Anoek woont in Italië

Ik heet Anoek en ben 13 jaar oud. Ik ben geboren in Leiden. Ik heb acht jaar in Leiden gewoond. In Italië heb ik 4,5 jaar in Brebbia gewoond, een heel klein dorpje. Gelegen ter noorden van Milaan, bij het Lago Maggiore, een meer.

Een half jaar geleden ben ik verhuisd naar Bardello. Dat ligt vier dorpjes verderop. Ik woon in een kleine villa met uitzicht op de Alpen, onder andere ook op de altijd besneeuwde berg de Monte Rosa. Die ligt op ongeveer 70 kilometer van ons huis vandaan.

Ik woon al 5 jaar in Italië en ben van plan pas nadat ik mijn middelbare school heb afgemaakt in Nederland te gaan studeren. Dat is over nog eens vijf jaar.

Toen ik nog in Nederland woonde, reageerde mijn vader op een oproep van de Europese Commissie, ze zochten sollicitanten. Op een gegeven moment moest mijn vader op gesprek komen in Ispra, een stadje in Noord-Italië. Tot onze verbazing kreeg hij daar een baan aangeboden. Daarom zijn we naar Italië verhuisd.

Ik vind het heerlijk om te wonen in Noord-Italië. Er zijn heel wat pluspunten. De bergen bieden mogelijkheden van skiën tot wandelen. Ik woon in een superrustig dorpje met op nog geen kilometer afstand een groot winkelcentrum en uitgaansmogelijkheden. De mensen zijn meestal erg aardig en hebben allemaal zo hun eigen tradities. Een minpunt is wel het weer. Of het is te droog, of juist te nat. Dan weer teveel zon, dan weer teveel regen

Ik zit op een Europese school, genaamd de ‘Schuola Europea di Varese’. Dat is een lagere en middelbare school. Het is een vijftalige school. Van elke klas/groep is er een Nederlands/Belgische, een Frans/Belgische, een Engelse, een Duitse en een Italiaanse sectie. Ik heb Kunst en Muziek in het Italiaans met alle klassen (van mijn eigen groep) gemengd. Sport daarentegen alleen met de Engelse en Duitse meisjes, ook in het Italiaans maar alleen met meiden. Ik heb een tweede taal : Engels, die heb je vanaf de derde van de lagere school.

Dan heb ik ook nog een derde taal: Spaans, en in de vierde middelbaar komt er een vierde taal bij. Ik heb Latijn met alleen Nederlanders, evenals Nederlands, Natuurwetenschappen en Wiskunde. Geschiedenis en Aardrijkskunde heb ik weer met alle klassen gemengd.

Elke taal is moeilijk. Ik spreek straat-Italiaans omdat ik nooit goed les erin heb gehad op de lagere school. De juffen waren nooit echt aardig en gaven nooit goed les. Daarom heb ik een beetje een hekel aan Italiaans.
De stad waarin ik naar school ga, heeft een dialect. Het heet ‘Varesotto’ (van Varese). Het dorp waarin ik woon heeft er een variatie op. Het lijkt op Frans en is grappig om te horen.

Ik heb wel een paar niet-Nederlandse vriendjes en ze lijken erg op de wel-Nederlandse kinderen. Ze gaan later naar bed, krijgen niet veel zakgeld en de ouders kopen hun kleren.

Italië heeft een Middellandsezeeklimaat. Dat betekent: warm gematigd met droge zomers. In de zomer kan het stikheet zijn terwijl het ’s winters behoorlijk koud kan zijn. De seizoenen zijn erg duidelijk. Het meest zie je het aan de met bomen begroeide bergen. Ik vind dit een heerlijk klimaat om in te leven.

Ik zit op waterpolo. Ik doe mijn hele leven al aan zwemmen, ik kan niet zonder. Ik heb hier ook gezwommen maar op een gegeven moment kon ik er niet meer mee doorgaan. Ik kon alles al, (er viel niks meer te leren) maar was wel te langzaam om wedstrijden te doen. Dat vind ik heel jammer.

We gaan altijd naar Renesse en Leiden. Ik heb acht jaar in Leiden gewoond en de familie van mijn vader woont er. Ik zoek daar ook vaak oude vrienden op. In Renesse wonen de ouders van mijn moeder. Daar komen mijn tantes en mijn ooms van mijn moeders kant dan ook. Dat is altijd erg gezellig. In de zomervakantie ga ik altijd op kamp.

Ik heb acht jaar in Nederland gewoond, in Leiden om precies te zijn. Ik mis iets van het weer, de wind, de wolken. Ik mis mijn familie en vrienden natuurlijk. En ik mis iets raars, de fietspaden, die heb je in Italië namelijk niet!

Wat ik zal missen als ik weer ga verhuizen…
Ik zal de meren missen, school, mijn vrienden, de buren, de bergen, kortom teveel om op te noemen.

Tips voor andere kinderen die naar Italië gaan verhuizen:
Ze kunnen in ieder geval verwachten dat Italianen verkeersmaniakken zijn. Ze rijden overal minstens dertig kilometer te hard. Nu hebben we een puntenrijbewijs (bij elke overtreding gaan er punten af) en is het wat minder. Ze kunnen verwachten dat ze tien kilo (minstens) aankomen want het eten is hier heerlijk!

Gepost door Anoek vanuit Bardello, Italië