In leeg Brussel waakt heilige Luigi

Goede Vrijdag; de Europawijk in Brussel loopt leeg

Rond metrostation Schuman, waaraan de Europese instellingen liggen, kijken Roemeense bedelaars en Bulgaarse straatmuzikanten vertwijfeld om zich heen. “Waar ís iedereen?” Het is duidelijk hun eerste jaar in Brussel, anders hadden ze beter geweten. Want daags voor Pasen begint in de Brusselse Europese wijk de grote uittocht. Ambtenaren rijden huiswaarts, naar Andalusië, Mazurië of Friesland. Voor de achterblijvende losers is er niets meer te halen. Europolis wordt Spookstad, door God en dossiervreters verlaten.

"Mama, kijk, hier is nog een verdwaalde Hollander!"

Op Goede Vrijdag dwaal ik eenzaam door de straten rond het Commissiegebouw. Ook het Résidence Palace, waar journalisten uit de hele wereld zijn gevestigd, is uitgestorven. Niemand om mee te praten. Geen nieuwtjes. Geen roddels. Dan maar richting Zavel, naar de Miniemenkerk, waar ik in mijn eerste vrieskoude weken in Brussel troost vond. Toen ik er in januari per ongeluk binnenstapte was het liefde-op-het-eerste-gezicht. De brokkelige gevel van het kerkje uit 1715. Het barokke interieur. Het helse kabaal buiten op straat, en de oorverdovende stilte binnen. En dat ene, mysterieuze mannetje dat altijd in de kerk te vinden is. Toen ik ‘m voor het eerst zag dacht ik aan een mafiose zakenman die zo nu en dan in de Miniemenkerk komt biechten. Zijn lange, zwarte haar achterover gekamd. Zonnebril op, ondanks het duister van de kapel. Maar bij een tweede bezoek stelde hij zich voor als Luigi de koster. Na een mislukte carrière in de Romeinse Cinecittà-filmstudio’s was hij naar Brussel afgezakt en had hier God gevonden.

Liefde op het eerste gezicht: de Brusselse Miniemenkerk

Luigi waakt sindsdien over Brussels mooiste plekje. Regelmatig zijn er uitvoeringen van Bach-cantates, en dan stroomt het kerkje vol met Brusselaars van zeer verschillende komaf. Oude sjiek, zoals M & Mme Ghigny Bricout en Mme Von Kummer. Dat zijn ereleden, die mogen vooraan. Gewone stervelingen zorgen dat ze er een uur van tevoren al zitten. Ik en Luigi staan achteraan. Luigi weet dat daar de akoestiek het beste is. En hij heeft gelijk. Voor wie met pasen alleen in Brussel achterblijft - kom naar de Miniemenkerk. Niet alleen voor goddelijke spiritualiteit, want om de hoek komt op de terrassen nog meer spiritualiteit uit de fles. Zalig pasen!       kijk en luister naar concerten in de Miniemenkerk