Mooi namaak is niet lelijk…toch?

In de strijd tegen namaakprodukten is het tijd voor actie, vindt de Europese Commissie. Er moet een Europees ‘observatorium’ komen waar lidstaten informatie kunnen uitwisselen. Een vage oplossing voor een vaag probleem. Want wat is er nou zo erg aan namaak?

Bekentenis: ik heb moeite met de kruistocht van grote bedrijven tegen alles dat riekt naar namaak of piraterij. Zeker als je dan weer verhalen leest over Buma-Stemra dat geld vraagt om werknemers onder de baas z’n tijd naar hun eigen iPod te laten luisteren.

Rijk rekenen
Ook softwarebedrijven zijn sterren in het zichzelf rijk rekenen. Zonder met hun ogen te knipperen berekenen ze voor elke illegale kopie van hun product het volle pond. Terwijl de meeste illegale software op de computers belandt van veertienjarige jongetjes die niet eens weten wat ze ermee moeten doen.

Bij namaak Gucci-tassen, zonnebrillen en Rolex-horloges bekruipt me een soortgelijk gevoel. De mensen die ze kopen zouden zich nooit een echte kunnen veroorloven. En zelfs in deze crisistijd zie ik het PC-Hooftstraatpubliek niet het risico lopen om ooit met nep gespot te worden.

Een rapport van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling, waarin staat dat Europa jaarlijks tientallen miljarden euro’s misloopt door de handel in namaak, nam ik dan ook met een korreltje zout.

En nu doet de Europese Commissie een duit in het zakje. Een ‘observatorium’ maar liefst, wat dat in de praktijk ook moge betekenen. De piraten zitten vast te trillen van angst.

Griekse politie
Iemand die daar heel andere ideeën over heeft is Ron Veraart, de directeur van de Nederlandse copyright-waakhond TM Eye. Hij zit in de Griekse hoofdstad Athene, voor veel namaakproducten dè toegangspoort tot Europa.

TM Eye vertegenwoordigt vooral grote modebedrijven. Maar daarvoor moet wel samengewerkt worden met de Griekse politie. Geen sinecure volgens Veraart. Het kostte anderhalf jaar en bemoeienis van de Griekse regering om de politie zover te krijgen dat TM Eye een rol mocht spelen bij inbeslagnames.

Een ‘observatorium’ zoals de Europese Commissie nu wil zou veel van dat voorwerk kunnen regelen, en op een veel grotere schaal dan bedrijfjes zoals TM Eye. Rest de vraag of dat nou echt nodig is,

Goedkoop is duurkoop
Dat veel consumenten weinig sympathie hebben voor klagende dure merken snapt Ron Veraart ook wel, zegt hij. Maar volgens hem moet je het anders zien.

Het gaat niet om het geld dat de merken verliezen, maar om het geld dat criminelen met de handel in namaak verdienen. En dat geld gebruiken ze weer voor het financieren van zaken als drugs, vrouwenhandel en kinderarbeid.

Nog steeds niet overtuigd? Dan heeft Veraart nog een ander argument. Want het materiaal waarvan die lekker goedkope namaak-Rolex gemaakt is zou wel eens kwik of andere ellende kunnen bevatten.  Als het illegaal Europa binnenkomt wordt er immers niet gecontroleerd.

Als je transpireert, komen die stoffen door je huid naar binnen. En dan ben je het geld dat je dacht uit te sparen door namaak te kopen alsnog kwijt. Aan de ziekenhuisrekening…

(met dank aan correspondent Conny Keessen in Athene)