“Hoe beter ik het land en volk leer kennen, des te overtuigder raak ik van een fundamenteel verschil tussen hen en mijzelf. (..) Hoe hard ik ook mijn best doe, ik zal er nooit helemaal bij horen.” Dat schrijft Olivier van Beemen over zijn ervaringen als correspondent in Parijs. Maar denk nu niet: ‘alweer zo’n journalist die zijn ei kwijt moet over zijn standplaats’, dit boek gaat vooral over universele thema’s als volwassen worden en inburgeren.

Van Beemen’s fascinatie voor de lichtstad wortelt in zijn jeugd; fietsend vanuit Vogelenzang naar zijn Haarlemse school, werd hij dagelijks ingehaald door de nachttrein uit Parijs. Toch is er dan nog geen sprake van een correspondentschap: hij gaat eerst culturele antropologie studeren, met Frans als passend bijvak voor een aankomend wereldverbeteraar van West-Afrika. Maar als de plannen veranderen, lukt het hem al jong (23) deze doorgaans felbegeerde standplaats tot de zijne te maken.

Zijn avontuur begint in 2002 en valt samen met de dreun die de nationalistische politicus Jean Marie le Pen het land heeft gegeven door als presidentskandidaat in de eerste ronde meer stemmen te krijgen dan de belangrijkste linkse kandidaat Lionel Jospin. Van Beemen is dan nog ‘links’ maar zal in de loop van de zeven jaar die het boek beslaat, politiek steeds meer naar rechts opschuiven en met goede argumenten.

Natuurlijk zijn heel wat van zijn (politieke) belevenissen bekend uit de krantenkolommen: het zijn de jaren van onder meer het Franse ‘Nee’ tegen het verdrag van Lissabon, de etnisch getinte rellen in de buitenwijken (waar Van Beemen in elkaar wordt geslagen) en de opkomst van de immigrantenzoon Sarkozy, die eerst als minister van binnenlandse zaken en later als president van zich doet spreken.

Van Beemen geeft hier en daar een aardige inkijkje in de Nederlandse media. Als de redactie een anecdote van Le Pen schrapt (over diens werk als vrijwilliger in 1953 bij de Zeeuwse watersnood), schrijft hij fijntjes: “Hoewel kranten hun correspondenten vaak vragen een Nederlandse invalshoek te zoeken, verwijdert de eindredactie de alinea over dit onbekende en vrij opmerkelijke gegeven uit het verhaal.”

Potentiële Parijs-gangers kunnen hun hart ophalen aan de verhalen over het vinden van woonruimte: van een klein dienstmeidenhokje in het Quartier Latin, gaat het naar een groter en luxer appartement in Belville, via een samenwoon-experiment in de Place de la Nation tot een appartement in de Marais: voor van Beemen is het nu net zover fietsen van het centrum als destijds van huis naar school.

Behalve de feiten klinkt in de verhalen onnadrukkelijk zijn aanpassing aan zijn nieuwe leven door. Dat doet hij met een prettige vertelstem. Hij strooit weinig met persoonlijke gegevens en laat zijn gevoelens en gedachten toch voortdurend maar onnadrukkelijk horen in dit in de ik-vorm geschreven boek. Dat maakt het geheel tot tot een zeer leesbaar boek, dat over meer gaat dan de inburgering en volwassenwording van Olivier van Beemen in Parijs.

In Parijs - Olivier van Beemen, Balans, ISBN 9789460031960, €17,95

Voeg toe aan:  

Tweet This Post