OK, tijd voor zo’n typisch persoonlijk verhaal waar je blogs normaal voor vermijdt. Ik ben veels te dik. Amerikanen hebben er een gruwelijke term voor: ‘morbidly obese’. Mijn grote bouw heeft het een en ander kunnen verhullen, waardoor ik niet die ik-kom-mijn-bed-niet-uit-en-de-brandweer-heeft-een-gat-in-de-muur-geslagen look heb, maar de cijfers liegen niet. 140 kilo, BMI-index van 41, 50 kilo te zwaar.
Ik draag een klein vrouwtje als extra met me 24 uur per dag, stel je voor. Begin deze maand ging ik eindelijk naar mijn goede vriend, dokter Chris Mejia voor een intake. Het was heavy, laat ik het maar daarop houden en sinds een week zit bijna elke dag bij hem en zijn vrouw Dora in de fitnessruimte van hotel Playa Linda cardio en grondoefeningen te doen.
Chris is behoorlijk grondig, ik krijg begeleiding met dieet en fitness en er wordt min of meer om mijn schema heen gewerkt en meegedacht. Ik heb getekend voor de komende zes maanden. Het kost een lieve duit, maar dat zorgt er in ieder geval voor dat ik waar voor mijn geld wil en dus ga.
Dikke bevolking
Anyway, waarom blog ik dit? Feit is dat 70% van de lokale volwassen bevolking hier dik is (breek mijn bek niet open over de kinderen). Minstens zo dik als ik, zou ik zelfs bijna zeggen. 70%. Laat dat getal even in je hoofd bezinken.
Nu wil de regering zoveel mogelijk mensen op de been krijgen om dit probleem aan te pakken. Er ligt een plan, alleen zijn er stemmen die opgaan over dat het niet compleet is. Dat er data mist en dat het niet door de Statencommissies heen is gegaan voor debat en verfijning. Dat er dus uiteindelijk gewoon weer politiek is gespeeld, ook met dit plan.
Een mooie kans om zowel MEP als AVP voor de verandering eens aan dezelfde kant te krijgen is - alweer - gemist, in ieder geval. Daarentegen zegt de regering dat er haast geboden is. Daarom is het plan meteen door de groene meerderheid in 1x goedgekeurd en wordt er nu gewerkt aan een begroting. Ik hoop eerlijk gezegd dat er in ieder geval wat van komt, maar verwacht geen grote resultaten. Simpelweg omdat mensen het moeten willen.
Kentucky
En zelfs wanneer je het wilt, dan moet het nog eens extra hard willen en de discipline opbrengen en daar bovenop nog eens extra! hard! willen! Dit principe heb ik nu pas, na decennia er tegeneaan te hikken, min of meer leren snappen. Niet meer met de hele familie naar Pizza Hut of naar Kentucky Fried Chicken op zondag omdat het zo gezellig is. BBQ’s? Pastechi? Vergeet het maar. Sla eten, kreng.
Ik begin zelf nu pas echt ‘nee’ te leren zeggen tegen voedsel en hou mijn hart vast voor de komende feestdagen… Ik weet van ouders die alleen maar Kentucky voor hun koters kopen, omdat dat het enige is wat ze lusten. Vaak zijn ze ook nog eens arm. Heeft moeder nog 25 florin op zak maar heeft ze alsnog haar handen in het haar omdat ze geen KFC voor d’r kind kan kopen met dat geld. Geen moment komt het bij haar op om zelf naar de supermarkt te gaan om daarna zelf te koken. Je begrijpt, er valt dus nog een hoop winst te behalen. Maar nogmaals, uiteindelijk moet speknekje ook zelf willen. Good luck with that!
