Nu de rest nog…

Hoofdredacteur Rik Rensen van de Wereldomroep blogt naar aanleiding van het nieuwe boek van Europacorrespondent Jeroen Akkermans van RTL-NIeuws. Over thuisblijvende kiezers en het belang van weggaan van het “plakkerige pluche” van Brussel.

“Ha die Rik.Wij vinden Europa wel sjiek. Nu de rest nog….Dank voor de kansen die ook jij gegeven hebt.“

Europa correspondent Jeroen Akkermans van RTL Nieuws schreef deze woorden een maand geleden in zijn  boek Er zijn grenzen, 20 jaar correspondent in Europa. Jeroen overhandigde me zijn gloednieuwe boek persoonlijk tijdens de perspresentatie in Amsterdam. Hij schreef er deze opdracht in.

Warme woorden. Dat wel. Maar een noodkreet is het ook. Een noodkreet over het totale gebrek aan belangstelling van de gemiddelde Europese burger voor zijn eigen Europa. Ook Jeroen is er in al die jaren kennelijk niet in geslaagd Europa voor de Nederlandse kiezer tot leven te wekken. Dat is eigenlijk wat hij zegt. Dat is zijn boodschap, met een licht cynische glimlach: “Wij vinden Europa wel sjiek…nu de rest nog.”

Dat is jammer. Om een beetje moedeloos van te worden zelfs. Want als het Jeroen niet lukt, met al zijn aanstekelijke televisiereportages, wie lukt het dan wel? Zijn collega’s, die verslag doen over wat er in Europa gebeurt vanuit hun Brusselse en Straatsburgse kantoren? Lukt het de almaar vergaderende Europese politici de Europese kiezer warm te maken voor de gang naar de stembus?

Ik benoemde Jeroen Akkermans bijna 20 jaar geleden tot Europa correspondent. Standplaats Luxemburg. Hij was beginnend verslaggever. Ik toen nog hoofdredacteur RTL Nieuws.

We hadden een aantal glasharde afspraken. Simpel en duidelijk:

1. Een Europa-correspondent zit niet op kantoor.
2. Een Europa-correspondent reist het hele jaar door
3. Een Europa-correspondent verslaat alleen een Eurotop als het niet anders kan.
4. Een Europa-correspondent  is er om het nieuws te vertalen, de consequenties uit te leggen, reportages uit de Europese samenleving te maken.
5. Een Europa-correspondent maakt verhalen waarmee de kijker zich kan identificeren. Verhalen dus die dicht bij de dagelijkse belevingswereld van de kijker staan.

Andere verhalen dan we tot dan toe gewend waren. Want het Haagse nieuws werd verslagen vanuit het Binnenhof, Het Amerikaanse nieuws voor de hekken van het Witte Huis, het Russische nieuws vanuit de studio met uitzicht op het Kremlin, het Israëlische nieuws vanachter het bureau in Jeruzalem en het Europese nieuws vanuit…. de studio in Brussel. Geen verhalen van de straat maar interviews met politici, geen reportages uit het veld maar ingeblikte verhalen van de persbureaus, geen authentieke emotie maar gebakken lucht. Europa werd bestuurd vanuit Brussel en beschreven vanuit Brussel. En de kiezer? De kiezer die bleef thuis.

Daarom reisde Jeroen vanuit Luxemburg door Europa en niet vanuit Brussel. Waarom? Om de verleidingen van het plakkerige Brusselse pluche op grote afstand te houden. Voor je het weet sta je als correspondent weer een saaie Europese top te verslaan. Moet je ellebogengevechten voeren om als eerste je minister-president voor de camera te krijgen.

Jeroen ging op zoek naar de Europeaan die zijn eigen verhaal voor de camera wilden vertellen. Op zoek naar kleine en grote gebeurtenissen. Verhalen die verteld moeten worden. Verhalen die inzicht en kleur geven aan de Europese worsteling meer te zijn dan de optelsom der delen.

Dat is hem in al zijn Europese standplaatsen perfect gelukt. Om samen met de mensen die hij ontmoet hun verhaal te vertellen. Ver weg van de Europese machtscentra.

Maar zolang Jeroen uniek blijft in zijn werk, blijft hij een eenling. De druppel op de gloeiende plaat. Dan blijft de Europese kiezer thuis, blijft Europa een beet sjiek en duurt het nog lang voordat de rest zal volgen.