Duitse zondagen

In de aanloop naar de Europese verkiezingen van 4 juni bloggen komende en gaande Europarlementariërs, actieve kiezers en andere betrokkenen mee op Wie Is Er Bang Voor Brussel. Deze week VVD-Europarlementariër Jeanine Hennis-Plasschaert.

30 april (ochtend)

Laatste dag in Brussel voor de verkiezingen! Vreemde sfeer. Collega’s die nu al weten dat ze niet meer terugkomen, lopen met verhuisdozen door het gebouw. Bij anderen is de spanning van het gezicht af te lezen. De spagaat (parlementair werk in combinatie met campagne) is aanzienlijk. Weer anderen weten überhaupt niet waar ze aan toe zijn omdat in enkele lidstaten de kandidaatlijsten nog altijd niet zijn vastgesteld.

Voor mij is het hoe dan ook van belang dat ik (en graag vandaag nog) de oprispingen van de andere politieke fracties over mijn rapport de kop indruk. Kortom: veel overleg en laatste compromisteksten opstellen. Zal vanavond rond 23.00 uur weer thuis (in Nederland) zijn.

Morgenvroeg naar Oldenzaal voor campagne en werkbezoek. Deze regio is als geen ander bekend met het fenomeen ‘rijverboden’ voor het goederenvervoer over de weg. De zgn. Duitse zondag zorgt met enige regelmaat voor grote overlast. De parkeerplaatsen aan de grens staan dan bomvol en dus wordt ook de vluchtstrook in gebruik genomen. Levensgevaarlijk.

Ook voor de chauffeurs zelf zijn de rijverboden verre van prettig. Ze staan (verplicht) uren of zelfs dagenlang aan de kant van de weg. Voor de werkgevers zijn deze rijverboden natuurlijk net zo rampzalig. Van een efficiënte planning kan op deze wijze geen sprake zijn. Het transport duurt onnodig langer en is daarmee een stuk duurder.

Op dit moment hebben we in Europa nog altijd te maken met maar liefst 50 verschillende rijverboden op het gebied van bijvoorbeeld tijd, gewicht, afstand, locatie en lading. Dit komt neer op zo’n 1500 dagen per jaar waarop het goederenvervoer niet mag rijden! Hoe bizar is dat? Het is dan ook zaak dat deze lappendeken aan rijverboden wordt geharmoniseerd, of nog beter: afgeschaft.

Dit lijkt wellicht allemaal logisch maar de praktijk levert toch echt een ander plaatje op. Eind september 2005 kondigde de Europese Commissie bijvoorbeeld aan dat zij een aantal wetgevingsvoorstellen wilde terugtrekken in het kader van ‘weg met onnodige regels’. Een nobel streven. Echter, ook het voorstel inzake de harmonisatie van de Europese rijverboden werd hiervoor genomineerd.

Hiermee bewees de Commissie in feite een lippendienst aan enkele lidstaten, waaronder Duitsland. De onderhandelingen over dit dossier zaten namelijk al jarenlang muurvast. Vooruitzicht op meer realiteitszin is er voorlopig niet. Het Duitse gevoelen rondom het harmoniseren van de rijverboden is namelijk vergelijkbaar met het debat in Nederland over het al dan niet afschaffen van de hypotheekrenteaftrek. En dus komt er, tot grote irritatie van veel Europarlementariërs en uiteraard de sector zelf, vooralsnog geen einde aan de wildgroei van rijverboden in Europa.