We zullen zien…

In de aanloop naar de Europese verkiezingen van 4 juni bloggen komende en gaande Europarlementariërs, actieve kiezers en andere betrokkenen mee op Wie Is Er Bang Voor Brussel. Europarlementariër Joost Lagendijk van Groen Links bijt deze week het spits af.

Zaterdag 4 april

Rustige dag. Tijd om oude kranten en tijdschriften toch nog even door te nemen maar vooral daarna weg te gooien. Tijd ook om voldoende voedsel en kattenbakvulling voor Badem de kat in huis te halen.

Morgen vertrekken we voor tien dagen naar Istanbul en zorgt de beneden buurman in onze afwezigheid voor huis en kat. In Istanbul zullen we met name bezig zijn met de voorbereiding van onze verhuizing. We hebben een mooi huis gevonden aan de Anatolische kant van de stad, vlakbij de Bosphorus. Het huis wordt nog opgeknapt en ik hoop dat we bij terugkomst weten wanneer we er precies in kunnen. Veel spullen die we nu hebben in Brussel zijn oud en versleten en die gaan we dus niet meenemen. Dat betekent bijvoorbeeld dat we een nieuw bed en klerenkasten nodig hebben. Spannend om die in Istanbul te gaan kopen.

Maar de komende week staat niet alleen in het teken van huis en inrichting. Op donderdag en vrijdag komt Jan Marinus Wiersma ook naar Istanbul. Jan Marinus is lid van het Europees Parlement voor de PvdA en samen hebben we drie boeken geschreven over de buitenlandse politiek van de Europese Unie. Ons laatste boek, Sturen bij de Moslimburen, is in het Turkse vertaald en verschijnt volgende week. Twee dagen lang gaan we daarover praten en discussiëren met Turkse journalisten en columnisten. Een passende afsluiting van tien jaar samenwerking en vriendschap over partijgrenzen heen.

Een mooi begin ook van mijn nieuwe leven in Turkije. Vanaf 1 juli ga ik werken als senior adviser bij het Istanbul Policy Center, de denktank van de Sabanci Universiteit. Een baan die het mogelijk maakt me te blijven bemoeien met het onderwerp dat me nog steeds bovenmatig boeit: de relaties tussen Turkije en de EU. Als lid van het Europees Parlement heb ik er mijn beste krachten aan besteed maar na 7,5 jaar voorzitterschap van de Turkije-delegatie weet ik wat de mogelijkheden en de beperkingen zijn van het werk in het parlement.

Op het onderwerp Turkije-EU ben ik nog lang niet uitgekeken maar op de manier waarop daar in het EP over gesproken wordt wel. Ik hoop op de universiteit meer tijd te hebben voor reflectie en verdieping. We zullen zien.