De calvinist in mij

In de aanloop naar de Europese verkiezingen van 4 juni bloggen komende en gaande Europarlementariërs, actieve kiezers en andere betrokkenen mee op Wie Is Er Bang Voor Brussel. Europarlementariër Joost Lagendijk van Groen Links bijt deze week het spits af.

Dinsdag 31 maart

Een dag vol rennen en weinig stilstaan. ’s Ochtends in de buitenlandcommissie van het Europees Parlement (EP) een gedachtewisseling met Olli Rehn, de Finse Europees Commissaris verantwoordelijk voor de uitbreiding van de EU. Dit keer eens geen Turkije maar de Balkan.

De tijd van terugblikken is aangebroken nu EP en Commissie aan hun laatste maanden begonnen zijn. Vraag hem naar zijn grootste succes en bitterste teleurstelling gedurende de laatste vijf jaar. Hij draait er niet omheen en geeft toe nog steeds gefrustreerd te zijn door het gebrek aan eenheid binnen de EU over de erkenning van Kosovo als onafhankelijke staat. Geeft ook eerlijk toe dat deze verdeeldheid het vinden van oplossingen een heel stuk moeilijker maakt.

Vanaf het middaguur staat deze dag verder geheel in het teken van de laatste vergadering in deze parlementsperiode van de EU-Turkije-delegatie waar ik voorzitter van ben. Eerst met de Turkse hoofdonderhandelaar Egemen Bagis op bezoek bij parlementsvoorzitter en tegenstander van Turkse toetreding Pöttering. Gesprek levert niet veel op. Daarna tijdens de lunch met mijn Turkse co-voorzitter de laatste ronde voorbereidingen. Om 15.00 begint de vergadering. De Turken zijn vanaf het begin met een grote delegatie aanwezig, mijn collega’s uit het EP druppelen langzaam binnen en verdwijnen soms ook weer voor een tijdje. Er is namelijk altijd wel wat anders te doen in het parlement, zeker nu de verkiezingen naderen. Als we in Turkije vergaderen gebeurt meestal precies het omgekeerde.

Commissaris Rehn is ook nu aanwezig en staat op de van hem bekende manier stil bij de belangrijkste knelpunten in de onderhandelingen tussen de EU en Turkije. Hij is zoals vele Finnen een saaie spreker maar is door zijn innemendheid en humor in staat de aandacht vast te houden. Aan het eind van zijn betoog prijst hij me de lucht in. Weet niet goed welke houding ik moet aannemen.

Na de inleiding van Bagis ontspint zich het bekende patroon van vragende parlementariërs en antwoordende en soms ontwijkende gezagsdragers. Sommige collega’s doen hun uiterste best de hen toegewezen spreektijd zo lang mogelijk te overschrijden. Ik heb mijn voorspelbare aanvaring met een Cypriotische collega die er altijd in slaagt elk probleem terug te leiden naar de situatie op zijn eiland. Soms grappig, vaak irritant.

Na een paar uur voorzitten eindelijk een uurtje rust. Het diner duurt veel te lang maar eindigt met mooie woorden van de Turkse collega’s over mijn voorzitterschap sinds 2002. Vandaag is de dag van terugblikken en lofprijzen. De calvinist in mij geniet schuldbewust.