Een interbellum noemde ik dat altijd, als ik maar kort in Nederland was, tussen twee reizen naar bijvoorbeeld Irak of Afghanistan in. Maar de afgelopen twee weken waren meer een inter-‘tremblement de terre’, zoals de aardbeving in het Frans-Haïtiaans heet.
Dat betekende uitrusten, maar ook in een reeks programma’s en een debat opdraven om mijn indrukken en mening te geven. De weblog ‘Winnen van de Tsunami’ had wat losgemaakt. Teveel misschien wel, want nu leek het soms of mijn enige missie in Haïti was geweest om doden te tellen. Ik had er misschien 10 procent van mijn tijd in gestoken (en kwam uit op beduidend minder dan 230.000).
Te gast in het altijd leuke radioprogramma Spijkers met Koppen voelde ik mij bijna een Holocaustontkenner. Terwijl ik alleen maar niet wil dat er misschien wel 100.000 aardige, lieve Haïtianen ten onrechte worden doodverklaard..….
Ik probeerde verder duidelijk te maken dat de journalistiek ook bij een ramp mag blijven proberen om feiten te brengen. We zijn geen permanente giro 555 uitzending.
Haïti heeft zijn eigen lading gekregen, ook bij Spijkers, waar ik eigenlijk best graag nog wat andere verhalen had kwijt gewild. Over waar mijn Haïtiaanse tolk (vader, zus en dochtertje dood) en ik zo ontzettend om hadden moeten lachen, tussen de puinhopen. Maar toen ik de geschokte reacties zag op een door presentator Dolf Jansen gelanceerde grap over een verongelukte rodelaar, leek het mij verstandig de kwetsbare luisteraarziel te ontzien. Want die ziel had zich immers, met het hart erbij, de afgelopen weken ingezet om enorme bedragen op te halen voor mijn geliefde Haïti.
Nu maar hopen dat die luisteraar en tv kijker nog steeds geïnteresseerd is of dat geld al iets doet voor het gemiddelde slachtoffer. Aan de redacties van actualiteitenrubrieken en kranten zal het niet liggen, daar toonde men verrassend veel interesse voor nieuwe verhalen.
Alleen voor de taxichauffeur die mij naar Schiphol reed was Haïti te ver weg. Spreken ze daar Spaans? Hoe heet de hoofdstad?
Ik keek toen maar naast mij, naar de verbreding van de A2, prachtig wit besneeuwd. We passeerden een waarschuwingsbord. ‘Pas op. Gevaar. Scheuren in wegdek.” Haïti kwam al steeds dichterbij.
on Jan 28th, 2011 at 7:48 am
I just like the valuable info you provide for your articles. I will bookmark your weblog and test again right here regularly. I am reasonably certain I’ll be informed plenty of new stuff right right here! Good luck for the next!
on Mar 21st, 2011 at 3:17 am
pleasant post, keep up with this interesting work. It really is good to know that this topic is being covered also on this web site so thank for taking time to discuss this!
on Apr 7th, 2011 at 6:23 pm
I think I will become a great follower.Just want to say your post is striking. The clarity in your post is simply striking and i can take for granted you are an expert on this subject.
on Apr 7th, 2011 at 10:20 pm
I dont think Ive read anything like this before. So good to find somebody with some original thoughts on this subject. nice one for starting this up. This site is something that is needed on the web, someone with a little originality. Good job for bringing something new to the internet!