(blog: Gwen Brinkman, speler softbal)

Gwen Brinkman

Eindelijk is het zover. De Koninkrijksspelen in Aruba, het hoogtepunt van onze reis, zijn begonnen! Want onze reis begon niet op Schiphol, maar al bij het trainen, een selectie, nog meer trainen, nog een selectie, een trainingsdag en een geweldige dag in Papendal voor de teamoverdracht.

De stress begon natuurlijk al een week van tevoren. Ik ben ongeveer 5 keer naar de stad gegaan met een lijstje met dingetjes als muggenspul, een nieuwe zonnebril en sportsokken. Een dag voor vertrek had ik eindelijk alles (met dank aan mijn moeder die nog wat dingen gekocht had, waar ik nooit aan gedacht had, zoals after sun). Maar het ergste moest nog komen, kwam ik achter. Die koffer. Mijn eindstand qua gewicht was 20.1, wat een opluchting.

Ongeveer na 3 uur in het vliegtuig begin ik al pijn in m´n billen te krijgen, en ik zie de rest ook al een beetje verveeld voor zich uit kijken. Maar als we nog 1 uur en 38 minuten te gaan hebben, en er eilanden te zien zijn onder het vliegtuig, wordt iedereen weer levendig en zit de stemming er al lekker in. Om 5 uur landen we dan eindelijk. We hebben in het vliegtuig al verwonderd uit het raampje gestaard, ja de zee is hier echt zo blauw!

Op het vliegveld in Aruba heb ik het leukste ontvangst ooit gehad. Gillende mensen met spandoeken en heel veel oranje. Ik voelde me als Michael Jackson, de Koningin en het Nederlands Elftal bij elkaar. Daarna volgen heel veel indrukken, echt bijna teveel om te verwerken. Ons uitzicht is bijvoorbeeld prachtig, je kijkt recht naar de zee, mooie boten, nog een hotel en verderop Oranjestad, met zijn casino’s en Louis Vuitton Stores. Maar als je verder langs de kust kijkt, worden het vlaktes met niks erop, lopen er zwerfhonden en krijg ik het idee dat het eiland daar niet afgemaakt is. Maar gelukkig zijn er ook geweldige dingen, een blauwe zee, witte stranden, ze hebben hier echte kokosnoten (!), gifgroene salamanders, oranje vogels en leguanen.

Daar zit je dan nu, op je bed te schrijven, inmiddels al de vijfde dag op Aruba. We hebben al 2 wedstrijden gespeeld, 1 oefenwedstrijd en 1 echte, en we hebben ze alle twee gewonnen! We zijn dus in de winning mood! Als we vanavond de wedstrijd tegen Aruba winnen, staan we eerste en hoeven we ons geen zorgen te maken over een finale plek. Het gave is dat het team een team aan het worden is. We dragen allemaal hetzelfde, en zo niet, dan allemaal automatisch je oranje strikje in je haar! Het nationale gevoel is ook lekker aanwezig, overal zie je oranje. We hebben in Papendal zo’n kledingpakket gekregen en iedereen heeft 99 procent van de tijd iets aan uit dat pakket.

We hebben bewezen dat ook de Nederlanders luidruchtig kunnen zijn, iets waar ik heel trots op ben. Bij de openingswedstrijd, voetbal Nederland tegen de Antillen, zingen, springen, dansen. Oranje is aanwezig in Aruba, beware!

30 juli 2009
AAAA morgen is de grote dag! De wedstrijd tegen Aruba is gewonnen en we staan in de finale. Na twee oefenwedstrijden verloren te hebben, tegen de Antillen en een Amerikaans team, beginnen de zenuwen bij mij toch een beetje op te spelen. Maar ik weet zeker dat we morgen gaan knallen. Vanmiddag zal de wedstrijd tussen Aruba en de Antillen plaatsvinden, de wedstrijd om de tweede finaleplek. Ik hoop echt dat de Antillen winnen, want Aruba is nog een gewaagde tegenstander.

Gisteren zijn we bij zwemmen en synchroonzwemmen gaan kijken. Synchroonzwemmen is echt heel gaaf, en ik zeg het niet vaak, maar ik zou willen dat ik dat kon! Maar ik hou niet zo van water, dus het is denk ik niets voor mij…

Nu moet ik op gaan schieten, want we moeten zo lunchen… Dat eten hier is best goed, maar na een paar dagen hetzelfde, pfff. Ik verlang naar m´n boterhammetje pindakaas.