Verslag van de tweede ministersconferentie in 1950 in Den Haag voor de Indonesiche afdeling. Het verslag bestaat uit 12 plaatkanten waarvan de oneven kanten vrijwel allemaal een slechte kwaliteit hebben.
De laatste vijf minuten zijn later in de bijeenkomst gemaakt.
Te horen vallen: Minister-President Drees, die de bijeenkomst opent; Mohammed Rum (ambassadeur)? in het Bahasa Indonesia en iemand anders van de delegatie. Deze moet nog beschreven worden door een Indonesische medewerker. J.H. van Maarseveen wordt voorzitter van de conferentie.
De Nederlands-Indonesische Unie was bedoeld als confederatief verband tussen Nederland en Indonesië. Het bestond tussen 1950 en 1956.
Het zou een Nederlandse tegenhanger moeten worden van het Brits Gemenebest. De Unie zou bestaan uit twee onafhankelijke en souvereine partners.
Van de Unie kwam weinig terecht. Ze werd opgericht, maar toen de Republik Indonesia alle deelstaten onder zich had verenigd kwam er van een hechte samenwerking in Unie-verband niet veel terecht. Uiteindelijk hief Indonesië in 1956 de Unie eenzijdig op.
De conferenties zouden halfjaarlijks worden gehouden. Nadat die van eind 1955 aanvankelijk goed verliep, liep het uiteindelijk stuk over een regeling van geschillen. Indonesië wilde geen arbitrageregeling.
In januari 1956 stelde Luns zich keihard op: over Nieuw-Guinea kon niet gesproken worden en een akkoord was uitgesloten zolang een slepende conflict over Nederlandse gevangenen in Indonesië niet werd opgelost.
Half februari 1956 zegde Indonesië de Unie op (vergelijk het opzeggen van de ontwikkelingshulp onder minister Pronk toen die eisen ging stellen.
In dit verslag speelt Nieuw-Guinea al een rol. Belangrijker was echter het onder de voet lopen door het Indonesische leger van de (Republiek der Zuid-)Molukken in 1950. Drees praat hier om heen.
