dat natuurlijk niet al te lang kan volhouden.
De bajaj kan wel langere afstanden, alleen duurt het wat langer omdat hij zo sloom is. Als je ergens snel moet zijn ga je toch met de bus. Maar die zijn nou nooit echt mooi! Meestal zijn ze al heel oud en de deuren doen ze nooit dicht. Er hangen ook altijd allemaal mensen half de bus uit, soms omdat de bus heel vol is, soms gewoon zomaar. Als de bus heel vol zit, gaan sommige mensen zelfs op het dak zitten! Echt bang zijn ze hier dus niet.
Gepost door Leonore vanuit Singapore
