Verboden voor Afghanen

Je zou er eigenlijk uit principe niet naar binnen moeten gaan. Maar voor stabiel, snel internet zet ik veel overboord. L’Atmosphere is een restaurant in Kabul dat alleen door buitenlanders mag worden bezocht. “Verboden voor Afghanen” stond er zelfs ooit groot bij de deur. Nu is dezelfde boodschap wat omfloerster opgeschreven: ‘Alleen toegang voor mensen met een buitenlands paspoort’.

Stapels zandzakken beschermen de entree. Drie bewakers houden de straat in de gaten. Een tijdje terug is één van de bezoekers bij vertrek klemgereden en bijna ontvoerd.

Het restaurant heeft een ‘binnen,’ maar vooral een groot ‘buiten’, met een zwembad. Op het grasveld hangen groepjes hulpverleners, met hier en daar een journalist. Jong personeel van een Franse NGO heeft allemaal een ‘grappig’ hoedje op. Een paar Amerikanen praten zo hard dat de Taliban weinig ingewikkelde afluistertechnieken meer nodig heeft.

De levens van buitenlanders en Afghanen zijn steeds meer gescheiden. Door metershoge muren. Door slagbomen die hele straten blokkeren. Door ‘bodyguards’ die ‘hoogeplaatsten’ omringen. Alleen de muziek van L’Atmosphere mengt zich met de gewone stadgeluiden als de oproep tot gebed en blaffende straathonden.

Als ik op straat met mensen spreek over Karzai en de presidentsverkiezingen deze zomer, maken sommigen ook een duidelijk onderscheid. Karzai deugt misschien niet. Maar hij is wel van ons. ‘Wat hebben al die buitenlandse legers hier nu eigenlijk bereikt. Wat zien we daar nu van?’

Prikkeldraad en zandzakken. Dat sowieso.

Andersom ontnemen al die barricades de buitenlanders ook een goede blik op de Afghaanse werkelijkheid. Letterlijk soms: Bij het verlaten van het restaurant stap ik om het muurtje van zandzakken heen, als ik plotseling alle grond onder mijn voeten voel verdwijnen. Met een harde klap lig ik in de diepe goot die langs de onverlichte straat loopt.

Heerlijk. Eindelijk weer terug in de Afghaanse atmosfeer.