Zeehonden, huis-aan-huisbladen en gezondheidszorg

In de aanloop naar de Europese verkiezingen van 4 juni bloggen komende en gaande Europarlementariërs, actieve kiezers en andere betrokkenen mee op Wie Is Er Bang Voor Brussel. Deze week VVD-Europarlementariër Toine Manders.

15 april

De Nederlandse kranten staan bol van de actie van de Utrechtse burgemeester Wolfsen die een publicatie in een huis-aan-huisblad zou hebben tegengehouden. Als het waar is, is het natuurlijk niet fraai.

Dat hij contact heeft gezocht met de uitgever nadat hij z’n zin niet kreeg bij de hoofdredacteur is een slecht teken. Politici en bestuurders moeten zich niet bemoeien met de inhoud van kranten zolang de inhoud ervan binnen de kaders van de rechtstaat is. Dat zou Wolfsen als jurist moeten weten.

Sinds jaren schrijf ik een tweewekelijkse column in een huis-aan-huisblad in mijn regio. Ik krijg vaak leuke reacties op de artikelen in dat blad. Vandaag komt er een hele bus vol lezers van het blad, De Trompetter, naar Brussel. Twee keer per jaar ontvang ik een groep lezers van De Trompetter en laat ze met mijn medewerkers het Parlement en de stad Brussel zien.

De dag begon met fractieoverleg over de agenda voor de plenaire sessie in Straatsburg volgende week. Onze fractie bestaat uit 100 mannen en vrouwen uit bijna alle lidstaten van de Europese Unie. Dat vraagt dus enige afstemming. Gezondheidszorg staat ondermeer op de agenda. De fractie is van mening dat patiënten de best mogelijke zorg moeten krijgen en of dat nu in Spanje, Oostenrijk of Nederland is maakt niet zoveel uit. Het is niet meer van deze tijd dat patiënten onnodig lang moeten wachten op een operatie in Nederland terwijl er bedden leeg staan in een ander deel van Europa waar ze even goed geholpen kunnen worden.

Andere partijen in het Europees Parlement trappen continu op de rem, ze vrezen ‘gezondheidstoerisme’. Wat mij betreft steken ze eerder hun kop in het zand, want de ontwikkeling is al gaande. Sterker nog als we zo doorgaan kunnen straks alleen rijke patiënten snel onder het mes en hebben mensen die niet zo ruim bij kas zitten het nakijken. Collega’s van andere partijen denken vooral aan behoud van hun specifieke nationale systeem en niet aan het belang van patiënten.

Later op de dag een zogenaamde trialoog over een verbod op de handel in zeehondenbont. Een trialoog is overleg tussen vertegenwoordigers van de drie Europese instellingen: de Raad (van Ministers), Europese Commissie en Europees Parlement. In dit soort overleg worden de uiteindelijke ‘deals’ over Europese wetgeving gesloten.

Ik ben een van de vier EP-leden die het Europees Parlement bij de onderhandelingen vertegenwoordigen. Het Parlement heeft eerder ingestemd met een volledige Europees verbod op de handel in zeehondenbont en dat is dus ons onderhandelingsmandaat. In Nederland hebben we al jaren zo’n verbod en dat werkt prima. Enkele Scandinavische landen jagen echter nog volop op zeehonden en dat bemoeilijkt het vinden van een compromis. Maar ik hoop dat we er volgende week uitkomen zodat dit dossier niet maanden blijft liggen vanwege aanstaande verkiezingen.

In de gangen van het Parlement loop ik nog een oud-medewerkster tegen het lijf. Ze is lange tijd in het buitenland geweest en nu weer een paar weken in Nederland en vandaag dus in Brussel. Met de meeste mensen die voor me hebben gewerkt heb ik nog een heel goed contact. Dat komt omdat de samenwerking heel hecht is. De kantoren zijn klein, de werkuren lang dus als je niet met elkaar kan opschieten dan is het snel gedaan. Na werktijd drink ik met m’n team vaak nog wat. Dat is een goed moment om de dag nog even door te nemen en vooruit te kijken maar soms ook om over hele persoonlijke zaken te spreken. Op kantoor is het vaak hectisch en kom je daar niet aan toe.

Vanavond is de aftrap van de campagne van de Europese liberalen. Zullen wel veel bekende gezichten zijn.