Poepluierpapa eist twee weken betaald verlof

De economische crisis treft Europa hard. Desondanks strijden europarlementariërs voor langer zwangerschapsverlof én voor vaderschapsverlof. “Happy ouders maken meer kinderen, en die zijn hard nodig in het vergrijzende Europa.” Maar werkgevers gruwen bij die gedachte.
“Als ik later vader word wil ik graag vaderschapsverlof,” zegt Joshua. Hij is amper tien jaar en loopt aan de hand van zijn vader, Joep, door de gangen van het Europees parlement in Brussel. Ze zijn uit Deventer gekomen om actie te voeren in het kielzog van Groen Links-europarlementariër Marije Cornelissen (foto onder) die strijdt voor vaderschapsverlof in alle EU-lidstaten.

“Nederland is daar nog heel erg achterlijk in,” zegt Joep. “Een Spaanse vader kan na de bevalling van zijn vrouw 15 betaalde verlofdagen thuis blijven om mee te helpen. Een Belg 10 dagen. In Nederland heb je als man slechts 2 dagen.” Zoon Joshua schudt met dezelfde verontwaardiging als zijn vader zijn hoofd. Het is duidelijk dat hem het politieke engagement al vroeg is bijgebracht.
Gehuld in groene shirts met opdruk “Daddy’s are parents too” voegen Joep en Joshua zich in een bonte parade van ouders en kinderen, achter Cornelissen van Groen Links aan, op weg naar een vergaderzaal in het Europees parlement.
Het is dinsdagmiddag, en in de EP-commissie Vrouwenrechten en Gendergelijkheid wordt gestemd over verruiming van het Europese zwangerschapsverlof en de invoering van een vaderschapsverlof. Normaal gesproken trekt een commissiestemming geen televisiecrews aan. Weken erna volgt immers nog een stemming in het voltallige Europees parlement. Daarna buigen ook nog de bevoegde ministers van de 27 EU-lidstaten zich over het onderwerp.

Maar door symphatiserende vaders en hun kinderen het parlementsgebouw binnen te loodsen heeft Cornelissen er een vrolijk mediaspektakel van gemaakt, waardoor je bijna de zwaarte en gevoeligheid van het onderwerp zou vergeten.
Lente 2009 probeerden europarlementariërs eveneens te morrelen aan het in 1992 vastgestelde Europese minimum van 14 weken zwangerschapsverlof. Het voorstel om dat op te rekken naar 20 weken sneuvelde, door grote weerstand binnen de Europese fracties van christen-democraten en liberalen. Daarnaast voerden werkgeversorganisaties een stevige lobby tegen meer zwangerschapsverlof.
Nu, een jaar later, is er politiek méér steun voor de verruiming naar 20 weken. “Ook onze fractie is akkoord,” zegt Ria Oomen, namens het CDA in het Europees parlement. “Een langer verlof komt de gezondheid en veiligheid van vrouwen ten goede, en daar heeft iedereen baat bij, ook werkgevers.”
Maar de meeste Europese werkgeversorganisaties zijn nog altijd fel gekant tegen de voorstellen voor riantere verlofregelingen.
De economische crisis treft Europa hard. Bezuinigingen liggen in het verschiet. Miljoenen Europeanen verliezen hun banen. “Dan ga je je geld toch niet uitgeven aan nóg meer verlof?” zegt een duidelijk geïrriteerde Loes van Embden Andres, secretaris internationale sociale zaken van werkgeversorganisatie VNO-NCW. “Nergens wordt beargumenteerd waarom de verlenging van de huidige minimumgrens van 14 weken zwangerschapsverlof moet worden opgerekt.”
Dat er vervolgens ook nog een voorstel voor een Europees vaderschapsverlof van twee weken ter tafel ligt, doet Van Embden Andres gruwen. “Dit kán eenvoudigweg niet. Wat het VNO betreft moet het vaderschapsverlof worden afgewezen.”
In de namiddag heeft europarlementariër Cornelissen ruim tien televisiecrews te woord gestaan en is haar zelfvertrouwen zichtbaar gegroeid. Ze moet zo de zaal in, voor de cruciale stemming.

“Het is absurd dat in deze tijd vaders géén verlof na de bevalling hebben,” reageert ze op de kritiek van VNO. “Met gelukkige werknemers kom je als werkgever een stuk verder. Een gelijkere verdeling van arbeid en zorg maakt het makkelijker voor vrouwen om te werken.” Cornelissen redeneert verder: “Happy ouders maken meer kinderen. En die kinderen zijn hard nodig in het snel vergrijzende Europa.”
Terwijl Cornelissen de zaal ingaat voor de stemming, blijven actievoerende vaders en hun kinderen buiten wachten. “Ik vind het goed als ouders gelijke rechten krijgen,” zegt een meisje. Haar vader: “Voor haar heb ik de eerste weken na haar geboorte nog wel kunnen zorgen. Daarna, bij mijn zoon, hield mijn werkgever zich aan het maximum van twee dagen. Dat is net genoeg om je kind in te schrijven bij de gemeente en een dag om van geluk dronken te worden. Daarna moet je weer aan ’t werk.” luister hier naar de radiorepo

In de EP-commissie Vrouwenrechten werden dinsdagavond beide voorstellen - 20 weken zwangerschapsverlof en 2 weken vaderschapsverlof – aangenomen. Eind maart wordt er in een plenaire zitting in het Europees parlement over gestemd. Vervolgens buigen EU-ministers zich over de voorstellen.