Ik draag een klein vrouwtje als extra met me 24 uur per dag, stel je voor. Begin deze maand ging ik eindelijk naar mijn goede vriend, dokter Chris Mejia voor een intake. Het was heavy, laat ik het maar daarop houden en sinds een week zit bijna elke dag bij hem en zijn vrouw Dora in de fitnessruimte van hotel Playa Linda cardio en grondoefeningen te doen.

Chris is behoorlijk grondig, ik krijg begeleiding met dieet en fitness en er wordt min of meer om mijn schema heen gewerkt en meegedacht. Ik heb getekend voor de komende zes maanden. Het kost een lieve duit, maar dat zorgt er in ieder geval voor dat ik waar voor mijn geld wil en dus ga.

Dikke bevolking
Anyway, waarom blog ik dit? Feit is dat 70% van de lokale volwassen bevolking hier dik is (breek mijn bek niet open over de kinderen). Minstens zo dik als ik, zou ik zelfs bijna zeggen. 70%. Laat dat getal even in je hoofd bezinken.

Nu wil de regering zoveel mogelijk mensen op de been krijgen om dit probleem aan te pakken. Er ligt een plan, alleen zijn er stemmen die opgaan over dat het niet compleet is. Dat er data mist en dat het niet door de Statencommissies heen is gegaan voor debat en verfijning. Dat er dus uiteindelijk gewoon weer politiek is gespeeld, ook met dit plan.

Een mooie kans om zowel MEP als AVP voor de verandering eens aan dezelfde kant te krijgen is - alweer - gemist, in ieder geval. Daarentegen zegt de regering dat er haast geboden is. Daarom is het plan meteen door de groene meerderheid in 1x goedgekeurd en wordt er nu gewerkt aan een begroting. Ik hoop eerlijk gezegd dat er in ieder geval wat van komt, maar verwacht geen grote resultaten. Simpelweg omdat mensen het moeten willen.

Kentucky
En zelfs wanneer je het wilt, dan moet het nog eens extra hard willen en de discipline opbrengen en daar bovenop nog eens extra! hard! willen! Dit principe heb ik nu pas, na decennia er tegeneaan te hikken, min of meer leren snappen. Niet meer met de hele familie naar Pizza Hut of naar Kentucky Fried Chicken op zondag omdat het zo gezellig is. BBQ’s? Pastechi? Vergeet het maar. Sla eten, kreng.

Ik begin zelf nu pas echt ‘nee’ te leren zeggen tegen voedsel en hou mijn hart vast voor de komende feestdagen… Ik weet van ouders die alleen maar Kentucky voor hun koters kopen, omdat dat het enige is wat ze lusten. Vaak zijn ze ook nog eens arm. Heeft moeder nog 25 florin op zak maar heeft ze alsnog haar handen in het haar omdat ze geen KFC voor d’r kind kan kopen met dat geld. Geen moment komt het bij haar op om zelf naar de supermarkt te gaan om daarna zelf te koken. Je begrijpt, er valt dus nog een hoop winst te behalen. Maar nogmaals, uiteindelijk moet speknekje ook zelf willen. Good luck with that!

Dat daar in de verte is Aruba gezien vanaf het oosten. Als je goed kijkt zie Punta Basora en de raffinaderij. Die gaat binnenkort weer open trouwens. Volgens de officiële lezing wil koper PetroChina eerst kijken of het allemaal werkt. Iemand met een nogal scherpe blik zei tegen me dat ze dat al hadden kunnen checken tijdens al hun eerdere bezoeken, dus er zal wel een andere reden achter liggen.

De afgelopen paar dagen is het windstil. Vandaar ook dat ik afgelopen zaterdag die foto heb kunnen maken vanuit dat jachtschip. Normaal is die plek moeilijk te bevaren maar die dag, nee, de hele afgelopen week was het zeeopppervlak spiegelglad. Het is de laatste dagen ook loeiheet overdag. Niet te doen haast. Maar goe, er was een grote viswedstrijd, een heleboel rijkelui deden mee met hun boot en ik mocht voor de krant met eentje meevaren.

Wij gingen naar het oosten toe en vaarden op zo’n 6 a 7 mijl afstand van Aruba. De kust van Paraguana was duidelijk zichtbaar, kleine huisjes, vuurturens en zendmasten waren zichtbaar. Op zo’n moment merk je hoe dichtbij Venezuela is. En Chavez. Ik hou wat daar gebeurt nauwelijks bij en de rest van de media hier ook niet echt, zo lijkt het. Dat voelt nu als gekkenwerk. Ik moet maar eens gaan inlezen, denk ik.

De nieuwe regering is geinstalleerd. De nieuwe Statenvoorzitter en vice-voorzitter zijn benoemd en, verrassend genoeg en tegen de raad van de eigen politiekwetenschappelijke stichting FESCA en wat Mike Eman had gepropageerd kreeg de oppositiepartij niet het vicevoorzitterschap maar AVP’er Paul Croes. Wrevel alom en MEP heeft een stok om mee te slaan. En dat doen ze ook. “Mooi praten kunnen ze als de beste, maar doen? Ho maar!”

Statenvoorzitter Andy Lee liet weten dat, tja, het is een serieuze aangelegenheid en we weten ook wel dat we eerder hebben gezegd dat we dat zouden willen doen, maar advies van FESCA is natuurlijk niet bindend en wie weet dat we het in de toekomst alsnog waarmaken. Beetje onnodig allemaal, want wat is nou het vice-voorzitterschap van het parlement anders dan een erebaantje? Niet dat het Paul Croes niet gegund is, maar met al dat gedoe over een nieuw politiek tijdperk is deze toch wel zinloze vernietiging van political capital moeilijk te verkopen.

Daar bovenop komt fractiebaas René Herde (klein maar dapper!) nu al met dreigende taal van dat de dialoog op gegeven moment ophoudt als MEP doorgaat met haar aantijgingen in de pers. Terwijl, los van een flauwe grap van fractieleider Booshi Wever over Michelle Winklaar, de MEP-fractie tot nu toe - en ik sta daar net zo versteld van als jij - redelijk netjes oppositie heeft gevoerd. Maar wil AVP nu al van de tafel weglopen en haar eigen weg gaan met de meerderheid?

OK, Nel Oduber laat ook van zich horen. Gisteravond was hij uitgebreid aan het woord op de MEP-zender Canal 22 en het leek bijna alsof hem nog verteld moest worden dat zijn premierschap echt over is. Langzaamaan is hij aan het marginaliseren en wordt hij een schreeuwende in de woestijn. Eentje waar je met je jeep heel snel uit wegrijdt, zeg maar. Je merkt ook dat mensen binnen zijn partij al begonnen zijn met zich positioneren voor een gooi naar het leiderschap. IJdel zijn ze in ieder geval wel gebleven, ondanks de klap van de nederlaag. Het is grappig om te zien hoe Booshi Wever, Mervin Wyatt-Ras en Ady Thijsen (klein maar dapper!) twee stoelen op elkaar stapelen om een beetje hoog te lijken boven de conferentie tafel wanneer de camera’s draaien.

Kijk Michelle Winklaar eens glimmen. Sowieso een van de mooiste vrouwen die ik in ieder geval in de politiek heb gezien en ook nog eens een mooie, sobere boodschap ondanks de behoorlijk uitgekiende en duur ogende campagne. En dan dit. Hoeveel overkill aan Photoshop wil je. Het lijkt bijna geen mens meer. Je zou het kunnen doortrekken naar haar partij. AVP is een partij dat heel erg hamert op uiterlijkheden, symbolen en acties en campagnes waar over is nagedacht. Aan de ene kant pakt dit heel effectief uit. Kijk maar naar de registratie van stemmers voor de Europese verkiezingen, het opknappen van het bestuurskantoor.

Maar soms kun je dingen ook doodregisseren. Tijdens de campagne zijn er tal van momenten geweest waarin de rigide hierarchie en de wil om zo authentiek mogelijk voor de dag te komen, met van te voren bedachte ’spontane’ momenten juist averechts werken. Het partijcongres was zo’n moment. De enige kandidaat die toen een beetje impact maakte (bij mij althans) was juist Michelle Winklaar, die zichtbaar nog moest wennen aan de toon en de bombast. Haar speech kwam niet helemaal uit de verf, maar tussen al de ingestudeerde pauzes en handgebaren van haar collega’s kwam dat juist als verfrissend over.

Maar goed, campagnevoeren is niets (of zo weinig mogelijk) aan het toeval overlaten en tegelijkertijd op nieuwe dingen inspelen. AVP heeft de verkiezingen zo verpletterdend gewonnen omdat haar haar campagne voor een groot deel op analyse (al dan niet uitbesteed aan bureaus) was gebaseerd. MEP had ook adviseurs en vergis je niet, ook zij zijn een zeer georganiseerde partij. Maar zij verloren door verkeerde keuzes en een geisoleerde leider.

Loose canon

Ik heb me laten vertellen dat aan MEP tijdens de campagne van 2005 werd geadviseerd om Lider zo weinig mogelijk aan het woord te laten. Teveel een loose canon. De sluiting van Valero zorgde ervoor dat hij als premier aan het woord moest. Of hij het nou zelf wilde of niet (laat staan de partij), hij moest. Meestal belde hij in bij zijn huiszender Top FM. Wij van Amigoe hadden bijna altijd een recorder lopen wanneer Het Orakel sprak. Voor nieuws, want het was daar en dan dat Oduber, vanuit zijn huis in Ponton tijdens zijn lunchbreak, met horten en stoten en van de hak op de tak nieuwe ontwikkelingen en beleid naar voren bracht.

Het was nooit een interview, meer monologen die af en toe een opzetje kregen van nieuwslezer Rafael Croes. AVP hield, zo bleek, ook haar recorder bij de boxen. In hun geval vooral om eventuele explosieve uitlatingen op te nemen. Het was jackpot toen Nel zich liet gaan in zijn mening over Latino’s. “Als je denkt een Groot Colombia te willen stichten, ga terug naar je eigen land!” Heel onnodig, kwetsend, onhandig etcetera. Dit was uitsprak die Nel en MEP uiteindelijk de das om deed. In de weken voor 25 september was het elke dag te horen bij Canal 90. Het resultaat: Latino’s stemden massaal groen.

Oorlog

Daarnaast marginaliseerde AVP alle kleine partijen door massaal de boodschap te verkondigen dat een stem voor AVP en niet voor RED, MPA of PDR de enige manier was om 100% zeker te zijn dat MEP niet in de volgende regering zou komen. Immers, geen van hen had openlijk aangegeven niet met MEP te willen regeren. Niet helemaal waar. RED gaf aan - op navraag van onze krant - absoluut niet met de gele partij te willen regeren. Maar de boodschap kwam te laat en niemand pikte het op.

Het resultaat is bekend. De lijken liggen nog voor de deur te stinken. Niemand heeft meer van Monica Kock (MPA) gehoord en pater Lampe (RED) overweegt een terugkeer naar het priesterschap, lekker ver weg in Mejico. Andin Bikker kwam er het beste vanaf met een zetel. Hij kan zich nu gaan bewijzen. Politiek is oorlog. Een keiharde, nietsontziende, vuile oorlog. En het is de winnaar die uiteindelijk de bloedvlekken van het blazoen wegpoetst en de geschiedenis opschrijft. Aruba heeft nu Cambio.

Wat dit daadwerkelijk gaat betekenen zullen we zien. Of en Hoe MEP zich opnieuw gaat uitvinden (Moeilijk. De jonge garde wil wel, maar alleen Nel is afgestapt, de rest van de ministers - ook Eddie Briesen - blijft in de Staten) moet nog blijken. Donderdag wordt het nieuwe parlement ingezworen en vrijdag de ministers. Het wordt een knalfeest.

In het achterland zie je platgereden leguanen en heel af en toe een boa. Die blijven wat langer en worden in de loop van de week tot een smurrie uitgesmeerd over het asfalt door de auto’s. In de zomer wanneer de grote krabben hun eieren leggen lopen ze ’s nachts in drommen de weg op bij de mangroven tussen Savaneta en Pos Chiquito. Je kan ze niet allemaal ontwijken (sommigen maken er zelfs een spel van om zoveel mogelijk te raken), je hoort het kraken van hun pantsers onder je wielen.

Dat zie je niet zo 1-2-3 in een drukke stad of in een Vinex-wijk. Zeker geen huisdieren in ieder geval. Ik had op de flat waarin ik 8 jaar lang woonde in Groningen ooit een buurman die muren van zijn woonkamertje had volgehangen met opgezette beesten. Vogels, vosjes, zelfs een leeuwenkop hing er. Het meest morbide eraan (los van het feit dat hij er zoveel had) vond ik toch vooral de wat muffe lucht die er constant hing. Ik woonde in een buurt waar veel bejaarden waren. Bijna al mijn meubels waren van de kringloop. Ik was er wel van bewust, maar dacht er natuurlijk niet al teveel over na, zeker niet met mijn budget.

Mijn leven in Nederland was veilig. Zolang je binnen de lijntjes bleef, rechts reed, op tijd kwam, je mond hield (of op zijn minst slim handelde) wanneer je onraad zag, de regels kende en je afspraken nakwam was er niets aan de hand. Je stapt in je auto, de taxi, de bus en de trein en je werd netjes en veilig afgezet op je plek van bestemming en terug voor je huisdeur. Hartstikke veilig. Het leek haast wel of je alleen door het noodlot, een dom ongeluk, de verkeerde persoon tegenkomen, blikseminslag, om kon komen.

Ik moest denken aan Aruba, waar je makkelijker dan je denkt kan verdrinken, in een ravijn kan vallen en iets breken of zelfs een ratelslang of duivelsvis, rog, schorpioen, giftige duizendpoot en sinds een paar jaar zelfs boa tegen kan komen. Je hebt dengue. En een, later we maar zeggen, minder dan academisch ziekenhuis. Wat mij op gegeven opviel in Nederland was dat alles wat maar een beetje kon hinten naar het tijdelijke aard van dit bestaan was weggepoetst uit het openbare leven. Daar is de dood sowieso een privé-aangelegenheid. Alleen in de overlijdensberichten in de krant wordt het persoonlijk, bizar genoeg. “We missen je.” “Je hebt gestreden.” “Je was zo jong.”

Sociaal verschijnsel
Op Aruba is dat anders. Hier is de dood zo nadrukkelijk aanwezig dat het een sociaal verschijnsel is. Hier wordt niet in besloten kring begraven, mensen gaan naar begrafenissen toe van halve kennissen en buurtgenoten. Nadat de persoon in kwestie goed en wel ligt opgeborgen in zijn of haar crypte gaan de rouwenden naar de dichtstbijzijnde kroeg, ‘om de handen te wassen.’

Politici gaan graag naar begrafenissen, want daar kunnen ze hun kop laten zien en hun menselijke gezicht. En ze hoeven vaak, indien nodig, alleen een ander colbert aan te doen. Een zwarte. Zonnebrillen zijn de rigeur op begrafenissen. Hard nodig onder de hete zon en mannen en vrouwen kunnen hun betraande ogen (of misschien juist hun apathie) beter verschuilen. Het hoort er gewoon bij.

Daar staat, ook haaks tegenover het Nederlandse gebruik, de superformele aankondiging tegenover. Elke avond worden op TV de overlijdensberichten uit de krant aangekondigd. Je hoort een statig, doch aangenaam klassiek deuntje of gewoon de dodenmars. Een gelaten, formele stem zegt negen van de tien keer dat de Heer mijn herder is en dat ik tevreden op de groene velden rust. De overledene kijkt vanuit zijn of haar pasfoto serieus of beteuterd naar de lens van de fotograaf van Checkpoint Color. “Op christelijke wijze is overleden…” De familieleden, comères en compères worden genoemd en er wordt verontschuldigd aan diegenen die misschien, in alle commotie en verdriet van de familie, per abuis niet waren genoemd.

Er wordt zelden afgeweken van de formule. Bijna nooit is er een persoonlijke noot, een favoriete songtekst of een hartekreet van de familie. Pas na een jaar, vaker vijf, wordt af en toe een bericht geplaatst waarin de familie het overlijden van hun dierbare herdenken. “We voelen je aanwezigheid. Oma is meer de oude sinds je er niet meer bent.”

Ambulance
Vorige week zaterdag reed ik vanuit mijn huis naar het concert van Earth Wind & Fire. Ik was laat. Vijftig meter van mijn huis, aan dezelfde weg stond een ambulance bij een woning. Ik herkende de woning specifiek als de plek waar een maand eerder de processie startte ter viering van de 50e verjaardag van de Sagrado Curazon-kerk van Savaneta. Het heiligenbeeld werd toen even in de woning bewaard voordat het door padvindersop de schouders werd genomen, net als in die scene door de oude straten van New York in Godfather II. Nu reed ik langs en dacht ik: “De bewoner zal wel een hartaanval hebben gekregen ofzo.” Ik ben geen praktiserend religieus persoon, maar ik kon niet ander dan een kruis slaan.

Dit is het dorp van mijn familie, waar mijn oma mij het ‘Onze Vader’ heeft geleerd (ben ik al jaren weer vergeten, overigens) en ondanks dat ik vloek als een ketter en lang niet alles wat ik doe even vroom is, die tik van de molen hou je als je familie uit Savaneta komt. Na middernacht reed ik terug naar huis en zag ik politieauto’s bij de woning. Eenmaal thuis las ik een bericht op Facebook van de dochter van mijn neef die naast ons woont, waarin ze zegt dat als iemand aan haar familie komt er geen wetten meer voor haar zullen gelden.

De volgende ochtend hoorde ik dat de 73-jarige bewoonster van die woning op brute wijze was omgebracht. Mijn tante bij wie ik inwoon kende haar, net als de rest van de familie. Ze zou onlangs aan haar gevraagd hebben waarom ze niet naar een tehuis wilde verhuizen. Ze woonde immer alleen. “Ach, ik ben het gewend”, kreeg ze als antwoord van mevrouw Dottie, die met regelmaat loten kocht in de loterijwinkel aan de overkant. Eergisteren werd zij begraven. De dader is nog niet gepakt, al wordt in de buurt wild gespeculeerd over wie het zou zijn.

Geen haan die ernaar kraaide, maar sinds kort is het veranderd, zonder aanleiding ook. Daarnaast werd voor de invoering van het computersysteem Radex niet moeilijk gedaan door de immigratiedienst wanneer Nederlanders arriveerden. Je moest toen immers stempels gaan checken in het paspoort en wie heeft daar nou de tijd voor. Met Radex echter zijn alle macamba’s die net iets langer zijn gebleven ineens de klos. Je gaat eruit maar komt er niet meer in.

Pas nadat onze krant daar gewag van heeft gemaakt, heeft de regering ingestemd met versoepeling. Maar de paniek en de woede onder de Hollanders is gebleven. “Ik voel me genaaid. Het is alsof ik als voetballer twee keer met het hoofd heb gescoord en daarna hoor dat de regels zijn gewijzigd en die doelpunten niet meer geldig zijn.” ” Dat is jouw probleem”, zei zijn vriend ijskoud. Ik hoop echt dat die twee oude dibbesen elkaar weer vinden.

Gaan en staan
Maar goed, de Rijkswet Personenverkeer lost dit probleem in een keer op. Je kan dan binnen het Koninkrijk gaan en staan waar en hoelang je wilt. Het zijn met name de sociaal-democratische partijen met de bekende separatistische tic op de Benedenwindse eilanden (MEP, MAN, ADB) die daar bezwaar op hebben. Hier op Aruba lijkt de bevolking, op de hardcore MEP-stemmers na, echter geen probleem te hebben met vrij verkeer binnen het koninkrijk. De (latente?) hang naar een beetje cohesie met Nederland en Europa en het gehechte belang aan dat handige paspoort werd al bewezen tijdens de Europese verkiezingen en het verzet door MEP tegen de UPG-status die vast en zeker zou komen als AVP aan de macht zou komen werd ook afgewezen.

Men heeft hier op Aruba niet zo’n probleem met Nederlanders. De geschiedenis is niet zo pijnlijk als op Curaçao en onze Status Aparte en het idioot strenge beleid tot nu toe hebben ervoor gezorgd dat ons eiland niet werd overspoeld. Het had ook net als op Bonaire kunnen zijn: heel mooi om te zien, maar niet van ons.

Soms is vals spelen dus helemaal niet zo slecht, maar je moet het wel consequent blijven doen. Aruba werd dus niet door Nederlanders overspoeld, dat hebben de Latino’s, Chinezen en Indiërs mogen doen. Nu hebben zij samen met ons het eiland volgebouwd. Niks mis mee overigens, want voor hetzelfde geld had het ook met andere mensen gekund (Ik heb een keer gehoord dat Betico toentertijd arbeiders uit Chili en Argentinië wilde laten komen in plaats van uit Colombia, naar verluidt omdat het naar zijn mening meer opgeruimde, hoger opgeleide mensen zouden zijn. Maar ja, je hoort wel meer dingen…). Of dat uiteindelijk ook beter was geweest doet er niet toe.

Gelukszoekers
Het is nou eenmaal ons lot. Aruba was namelijk al vanaf dat er goud werd ontdekt een eiland van immigranten en gelukszoekers. Het overgrote deel van onze cultuur, onze oude kunde (ooit wij waren zeer goede boeren en vissers, met een enorme kennis van medicinale kruiden), tradities en bijgeloven is zo goed als verdwenen, net als onze taal nu langzamerhand. Ik geloof ergens wel een beetje dat het in onze volksaard ligt om bepaalde dingen los te laten en nieuwe dingen van buiten te proberen. En eraan verknocht te raken. En er heel erg goed in te worden. Ons toerisme is daar het beste voorbeeld van, maar ook Carnaval, onze grootste volksfeest. We hebben het van Trinidad geleend, in de hoop daar toeristen mee te trekken en nu is het van ons. Er is geen carnaval zoals dat van Aruba, al bijna 60 jaar.

Wat echt van ons is moeten we bewaren, maar isolatie is daarvoor niet het antwoord en gaat juist tegen alles in wat Arubanen tot nu toe hebben gedaan, en wat ons als volk tot nu toe heeft onderscheiden. Wij zijn namelijk, naast trots, koppig en misschien ook een beetje roddelziek ook een nieuwsgierig en ondernemend volk. Een deel van ons is - uiteraard - nostalgisch, maar je moet je hoofd erbij houden en constant nieuwe dingen verzinnen om in deze hitte en met als dat zout in de lucht en op deze harde grond iets te laten groeien.

Adapt or die. Aruba is een eiland van overlevers. Onze vissers werken met gemotoriseerde molens om de vislijn binnen te halen. Ga jij dat maar lekker ‘traditioneel’ met de hand doen. Ik geloof dat dit, al komen wij misschien vanuit een compleet andere hoek, ook onze grootste raakvlak is met Nederlanders. Tegelijkertijd is dit wellicht ook onze grootste wantrouwen jegens hen, want macamba’s zijn nou eenmaal de meesters van innovatie en ondernemerschap. Hoe kunnen wij daar nou tegenop als ze hier met z’n allen komen?

Vandaar ook het beleid van de afgelopen 23 jaar. Latino’s, Chinezen en Indiërs daargelaten

Open grenzen
Het is echter hoog tijd voor wat anders. Het oude beleid heeft haar effect al lang en breed gehad en het is tijd voor open grenzen. Wie zo gek is om te willen komen moet het maar doen. En wie zo gek is om te willen blijven ook. Weg met die onzin van 180 dagen. Het slaat nergens op dat mensen die hier wonen, de taal spreken, geld uitgeven, zich met met de politiek bemoeien, werk verschaffen en uiteindelijk net zo Arubaan als Buchi zijn als wild opgejaagd worden. ‘Collateral damage’ zo gezegd. Zulke acties devalueren uiteindelijk ook het paspoort ook van de Arubaan.

Het komt erop neer dat als je zonodig een op opportunistisch nationalisme (MEP, PVV) gestoelde protectionistisch beleid (mondvol, ik weet) wil voeren, jouw andere beleid ook consequent moet zijn.  Dan kun je bijvoorbeeld hier zeggen dat je je kaderplekken voor studerende landskinderen wil behouden, maar daar zijn ook andere manieren voor. Daar waar het kan kun je altijd wel landskinderen voortrekken. Maar daar is het probleem nog niet mee opgelost.

Laten we eerst even kijken naar hoe precies het paard achter de wagen is gespannen. Want hoe zit het nou met het aanbod van afgestudeerde landskinderen? Die is er wel, maar laten we eerlijk zijn, Aruba heeft in de afgelopen decennia bar weinig gedaan om dat aanbod omhoog te krikken, laat staan dat het de omstandigheden aantrekkelijker heeft gemaakt voor mensen als ik en een heleboel vrienden van mij om hiernaartoe te komen en ‘aan de toekomst van ons land’ bij te dragen. In plaats daarvan hebben mensen die niet hebben doorgestudeerd maar wel een vlag voor de deur hebben hangen de leuke baantjes bij de overheid gekregen en zijn er nog steeds bar weinig secundaire voorwaarden in de commerciele sector. Oh ja, en dan is er ook nog het feit dat Aruba om te beginnen al geen leerplicht heeft. Goed bezig, jongens! Sigui asina!

En dan kun je zeggen dat via de rijkswet personenverkeer criminele Antillianen en Arubanen via de achterdeur op een vliegtuig gezet kunnen worden. Dat gaat ongetwijfeld gebeuren want de grote partijen willen hun achterban behouden en stillen zo hun dorst naar bruin bloed. Ik zeg dat het pas oneerlijke behandeling wordt wanneer wij zelf geen witteboord criminelen, geldwassers en drugshandelaren van Nederlandse komaf op het vliegtuig gaan zetten. Om dat ook daadwerkelijk te kunnen mogen we best vragen voor extra steun en investering in onze politie en ons (eigen, dat dan weer wel) justitieel systeem. De kunst van dit soort zaken in je voordeel ombuigen hebben we hier kennelijk nog niet geleerd. Maar we komen er wel (hoop ik).

In de afgelopen jaren is het bestuurskantoor in verval geraakt. Alleen de Staten, die weliswaar in hetzelfde pand zitten, bleven in gebruik. De regering zelf zat in een gehuurd pand verderop in de stad. Omdat dit bakken met geld kostte en er versoberd moet worden (zo werd geroepen tijdens de peperdure campagneperiode) gaan alle gehuurde panden terug naar de eigenaar en gaat de overheid terug naar de oude gebouwen.

Op zich een goeie zaak. We kregen op de redactie melding van dat het een ongezonde boel zou zijn in het bestuurskantoor. Schimmel aan de muren en heel veel duivenpoep. Het zou allesbehalve verstandig zijn om daar langer dan een paar uur te zitten, laat staan werken. En dus ging ik, met mijn longen die maar al te graag bronchitis krijgen, erheen om te kijken. Ja, ik zag schimmel en ja ik zag dooie duiven met hun eieren op een dak. Wordt aan gewerkt, kreeg ik meteen te horen. Maar ik zag ook dik 50 man aan het werk.

We liepen door ruimtes waar nog geen paar dagen geleden nog een centimeters dikke laag veren en duivenpoep lag. Binnen liep Otmar Oduber (die wel degelijk verstand heeft van aannemen) de boel te coördineren. Iedereen laat maar al te graag horen hoe smerig het wel niet was. Nu is het nog een beetje stoffig en ruik je wat verf. Maar binnenkort is het schoon.

Misschien niet helemaal in haar oude glorie hersteld, maar het punt wordt gemaakt, de photo-op wordt legendarisch en voorlopig is er niets wat een heleboel planten niet kunnen verbergen. Je moet ze nageven, AVP doet geen half werk. Hun registratie voor de Europese verkiezingen eerder dit jaar was al een militaire operatie, dit doet daar absoluut niet onder. Buiten worden de muren wit geverfd. Binnen hebben de muren een groene tint. Of de dienst openbare werken er nou mee eens is of niet, dit feest gaat door.

MEP daarentegen is behoorlijk vastbesloten aan het opstaan na de klap van twee weken geleden. Gisteravond werd een nieuw bestuur gekozen. Met op Juni Arends na louter nieuwe kandidaten. Terwijl fractieleider Ady Thijsen op de radio, in Amigoe en op tv toegeeft dat de partij terug moet naar de basis, naar de buurtleiders en de mensen op straat, wordt onder leiding van de jonge en erg ambitieuze Susanne Sint Jago inventaris gemaakt van wat er mis ging en wat er anders moet.

Aan de harde kern van pak ‘m beet 20.000 stemmers lag het niet, maar de partij zelf moet meer eenheid tonen, zoveel weten ze nu in ieder geval. Een ding blijft voorlopig echter hetzelfde: Nelson Oduber blijft leider. De stemming was - hoe kan het anders bij een sociaal-democratische partij - unaniem. Misschien gaat hij alsnog uit het parlement, en wie weet gaan er meer mensen van de oude garde die in de top acht van de partij en dus automatisch in de Staten zitten. Maar dat machtsvacuüm waar ik het gister over had? In zijn eigen woorden: “Over my dead body.”

Eergisteren is Team Amigoe (plus wat vrienden) gaan ‘offroaden’ aan de noordkust van het eiland. Geen overgebleven vlaggen, stickers of andere troep te bekennen. Heerlijk. Ben wel behoorlijk verbrand en de rit in de achterbak was zo geweldig dat ik nu nog overal spierpijn heb. Dit was de eerste keer dat ik, sinds ik hier in maart naartoe ben verhuisd, aan deze kant van het eiland ben geweest. Zo hard heb ik gewerkt.

De windmolens van Vader Piet. De een vindt het pure horizonvervuiling, maar ik hou wel van een beetje futurisme. En het staat ook ergens voor: 18% van de stroomvoorziening van het eiland wordt groen.

Waar ik daarentegen wel een beetje onpasselijk van word is dit:

De hele noordkust ligt bezaaid met opgestapelde stenen. Aan toeristen wordt verteld dat dit een oude indianentraditie betreft, waarbij je een wens moet doen. Klopt volgens mij geen ene biet van (maar je mag me best van mijn ongelijk overtuigen. Niet dat ik mij er dan minder aan zou storen overigens). Van mij mag de nieuwe regering met een enorme riek achter een dikke jeep de boel schoonvegen. Klaar.

MEP vernieuwt
Intussen is de MEP keihard aan het vernieuwen na de grote nederlaag van alweer twee weken geleden. Tijdens de algemene vergadering zou Nel Oduber hebben aangegeven niet in het parlement te willen zitten. Ik ga hem missen, want het was juist daar waar hij onnavolgbaar was. Ik heb hem een keer laat op de avond, na een debat over zijn begroting dat de hele dag had geduurd, AVP een epische veeg uit de pan zien geven. En de volgende dag weer. In zijn eentje had hij hun verbaal gedemonteerd. Niemand in zijn fractie, misschien op het vechtersbaasje Ady Thijsen na, kwam ook maar in de buurt van wat hij in huis had.

Afgelopen weekend hoorde ik van een van de nieuwe AVP-parlementariërs te horen dat hij ernaar uitkeek om hem in de Staten te zien. Ja, Nel kan net zo vaak ook gek en emotioneel instabiel zijn, maar tenminste deze jonge tegenstander vond het juist een uitdaging om tegenover Nel en zijn oude ministers Booshi, Eddie en Marisol, met hun geslepenheid en ervaring, te zitten. Maar nu blijkt juist dat men bij MEP aan (een aantal van) hen heeft gevraagd om de parlementaire zetel af te staan aan een jongeling.

Ik hou mijn hart vast. Want ik zie namelijk tien keer liever een oude straatvechter als Booshi Wever, de slechterik in de film die niet vies is van natrappen of een onmogelijk schuine mop vertellen tegen leden van de pers in de Statenzaal. Tien, nee twintig keer liever dan een Danny Leo die amper een zin aan elkaar kan knopen of een Juni Arends, die dat wel kan maar verder inhoudelijk bar weinig te melden heeft. Bij Eddy Briesen kan ik me voorstellen dat hij afstapt. Hij is pensioensgerechtigd en hij lijkt me niet iemand die keihard wil gaan debaten de komende vier jaar. Nee, Eddy was toch al de feestminister. Hij regelde zijn zaken met champagne, chips in de casino en een tour rond het eiland. En dan kassa, hier met die handtekening.

Maar vergis je niet, Eddy spreekt zacht. Tijdens de campagne liet hij Otmar Oduber, zijn toekomstige plaatsvervanger als minister van Toerisme, alle hoeken van de studio zien toen ze op TeleAruba debateerden over het toerismebeleid. Ach, is voor hem mooi om met die voorsprong afscheid te nemen. Ik gun het hem wel. Marisol Lopez-Tromp zie ik niet vertrekken. Zij is jong, zeer ambitieus en zeer kapitaalkrachtig. Zij springt maar al te graag in het machtsvacuüm dat Nel Oduber achterlaat. Zij is een van de grote krachten binnen de partij.

Strijd om de macht
De andere stromen zijn Nelson Oduber en de familie Croes. Alledrie hebben zij in de afgelopen jaren met elkaar gestreden om de macht binnen de partij. Nel gaat weg, maar laat wellicht iemand achter, Booshi wellicht (alsnog). Na de nederlaag heeft Evelyn Wever-Croes zich sterk geprofileerd, met open brieven naar het volk en een bezoek namens de partij aan de gouverneur. Zij vertegenwoordigt een gematigde toon binnen de partij, die knap genoeg niet zo heel erg vloekt met de autonomie-propaganda die zij in de afgelopen twee maanden in haar campagne heeft vooropgesteld. Ik denk dat zij best weleens naar voren wordt geschoven als nieuwe nummer één. Marisol Lopez-Tromp heeft binnen de partij, in tegenstelling tot haar, teveel het imago van een wat kille carièrrejaagster met een enorme oorlogskas aan campagnegeld. Maar wie weet, ik kan me vergissen (net als twee weken geleden, keihard).

Intussen gaat Mike Eman rustig verder met de aanloop naar zijn nieuwe kabinet. AVP is erg van de TV-momenten en symbolische handelingen. Nu zijn ze het oude bestuurskantoor met vrijwilligers van de partij aan het opknappen, in de stijl van Extreme Home Makeover.

Het is zes dagen geleden dat AVP de verkiezingen won. In die tijd heb ik geprobeerd om wat slaap in te halen (heb de hele verkiezingsnacht doorgehaald), maar heb ik ook min of meer genoten van het feit dat deze hele circus eindelijk voorbij is. AVP won met een nog grotere hoeveelheid stemmers dan MEP in 2001 een meerderheid van 12 zetels.

Niemand - althans niemand in mijn omgeving en ook ikzelf niet - had dit verwacht. We dachten allemaal dat de kleine partijen erop vooruit zouden gaan. Men wilde ‘change’, toch? Kennelijk moest er niet te hard veranderd worden. Alleen Democracia Real overleefde de verkiezingen. Ik had ze twee zetels toegerekend, maar het werd er een. MPA en RED mogen de komende vier jaren duimen gaan draaien. MSI en PPA hadden om te beginnen al geen schijn van kans, laten we wel wezen.

Op de Amigoe-redactie kregen wij een mailwisseling binnen van milieuactivisten en intellectuelen die maar al te graag een verklaring willen geven voor het verlies van ‘hun’ partij, RED. Zo zou de partij de rug hebben gekeerd naar haar intellectuele basis, die vervolgens naar AVP (terug-)stapte. Men ging campagnevoeren tegen de meerderheid in plaats van alternatieven bieden aan een niche. Kandidaten en prominente aanhangers werden afgevallen. Oh ja, en het was ook nog eens de schuld van Nadya van Putten.

Negatief
Als je het mij vraagt was de campagne te negatief en het budget ontoereikend (en dat is is een understatement). Als je zo graag ten strijde wil trekken, en dan ook nog eens tegen niet een maar twee grotere opponenten, zorg er dan alsjeblieft voor dat je oorlogskas goed gespekt is. Zeker hier op Aruba en helemaal in de afgelopen campagne, dat - mochten die cijfers ooit openbaar worden (like, NOT!) - ongetwijfeld als duurste ooit te boek zal gaan. Kun je dat niet, focus dan op wat jij gaat doen in plaats van op wat de regering allemaal niet deed. Komende maand gaat RED zich beraden over de toekomst van de partij. Ben benieuwd.

MPA, die een veel betere campagne had, haalde haar zetel net niet, wat zuur is. Zuurder was echter de reactie van partijleider Monica Kock, dat mensen op Aruba alleen oog hadden voor grote campagnes. Da’s waar, maar MPA’s campagne was zeker geen kattenpis. Ik noem een grote parade met een paar trailers, veel campagnemateriaal (waaronder een DVD die mijn tante nog graag wil zien) en een roze uitgevoerde camper om in rond te rijden. Ik bedoel maar.

Dat waren de kleine partijen. Wellicht hebben mensen ook niet op hun gestemd omdat ze zelfs een eventuele coalitie met MEP wilden uitsluiten. Toen ik midden in het dronken en uitgelaten feestgedruis bij het partijhuis van AVP rondliep keek ik even omhoog, de donkere nachtlucht in, en dacht ik aan de kleine koningsdrama’s in de huizen van de verliezer, MEP.

Stel je voor, je hebt een paar miljoen uitgegeven aan je campagne en eindelijk dat momentum gevonden die je aan het begin helemaal mistte. Opeens heeft je partij een jong en fris elan met nieuwe kandidaten, tieners die vintage ‘Betico’-stickers op hun kleding zetten en houten brillen dragen in de stijl van Kanye West omdat je ‘bril di palo’ nu als geuzennaam gebruikt. Je sluit je campagne af met een YouTube hit en laten we eerlijk zijn, de beste partijjingles en een gratis - en dus bomvol - concert met Kassav als afsuiter. Natuurlijk heb je dan het idee dat je gaat winnen, of dat het in ieder geval close wordt.

Keiharde klap
De klap kwam afgelopen vrijdagavond dus keihard aan bij geel. AVP won stemmen in alle districten, ook in de MEP-bolwerken waarin ze verloor. Het was een bloedbad en de straten van Santa Cruz, die een dag eerder nog vol waren met mensen met vlaggen en harde muziek, waren verlaten en stil. Mijn collega Sharina Henriquez schreef nog in haar verslag van een eenzame transistor-radio die langzame hits uit de jaren ‘80 speelde op het lege plein waar kandidate Evelyn Wever Croes haar campagne afsloot.

Later op de avond zond partijstation Canal 22 de toespraak van partijleider en premier Nelson Oduber uit, live vanuit zijn huiskamer. Nelson Oduber zat op de bank en was omring door zijn gezin, iedereen had nog zijn gele uniform aan. Oduber had nog zijn ‘NEL’-petje op. Hij was kwaad. De toespraak had iets weg van een monoloog van Hugo Chavez op de Venezolaanse TV en ook een beetje van die ene scene uit Der Untergang (ja, die ene scene).

Nel fulmineerde tegen alles en iedereen. Materialisme heeft het gewonnen van idealisme, hij en zijn partij werden acht jaar lang geschoffeerd, AVP won met leugens en het volk zal de prijs betalen. Tijdens de overwinningsoptocht van AVP, afgelopen zondag, kwam het nieuws binnen dat hij in een high-rise hotel aan het uitrusten was.

De volgende dag werd de pers uitgenodigd voor een persconferentie. Een monter ogende premier stapte binnen, gaf iedereen een hand en kwam met misschien wel de meest waanzinnige move van deze verkiezingen. Een ding was duidelijk, Nel mocht dan wel hebben verloren, maar hij wilde alsnog het laatste woord. Bijna alle plannen uit het programma van AVP worden door de demissionaire regering voorbereid. Zij tekenen zelf niets, maar laten het bedje gespreid voor wanneer de nieuwe regering binnenkomt.

Kijken of ze ook daadwerkelijk de bbo zullen afschaffen en het minimumloon en de onderstand gaan verhogen. Ook het verslaafdenopvangcentrum in hartje Oranjestad gaat dicht. Want dat wilde AVP toch doen? Daar heeft MEP toch op verloren? Nu zullen ze het krijgen ook. “Cumpli Awor! Maak het waar!” In 1985 hielden zij zich niet aan hun woord voor wat betreft onder andere de gratis benzine voor de vissers, nu gaat MEP hen dwingen zich aan hun woord te houden.

Gijzelen
Op Curaçao heeft Maria Liberia-Peters ditzelfde kunstje ook ooit geflikt. De winnende partij nam over, kon de maatregelen niet waarmaken en trok ze in. Het volk ging al gauw staken en ze gingen keihard achteruit qua zetels in de daaropvolgende verkiezingen. In wezen gijzelt Nel Oduber de komende regering.

Een nogal onsportieve move, want ja AVP wil de bbo afschaffen, maar dan in twee fases. Ze wil de onderstand en het minimumloon verhogen, maar ze weet nog niet hoe. Er is nog geen alternatief gevonden buiten de stad voor de verslaafdenopvang. En er is geen geld, alleen maar tekorten. Het zorgfonds AZV kan binnenkort de dokters niet meer betalen, want er is een tekort van 40 miljoen florin, zo werd vandaag - eindelijk - officieel bekendgemaakt. Zo slecht gaat het dus. Na de carnaval, de kater.

Keizer Nero en Macchiavelli zouden jaloers zijn op Nel…Ik heb Mepistas (zo geboren en cu orguyo blijven ze MEP tot in de kist) gesproken die er geen goed woord voor over hebben. “Laat die Langoren toch regeren en op eigen kracht op hun bek gaan. Hier schieten we geen kant mee op.”

Vandaag werden de stemmen herteld. MEP kwam 50 stemmen tekort voor een negende zetel. De partijvertegenwoordigers zijn daarna meteen naar het kantoor van huisadvocaat Hendrik Croes gegaan. Gisteravond hoorde ik van een collegajournalist dat drie mensen op de AVP-lijst niet door de screening van de veiligheidsdienst waren gekomen en dus het predikaat ‘niet ministeriabel’  hebben gekregen. Vandaag in een radiointerview hintte Oduber daar ook naar. Het houdt maar niet op.

Fascinerend omdat ik van redelijk dichtbij heb kunnen zien hoe campagnes hier worden uitgevochten, van deur tot deur, evenement naar evenement. Politiek staat hier dicht bij de mensen, en al is het grotendeels om foute redenen als nepotisme, vriendjespolitiek en marchanderen, je voelt de passie onder de mensen.

Vermoeiend is de carnavalsfeer die eromheen hangt. Campagnejingles, evenementen, wie de grootste vlag of billboard langs de weg heeft staan. Er is nauwelijks plek voor inhoud of debat. Sterker nog, er komt geen debat. Het feit dat het grootste deel van de bevolking laagopgeleid is, hoeft echt niet te betekenen dat je je campagne met halve waarheden en hele leugens moet vullen. Of dat je kort door de bocht moet gaan in je argumenten.

Ook van degenen die ik min of meer hoog had zitten had ik veel meer verwacht wat dat betreft. Ik heb mijn buik vol hiervan en het ergst is, dat pas tijdens de gebruikelijke kerstschoonmaak de meeste vlaggen en stickers zullen verdwijnen. In de tussentijd blijven ze gewoon staan, want bij het teruggaan naar de orde van de dag slaat men maar al te graag het opruimen over.

Tijd om overzichten te maken. Hieronder de drie voor mij meest opvallende issues van de afgelopen campagne.

1. De Europese verkiezingen. In principe niets meer dan een slimme move van AVP om de achterban te activeren, maanden voor de verkiezingen zelf. CDA-kandidaat en partijcoryfee Mito Croes had om te beginnen geen schijn van kans om van de elfde plek op de lijst in het Europese parlement te belanden. Maar AVP wist, ook ten koste van de op de lijst van GroenLinks hoger geplaatste Nadya van Putten genoeg stemmen voor Croes te genereren. Bij lange na niet genoeg, maar wel genoeg om MEP de stuipen op het lijf te jagen. Een van de grote speerpunten van MEP is namelijk autonomie van Nederland. Nu wist AVP een ongekende hoeveelheid mensen zover te krijgen om zich te registreren en deel te nemen aan de inclusieve Europese gedachte. Het was een ideologische klap voor de regeringspartij. Zij konden als gevolg hiervan haast niet anders dan juist het autonomievraagstuk als speerpunt van hun campagne te gebruiken. En dat terwijl er feitelijk geen autonomievraagstuk is.

2. Het autonomievraagstuk van MEP, dat dus eigenlijk niet eens aan de orde is. Oftewel, klassiek gevalletje van blijf maar hard genoeg roepen dat iets een issue is en dan wordt het een issue. MEP zegt dat AVP een UPG-status ambieert, omdat zusterpartij CDA dat ook wil. Feit is echter dat alleen Balkenende er een ballonetje over heeft opgelaten, net als een aantal mensen voor hem door de jaren heen. Daarbij heeft de Nederlandse regering haar handen al vol aan de rest van de eilanden. En dan moet een eventuele overstap naar een ander systeem ook nog eens via een referendum worden beslist. Dan mag AVP, mochten zij in de regering komen, hoog en lag springen, het is het volk dat uiteindelijk ja of nee zegt. Genoeg kans dus voor MEP om daar en dan haar zaak te bepleiten. Niet dat het er ooit van zou komen overigens, feit is dat het veel makkelijker is om de huidige LGO-status om te buigen naar iets dat meer op UPG lijkt. En het ziet ernaar uit dat dit ook gaat gebeuren.
Maar dit verhaal (en ik weet heus wel dat ik hier ook wat te kort door de bocht ga) is kennelijk te ingewikkeld voor de meeste mensen hier en dus maakt de regeringspartij haar electoraat paranoïde en strijdbaar, op dezelfde manier dat Betico Croes ook ooit deed. Het komt erop neer dat de Hollanders en de Europeanen meer grip op Aruba willen en daarom de Status Aparte willen afbreken zodat ze met z’n allen hier naartoe kunnen komen om de Arubaanse vlag te vetrappen en het volkslied van ons af te pakken. Mensen die beter zouden moeten weten, afgestudeerde kandidaten van MEP zoals Evelyn Wever-Croes en Susanne Sintjago, komen met dit verhaal. Elke dag. De vraag is echter of de partij zich niet verslikt in deze strategie. Want er zijn genoeg mensen die toch iets hebben van ‘alles leuk en aardig, maar mijn Europese paspoort is mij lief en ik vertrouw deze mensen, of ze nou geel of groen zijn, niet genoeg om hun ‘unchecked power’ te geven.’

3. Geld. De hoeveelheid geld die opgaat in de campagnes is ongehoord. Petjes, stickers, t-shirts, bands die komen optreden, een fotosessie voor je billboard, billboards, vlaggen, stickers voor op je autoruit, armbandjes, dvd’s, een campagnejingle, radiospotjes, tv-spotjes, youtubespotjes, een trailer, een tweede trailer, een folder met je punten, een interview met Poentje Castro, DVD’s, alles kost bakken met geld en er zijn maar een aantal die deze race op dat niveau van uitgaven kunnen volhouden. Zichtbaarheid, meer nog dan inhoud, is van cruciaal belang. De mindere goden moeten het doen met BBQ’s en fundraisers, een interview of ingezonden stuk in de krant, een klein bordje her en der. En maar hopen dat dat genoeg is.
Maar er wordt bijna nooit openlijk over budgetten gesproken. Amigoe plaatste een serie interviews met debuterende kandidaten en slechts een noemde een bedrag. Die kandidaat was Juan David Yrausquin (AVP) en het bedrag was een ton. Zijn partij heeft vier kandidaten die het district San Nicolas vertegenwoordigen. Slechts een daarvan is zichtbaar en dat is Mike de Meza, met zijn spotjes en zijn trailer. Lorna Varlack zag ik slechts twee keer tijdens een forum, Chris Dammers was vooral de sidekick van De Meza en Jeanette Hughes was nergens te bekennen. Opvallend is ook dat MEP, dat met name AVP verwijt de commercie en het grote geld te vertegenwoordigen, met obscene hoeveelheden doekoe smijt. Al die activiteiten, dure borden langs de weg voor Nel, Mervin, Dochien Marisol. Spotjes bij de vleet en advertenties in onze krant worden meteen betaald. Nu hebben ze de internationale act Kassav geboekt om de campagne morgen feestelijk af te sluiten. Waar komt al dat geld vandaan? Voor wat betreft de kleine partijen, Serge Mansur van Democracia Real heeft diepe zakken. Monica Kock van MPA heeft een woonwagen tot roze rijdend kantoor om laten bouwen toen ze haar been brak. Da’s ook geen kattenpis. MSI heeft geen geld, PPA ook niet. RED doet het slim met vrijwilligers die voor nop met dit soort tamelijk briljante YouTube-spotjes komen:

Je voelt ‘m al aankomen…

Beide foto’s met tekst en uitleg werden door Kock op Facebook geknald. Misschien dat onze oude geschiedenisleraar (én huidige collegadocent én AVP-coryfee) Duke Croes met hem even oude lesstof had opgefrist…

Vandaag kwam het antwoord van MEP, bij monde van Remigio ‘Mimi’ Wever, woordvoerder van het ministerie van Volksgezondheid van zijn broer Booshi. Hij trok ook de geschiedenisboeken open en wees naar uitspraken van de overgrootvader van AVP-leider Mike Eman. Die had het namelijk niet zo op de donkere medemens. Stemmen op PPA zou de bij de partij aangesloten migranten uit de Bovenwindse eilanden - die met Afrikaanse voorouders - aan de macht brengen, aldus de partijstichter. “De regering zou onder de voet van de nikkers komen.” Au.

Toelatingsregeling
De oude Eman had het ook niet op Hollanders trouwens. “Wie niet hier geboren is, kan zich nimmer Arubaan noemen.” De vergelijking met PVV werd uiteraard meteen getrokken door Mimi. Deze dagen zijn een heleboel Nederlanders in paniek omtrent de aangescherpte toelatingsregeling. Zo hebben de ouders van een collega van mij hun jaarlijkse overwintering afgeblazen.

De regering zegt dat er niets veranderd is aan de wet, maar dat klopt niet. Er zijn wel degelijk aanpassingen gemaakt. Kom er dan voor uit, zou je dan zeggen. Maar Hollandertjes pesten omdat ze in Hulanda de regels naar ons toe ook willen veranderen, via de achterdeur in het concept van de Rijkswet Personenverkeer, moet kennelijk met keiharde ontkenning gepaard gaan. Dat zorgt namelijk voor extra paniek en frustratie.

Opjagen die handel, het liefst vanuit je comfortabele stoel. Nou je het zegt, dat was zo’n 65 jaar geleden ook populair…
Wat mij er trouwens aan herinnert, ik moet nodig eens Inglorious Basterds gaan kijken. Zo af en toe moet er ook wat leuks gedaan worden, of het nou oorlog is of niet.