Bram verhuist naar Noorwegen

Bram (10) en Ananke (9) uit Amersfoort gaan binnenkort verhuizen naar Noorwegen. Welk avontuur staat hun te wachten?

“Ik dacht meteen aan mijn vriendinnetjes uit de klas die ik heel erg zal gaan missen en natuurlijk aan mijn familie”. Dit was de eerste reactie van Ananke nadat haar ouders vorige zomer tijdens een vakantie op Vengsøya vertelden dat ze van plan zijn te emigreren naar dit kleine eilandje boven Noorwegen.

Haar vader en moeder willen een gastenverblijf beginnen op het eiland. En dat betekent ook dat ze afscheid gaan nemen van Nederland. “Eerst was ik verdrietig, maar nu ben ik aan het idee gewend en zie ik ook voordelen”, zegt Ananke. “We geven een groot feest voor vrienden en familie voordat we weggaan. En ik krijg mijn eigen Fjordenpaard op Vengsøya dat ik Kandor wil noemen. Met mijn vriendinnen ga ik chatten, dan hoef ik ze niet zo erg te missen.” Bram vond het meteen een leuk idee om te verhuizen naar Vengsøya. “Op het eiland kan ik overal buiten spelen zonder dat er hekken staan. Ik mag vuurtje stoken en in de winter ga ik op mijn snowboard naar school.”

Thuis praten Bram en Ananke vaak met hun ouders over de verhuizing naar Vengsøya. Onder andere over de spullen die mee mogen naar hun nieuwe woonplek. Niet al het speelgoed past in de container die per schip wordt vervoerd naar Noorwegen. Er moeten dus keuzes gemaakt worden. “Als mijn step niet meegaat, ga ik die heel erg missen”, zegt Ananke. “Verder vind ik het niet erg om wat spulletjes achter te laten. Die koop ik daar wel weer nieuw.” Maar zo makkelijk zal dat niet gaan. Een nadeel van het eiland is dat er geen speelgoedwinkel te vinden is. “Als ik hier leuk speelgoed zie staan in het krantje van de speelgoedwinkel, fiets ik naar de stad en kan ik het kopen”, zegt Bram. “Wil ik in Vengsøya nieuw speelgoed kopen, dan zijn we zeker een uur onderweg met de boot en de auto voordat we in Tromsø zijn.” Tromsø is de dichtstbijzijnde stad op het vasteland van Noorwegen.

Bram gaat in januari samen met zijn vader nog eenkeer naar Vengsøya. Ze gaan een kijkje nemen in hun nieuwe huis en Bram zal een proefles volgen op zijn nieuwe school. “Daar heb ik heel veel zin in”, zegt Bram. “Op school leer ik houthakken en overleven in de natuur. Natuurlijk krijg ik ook rekenles, maar op Vengsøya is het belangrijk dat je weet hoe je moet reageren als er bijvoorbeeld een grote storm op komst is. Of hoe je jezelf warm houdt als het 20 graden vriest.”

Over nieuwe vriendjes en vriendinnetjes leren kennen en de vreemde Noorse taal leren, maken Bram en Ananke zich niet echt druk. “Er wonen al een aantal andere Nederlandse gezinnen op Vengsøya, dus dat is makkelijk”, zegt Ananke. Je hebt niet echt een taal nodig als je met elkaar wilt spelen, vindt Bram. “Tijdens de vakantie op Vengsøya heb ik veel met een Noors meisje gespeeld. Als ik met een stapel hout aan kwam lopen, begreep zij zonder dat we iets tegen elkaar hoefden te zeggen, dat we vuurtje gingen stoken”. “Maar op school gaan we zeker Noors leren”, zeggen broer en zus in koor.

Dat er maar heel weinig kinderen op het eiland wonen, vindt Ananke geen probleem. “Als er even niemand is om mee te spelen dan ga ik naar mijn paard. Of ik ga een mooie wandeling in de natuur maken om zeeotters en papegaaiduikers te kijken”. Papegaaiduikers zijn grote zwarte vogels met een spierwitte kop en een oranje snavel. “En ik ga computeren of vissen”, zegt Bram. “Dan eten we ’s avonds een lekkere grote kabeljauw als maaltijd in plaats van lapskous”. Ananke trekt net als haar broer een vies gezicht. “Dat is echt niet lekker”, roepen ze tegelijk. Het gerecht lapskous is een stamppot van schapenvlees en groente die veel wordt gegeten op het eiland. Wafels worden er ook veel gegeten op Vengsøya en daar kunnen Bram en Ananke zich een stuk beter in vinden. Bram: “Warme wafels met lekker veel chocopasta erop, dat is pas smullen”.

Straatnamen en huisnummers zijn in Vengsøya niet nodig. Er wonen zo weinig mensen dat de postbode iedereen op het eiland persoonlijk kent. Bram en Ananke mogen zelf een straatnaam verzinnen met een huisnummer erbij, zodat de mensen in Nederland toch een adres op de envelop kunnen zetten. Bram heeft al een idee hoe hij zijn straat wil noemen: “Hutjemutjelaan”. Ananke denkt eerder aan “Fjordenstraat”.

Gepost door Anne Zaaijer (redactie)