Hoe stemmen Nederlanders in het buitenland (4)?

Universitair docente Claudia Huisman, Frankrijk

Met het Europees kieskompas in de hand zocht ‘Wie is er bang voor Brussel’ Nederlanders op die in andere Europese landen wonen en werken. Deel 4: Claudia Huisman, Frankrijk.

Straatsburg staat vooral in de belangstelling als de leden van het Europees Parlement er tijdelijk naartoe verhuizen. Dan doen ze elke maand, en niet allemaal van harte. Maar de Fransen vinden dat Straatsburg meer recht heeft op de titel ‘hoofdstad van Europa’ dan Brussel. Het is een stad op het snijvlak van de geschiedenis, met een Frans heden en een Duits, Romeins en Keltisch verleden. Dat verleden is in Straatsburg minder ingekapseld dan in Brussel, met als belangrijkste symbool de allesoverheersende roze Notre Dame de Strasbourg - tot 1874 het hoogste gebouw ter wereld.

In een stad die zich zo nadrukkelijk als ‘Europees’ profileert hoef je ook niet verbaasd te zijn als de universiteit er een Nederlandse faculteit blijkt te hebben. Aan het hoofd daarvan: Claudia Huisman. “Ik kwam hier als au pair werken en vond het zo leuk dat ik niet terug wilde. Toen ben ik maar in Straatsburg afgestudeerd, en hier ben ik. Me voilà!”

Wel is ze in Straatsburg anders gaan aankijken tegen een aantal traditionele Nederlandse verworvenheden. Het gedogen van softdrugs bijvoorbeeld, onderwerp van één van de stellingen in het EU Kieskompas. Volgens de opstellers van het kieskompas maken partijen die daartegen zijn in Nederland minder kans op stemmen, ook al zouden de kiezers het verder op alle punten met ze eens zijn. In Frankrijk daarentegen kan je het er beter niet hardop over hebben. “Dit soort stellingen zijn uit den boze”, zegt Huisman. Het woord ‘tolerance’ gebruiken de Fransen volgens haar wel, maar het liefst in combinatie met ‘zero’.

Een stuk minder omstreden is wat Huisman betreft de stelling dat Europese integratie een goede zaak is. “Dat zie ik onder mijn studenten. Fransen, Nederlanders, Duitsers, Luxemburgers, Oostenrijkers en mensen uit Oost-Europa die in één collegezaal zitten en met elkaar converseren en communiceren in het Nederlands, een kleine taal.” De uitkomst van het kieskompas is voor haar dan ook geen verrassing: haar antwoorden zitten het dichtst bij de linkse partijen, en met name de PvdA.

In het intimiderend grote gebouw van de kathedraal - via een zijdeurtje naar binnen - gaat Huisman op zoek naar het kleine. Naar één specifiek detail om precies te zijn: een beeld van een mannetje met zijn neus in de lucht. “Le petit bonhomme de la cathedrale!” Volgens de overlevering was het een omstander, die in de twaalfde eeuw de bouw van de kathedraal kritisch gadesloeg en vervolgens in die pose is vereeuwigd.