Cohn-Bendit tegen Ganley: 1-0

In de aanloop naar de Europese verkiezingen van 4 juni bloggen komende en gaande Europarlementariërs, actieve kiezers en andere betrokkenen mee op Wie Is Er Bang Voor Brussel. Europarlementariër Joost Lagendijk van Groen Links bijt deze week het spits af.

Woensdag 1 april

Zit de hele ochtend vast in het tweede deel van de vergadering van mijn Turkije-delegatie. Dat valt niet altijd mee.

Het debat is levendig, dat zeker. Soms worden er interessante observaties gemaakt of is het informatief te horen hoe de Turkse collega’s denken over het Midden-Oosten en duurzame energie. Maar te vaak ontaardt de bijeenkomst in een uitwisseling van stekeligheden en provocaties.

Met name mijn Cypriotische collega Matsakis is een kampioen in het tergen en treiteren van Turkse parlementariërs. De meesten kennen hem al wat langer en gaan niet in op zijn bewuste pogingen een rel te trappen. Maar gelukkig voor hem is daar altijd de vice–voorzitter van de grootste Turkse oppositiepartij, die er een zichtbaar genoegen in schept Matsakis op even geniepige wijze van repliek te dienen.

Ik erger me aan mijn co-voorzitter, voormalig minister van Buitenlandse Zaken Yakis, die veel te veel over zijn kant laat gaan. Soms moet je als voorzitter van een vergadering even bot zijn als de grootste onruststoker.

Omdat ’s middags de plenaire vergadering van het EP start mogen er verder geen officiële vergaderingen gehouden worden en zie ik de Turkse collega’s morgenochtend weer voor het laatste deel van onze vergadering.

Na de lunch zogenaamd delegatie-overleg met Kathalijne en onze GroenLinks-medewerkers. Zoals altijd nemen we de week door, de media-strategie en de plannen voor de website. Kathalijne geeft cadeaus aan twee assistenten die jarig zijn geweest en krijgt voor haar eigen verjaardag van mij oorbellen die mij door haar persoonlijk medewerkster nog net op tijd in handen worden gedrukt. We komen tot de droevige conclusie dat dit de laatste keer is dat we in dit gezelschap bij elkaar zitten. Volgende week heeft iedereen vakantie en daarna gaan een aantal medewerkers in Utrecht aan de slag op het partijbureau van GroenLinks om van de campagne voor de Europese verkiezingen van 4 juni een succes te maken.

Eind van de middag praat ik oud-Journaal-lezeres en ex-D66-Kamerlid Marijn de Koning bij over Turkije en de onderhandelingen met de EU. Zij begeleidt in het najaar groepen Nederlandse reizigers naar Istanbul en wil dan ook graag deze kwestie aan de orde stellen. Na tientallen debatten in binnen- en buitenland weet ik inmiddels wel wat de meest gestelde vragen zijn en de in mijn ogen beste antwoorden.

Daarna snel naar een debat tussen mijn fractie-voorzitter Dany Cohn-Bendit en de Ierse zakenman Declan Ganley, oprichter van de nieuwe partij Libertas. Ganley was ook de grote man achter de succesvolle Ierse campagne tegen het Verdrag van Lissabon.

Een volle zaal met 500 overwegend jonge mensen. Al snel blijkt Ganley over niet meer te beschikken dan een paar slogans over democratie, de wil van het volk en de perverse bedoelingen achter het Lissabon-verdrag. Dany is een van de beste debaters die ik ken en al snel drijft hij Ganley in de hoek met een combinatie van scherpe vragen, humor en een vleugje demagogie. De keizer blijkt geen kleren aan te hebben.

Thuis zie ik nog net Dirk Kuijt twee keer scoren tegen Macedonië. Mooi.