Op een dag was ik in een Karendorp toen er een vrouw naar boven kwam rennen en schreeuwde en riep dat er een huis in lichte laaien stond. We renden allemaal de berg af achter de vrouw aan naar het bewuste huis. De kleine kinderen mochten niet mee.
Toen we daar aankwamen was het eerste wat er gedaan werd zoeken naar water en emmers. Alle watervoorraden van de in de buurt liggende huizen werd gebruikt om het vuur te blussen. We wisten dat er geen mensen in het huis waren. Iemand met een auto ging de bewoners van het huis waarschuwen. Zij waren op het land aan het werk.
Toen het er op leek dat het vuur niet te blussen was werden de goede planken van het huis afgesloopt en werden de bezittingen naar buiten gebracht. De echte helden waren degenen die met hun blote voeten over het smeulende hout heenliepen om van binnen uit de brand te blussen en spullen te redden. Toen het vuur geblust was stond er nog een half huis. Dat was de eerste keer date en brand geblust werd en dat er nog een gedeelte van het huis over was. Ik heb alleen nog maar plat gebrande huizen gezien! Na een week was het hele huis afgebroken en weer opgebouwd met hulp van alle dorpsbewoners.
Gepost door Josje vanuit Mie Lee Kie, Thailand
